ความลับใต้แสงไฟ

“เช็กซาวด์อีกรอบ เรย์ริน คุณเพี้ยนโน้ตตัวที่สามของท่อนฮุกไปครึ่งคีย์” เสียงราบเรียบแต่เฉียบคมของคณินดังผ่านลำโพงมอนิเตอร์ ทำเอาคนในห้องอัดถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ เรย์รินวางไมค์ลงช้าๆ ก่อนจะหันมามองผ่านกระจกหนาที่กั้นระหว่างห้องบันทึกเสียงกับห้องคอนโทรล แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกต้อนให้จนมุมด้วยมาตรฐานระดับพระเจ้าของโปรดิวเซอร์หนุ่ม “มันคืออารมณ์เพลงค่ะ... เอ้ย! มันคืออารมณ์เพลงครับคุณคณิน ผมจะใส่มันลงไปให้มันดูสดใหม่ ไม่ใช่การกดคีย์เปียโนให้ตรงล็อกเหมือนหุ่นยนต์” เรย์รินเถียงกลับทันควัน เธอปลดหูฟังออกแล้วโยนมันลงบนขาตั้งไมค์ “เราอัดมาห้าชั่วโมงแล้วนะ ล็อกประตูห้องไว้แบบนี้จะให้ผมสิงอยู่ในนี้เลยหรือไง?” คณินไม่ตอบ เขาเพียงแค่ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวบรรจงหมุนปุ่มปรับค่าเสียงอย่างใจเย็น กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟดำอบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอผ่านกระจก แววตาของเขานิ่งสนิทจนน่าหมั่นไส้ “งานศิลปะถ้าขาดระเบียบ มันก็แค่เสียงรบกวนที่ไม่มีใครอยากฟัง ถ้าคุณอยากกลับไปเป็นแค่นักร้องโนเนมที่ร้องเพลงตามบาร์ ก็เชิญพังงานนี้ได้เลย แต่ถ้าคุณอยากเป็นดาว... ก็ทำตามที่ผมสั่ง” “คุณนี่มัน... ปากร้ายได้โล่จริงๆ นะครับ!” เรย์รินก้าวเท้าฉับๆ ออกจากห้องบันทึกเสียงเข้ามาในห้องคอนโทรล เธอประจันหน้ากับเขาโดยไม่สนระยะห่างที่ใกล้เกินควร “ผมยอมรับว่าคุณเก่ง แต่บางครั้งตรรกะของคุณมันทำลายหัวใจของเพลงไปจนหมด” “หัวใจ? หัวใจของเพลงคือเทคนิคที่ไร้ที่ติ ต่างหาก” คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากรูปร่างที่สูงโปร่งของเขาทำให้บรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่น ความมืดมิดก็พุ่งเข้าครอบคลุมห้องทั้งหมดทันที ไฟฉุกเฉินดับวูบ เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยส่งเสียงครางหึ่งๆ เงียบสนิทลง ความเงียบงันถาโถมเข้ามาแทนที่ในทันที “เฮ้ย! อะไรเนี่ย?” เรย์รินอุทาน พยายามควานหาที่ยึดเกาะในความมืดจนมือไปปัดโดนเอกสารบนโต๊ะคณินกระจัดกระจาย “อยู่นิ่งๆ” เสียงคณินกระซิบชิดใบหู เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนจากฝ่ามือที่คว้าต้นแขนเธอไว้มั่น แรงบีบนั้นหนักแน่นและแฝงไปด้วยความกังวลที่เขาพยายามซ่อนไว้ “ไฟดับทั้งตึก หรือแค่นี้? ผมจะลองเช็กเบรกเกอร์” “ผมมองไม่เห็นอะไรเลย” เรย์รินพึมพำ หัวใจของเธอเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัวความมืด แต่เป็นเพราะกลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวคณินที่อบอวลอยู่รอบตัวเธอตอนนี้ “รอตรงนี้” คณินปล่อยมือจากแขนเธอ แล้วควานหาไฟฉายสำรองใต้โต๊ะ แต่จังหวะที่เขาขยับตัว ขาของเขากลับสะดุดเข้ากับขาตั้งเก้าอี้จนร่างของทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปกองบนพื้นห้องที่ปูพรมหนานุ่ม เรย์รินอยู่ด้านล่างโดยมีร่างหนาของคณินทาบทับอยู่เหนือร่าง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดอยู่บนหน้าผากเธอ ความมืดมิดทำให้ประสาทสัมผัสส่วนอื่นตื่นตัวถึงขีดสุด เธอรับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่แพ้กันของเขา “คณิน...” เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา “เงียบก่อน” เขากระซิบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากความเย็นชา กลายเป็นความทุ้มต่ำที่สั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ “ได้ยินไหม... เสียงข้างนอกนั่น” เรย์รินตั้งใจฟัง ท่ามกลางความเงียบสงัด เธอได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเดินผ่านหน้าห้องอัดไป พร้อมกับเสียงสนทนาที่จับใจความได้ลางๆ เกี่ยวกับ 'ไฟล์เพลงที่ต้องลบ' และ 'แผนการทำลายชื่อเสียง' คณินขยับตัวปิดปากเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง เขาแทบจะสิงร่างเธอลงไปกับพื้นเพื่อไม่ให้เกิดเสียงแม้แต่น้อย สายตาของเขามองลอดผ่านช่องแคบๆ ของประตูห้องอัดไปทางเงาร่างที่กำลังหยุดอยู่หน้าประตู “ถ้าเราออกไปตอนนี้ เราอาจจะเสียของสำคัญไป” คณินกระซิบชิดริมฝีปากเธอ ความใกล้ชิดนี้มันเกินกว่าเส้นแบ่งของโปรดิวเซอร์กับศิลปินไปไกลโข “อดทนหน่อย... ถ้าเชื่อใจผม” เรย์รินไม่ได้ตอบ แต่เธอพยักหน้าเล็กน้อยในความมืด มือของเธอเลื่อนขึ้นไปเกาะไหล่ของเขาแน่น ความลับที่เธอกำลังจะได้ยินจากปากคนกลุ่มนั้น อาจจะเป็นตัวตัดสินอนาคตในวงการเพลงของเธอ หรือไม่... มันก็คือกับดักที่คณินจงใจพาเธอมาติดเพื่อพิสูจน์ความจริงบางอย่าง ทว่าในวินาทีที่คนกลุ่มนั้นเริ่มไขกุญแจห้องอัดเข้ามา ไฟสำรองก็ติดพรึ่บขึ้นมาทันที เผยให้เห็นภาพที่ล่อแหลมและชวนเข้าใจผิดที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ คณินทาบทับอยู่บนตัวเรย์รินในระยะประชิด สายตาของทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางความตกตะลึงของบุคคลที่สามที่ยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าประตู "ขอโทษที่รบกวนเวลาส่วนตัวนะครับ... แต่ดูเหมือนผมจะมาผิดจังหวะไปหน่อย" เสียงที่คุ้นเคยของคู่แข่งตลอดกาลของคณินดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยพลังสุริยัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!