เปลวไฟปะทะน้ำแข็ง

“หยุดครับ... หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงของคณินดังแทรกผ่านลำโพงสตูดิโอ ทำเอาบรรยากาศที่กำลังร้อนแรงจากการร้องเพลงของเรย์รินชะงักงันลงทันที เสียงดนตรีแบ็กกิ้งแทร็กเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของหญิงสาวที่ยืนกุมไมค์อยู่กลางห้องอัด เธอมองผ่านกระจกเงาเข้าไปในห้องควบคุมด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เรย์รินวางไมค์ลงบนขาตั้งด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น ก่อนจะเดินดุ่มๆ ออกจากห้องอัดมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องควบคุม เธอกระชากประตูออกอย่างแรงจนบานประตูเกือบกระแทกกับผนังห้อง “คุณมีปัญหาอะไรนักหนา คุณคณิน?” เรย์รินเปิดฉากด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุอยู่ข้างใน “เพลงนี้ฉันแต่งเอง ความรู้สึกนี้ฉันเป็นคนใส่เข้าไป คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้ฉันหยุดเพียงเพราะมันไม่ ‘เป๊ะ’ ตามสเกลที่คนเจ้าระเบียบแบบคุณต้องการ” คณินไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยกราฟคลื่นเสียง เขายังคงขยับนิ้วปรับจูนเสียงอย่างใจเย็นราวกับสิ่งที่เรย์รินพูดเป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวัน “ผมไม่ได้บอกว่ามันผิดสเกล ผมบอกว่าคุณ ‘ล้น’ จนหาจุดโฟกัสไม่เจอ อารมณ์น่ะดี แต่ถ้าขาดการควบคุม มันก็แค่เสียงตะโกนที่ไม่มีคุณภาพครับ” “เสียงตะโกนเหรอ?” เรย์รินแค่นหัวเราะ สองเท้าก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของโปรดิวเซอร์หนุ่มจนแทบจะประชิดตัว “คุณน่ะมันพวกหุ่นยนต์ไร้หัวใจ ทำงานตามตรรกะจนลืมไปแล้วใช่ไหมว่าดนตรีมันคือชีวิต ไม่ใช่แค่ตัวเลขบนหน้าจอ!” คณินถอดหูฟังออกแล้วหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมดุจน้ำแข็งของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวที่กำลังเดือดจัด บรรยากาศภายในห้องควบคุมดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงฉับพลัน ทุกคนในทีมงานที่เคยนั่งอยู่รอบๆ ต่างพากันเก็บของและถอยฉากออกไปเงียบๆ ราวกับรู้ชะตากรรมว่าพายุใหญ่กำลังจะก่อตัว “ชีวิต?” คณินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มที่ดูเย็นชา “คนที่มี ‘ชีวิต’ เขาไม่เอาอารมณ์ชั่ววูบมาพังงานที่มีคนรอฟังเป็นล้านหรอกครับ เรย์ริน คุณอาจจะคิดว่าคุณเป็นศิลปินที่อิสระที่สุดในโลก แต่ในห้องอัดของผม... คุณเป็นแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งที่ผมต้องปรับแต่งให้มันสมบูรณ์แบบที่สุด ถ้าทำไม่ได้ ก็ออกไป” “ถ้าฉันออกไป คุณก็ไม่มีวันได้เพลงที่เข้าถึงหัวใจใครหรอก เพราะหัวใจมันไม่ได้มีไว้ให้คุณจูนด้วยนิ้ว!” เรย์รินโน้มตัวลงไปจนใบหน้าของเธอห่างจากหน้าเขาไม่ถึงคืบ ไอความร้อนจากร่างกายของเธอปะทะกับไอความเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวคณิน มันเป็นเคมีที่อันตรายและคาดเดาไม่ได้ คณินไม่ยอมถอยหลัง เขากลับจ้องมองริมฝีปากที่สั่นระริกด้วยความโกรธของเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “งั้นลองดูไหมล่ะ?” คณินเอ่ยเสียงต่ำพลางหยิบเมมโมรี่การ์ดในเครื่องบันทึกออกมา “ถ้าคุณมั่นใจว่าสิ่งที่ผมทำมันคือความไร้หัวใจ พรุ่งนี้เรามาดูกันว่าระหว่าง ‘ความรู้สึก’ ของคุณ กับ ‘ความสมบูรณ์แบบ’ ของผม อะไรจะสร้างรายได้ให้ค่ายมากกว่ากัน” “คุณมันก็ดีแต่ปาก...” เรย์รินคว้าปกเสื้อของเขาไว้แน่น ก่อนจะปล่อยออกเหมือนรังเกียจ “อ๋อ และอีกอย่าง...” คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่ต่างกันทำให้เรย์รินต้องแหงนหน้ามอง “พรุ่งนี้เช้าแปดโมงตรง ถ้ามาช้าแม้แต่นาทีเดียว ผมจะตัดสิทธิ์คุณจากการโปรโมตทัวร์คอนเสิร์ตครั้งนี้ทันที อย่าลืมว่าผมเป็นโปรดิวเซอร์ ไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็ก” เรย์รินกัดริมฝีปากจนเป็นรอยฟัน เธอสูดหายใจลึกเพื่อระงับความโกรธที่แทบจะระเบิดออกมา เธอหันหลังกลับเตรียมจะเดินหนีจากห้องนี้ แต่ทว่า... เสียงก๊อกๆ ที่ประตูหยุดเท้าของเธอไว้ คณินหันไปมองประตูที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนี้ยบก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ “ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะการทำงาน” ชายคนนั้นกล่าวพลางมองสำรวจเรย์รินด้วยสายตาที่เหมือนกำลังประเมินราคาสินค้า “แต่ดูเหมือนว่า ‘โปรเจกต์พิเศษ’ ที่ผมเตรียมไว้ให้คุณเรย์ริน จะต้องมีการเปลี่ยนแปลงแผนกะทันหันนะครับ คุณคณิน” คณินหรี่ตาลง มองผู้มาใหม่ด้วยความเย็นชาที่มากกว่าเดิม “คุณมาทำอะไรที่นี่ คุณวีรภัทร?” เรย์รินมองสลับระหว่างผู้ชายสองคนด้วยความงุนงง เธอไม่เคยเห็นหน้าชายคนนี้มาก่อน แต่บรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกในห้องนี้ กลับยิ่งทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อคณินก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ราวกับกำลังปกป้อง—หรือจองจำเธอเอาไว้ในพื้นที่ของเขาแต่เพียงผู้เดียว “ผมมาเพื่อบอกว่า...” วีรภัทรเว้นจังหวะพลางยื่นซองสีน้ำตาลให้คณิน “...ในเมื่อเพลงนี้ไปต่อไม่ได้ ทางผู้บริหารจึงมีคำสั่งให้เปลี่ยนโปรดิวเซอร์ด่วนที่สุดครับ” คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางห้องอัด เรย์รินเบิกตากว้าง หันไปมองคณินที่ตอนนี้ใบหน้าเรียบเฉยนั้นเริ่มมีรอยร้าวของความไม่พอใจปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยพลังสุริยัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!