กับดักกลางดึก

"หมอบลงครับ!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของสารวัตรกรณ์ตะโกนก้อง พร้อมกับพุ่งตัวเข้าชาร์จร่างบางของรินรดาอย่างเต็มแรง แรงปะทะทำให้ทั้งคู่กลิ้งหลบไปกระแทกกับกองลังไม้เก่าหลังโกดังร้าง กลิ่นฝุ่นคลุ้งและกลิ่นอับชื้นของคราบน้ำมันตีเข้าจมูกทันที ทว่าสิ่งดึงสติพวกเขากลับไม่ใช่ความสกปรก หากแต่เป็นเสียงโลหะเสียดสีกันด้วยความเร็วสูง ตามมาด้วยประกายไฟสีส้มวาบวับที่เจาะทะลุกำแพงเหล็กกล้าด้านหลังไปอย่างเฉียดฉิว กระสุนปืนไรเฟิลซุ่มยิงระยะไกล... และมันไม่ได้มีแค่นัดเดียว "จากมุมองศาเมื่อครู่..." รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะแขวนอยู่บนเส้นיהด้ายแห่งความเป็นความตาย ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อวิเคราะห์สภาพแวดล้อม "กระสุนเจาะเกราะลำกล้องเกลียวซ้าย วิถีตกกระทบทำมุมสิบหองศาจากยอดเครนร้างฝั่งตรงข้าม ฆาตกรไม่ได้ต้องการยิงเราให้ตายในนัดเดียว... เขากำลังต้อนเราให้เข้ามาในรัศมีสังหาร" สารวัตรกรณ์ขมวดคิ้วแน่น นัยน์ตาคมกริบฉายแววเคร่งเครียด มือหนากระชับปืนพกประจำกายในมือแน่น เขามองสำรวจพื้นที่รอบตัวอย่างเป็นระบบ โกดังสินค้าเก่าแห่งนี้ถูกปิดตายทางออกสามด้าน เหลือเพียงประตูเหล็กบานเลื่อนด้านหน้าที่มีโซ่เส้นมหึมาคล้องล็อกไว้ ซึ่งตอนนี้มันถูกทาบทับด้วยเงาดำทึบของควันพิษที่เริ่มพวยพุ่งเข้ามาทางร่องประตู "เราติดกับดักแล้วครับคุณรินรดา" สารวัตรหนุ่มเอ่ยเสียงเครียด พลางใช้สายตาสังเกตคราบของเหลวสีใสที่นองอยู่บนพื้นบริเวณที่พวกเขากลิ้งหลบมา "นี่ไม่ใช่การดักซุ่มยิงธรรมดา... กลิ่นนี่มัน... น้ำมันสนผสมทินเนอร์?" "ถูกต้องครับสารวัตร" เสียงหวานเยือกเย็นเอ่ยตอบรับอย่างรู้ทัน แม้ในยามวิกฤต รินรดาก็ยังคงรักษาความสุขุมเยือกเย็นไว้ได้อย่างน่าประหลาด เธอใช้ปลายนิ้วแตะคราบของเหลวนั้นขึ้นมาดมเล็กน้อยก่อนจะวิเคราะห์ต่อ "ฆาตกรใช้จิตวิทยาเชิงพื้นที่ (Spatial Psychology) ควบคุมเส้นทางหนีของเรา เขารู้ว่าเมื่อถูกยิงกดดัน มนุษย์ตามสัญชาตญาณจะวิ่งหาที่กำบังที่หนาที่สุด ซึ่งก็คือมุมอับหลังกองลังไม้นี้ และนั่นคือจุดที่เขาเตรียมเชื้อเพลิงรอไว้แล้ว" พรึบ! สิ้นเสียงของรินรดา ประกายไฟจากการลัดวงจรของแผงควบคุมไฟฟ้าเก่าแก่เหนือหัวก็สาดประกายลงมาถูกต้องตามจุดที่ของเหลวไวไฟนองอยู่พอดี เปลวเพลิงสีส้มโชติช่วงลุกพรืดขึ้นอย่างรวดเร็ว กั้นขวางทางถอยหลังเดียวที่มี เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะจากการถูกเผาไหม้ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะกระชั้นชิด ความร้อนแผดเผาผิวแก้มจนแสบผ่าว อากาศภายในโกดังเริ่มเบาบางลงทุกที คาร์บอนไดออกไซด์กำลังทำหน้าที่ของมันอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว "ทางหนีถูกตัดขาด ระบบระบายอากาศถูกปิดตายจากภายนอก" กรณ์ประเมินสถานการณ์ด้วยทักษะการสืบสวนเชิงฟิสิกส์ สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักร "โครงสร้างเหล็กของโกดังนี้ขึ้นสนิม อาศัยแรงระเบิดจากความร้อนเพียงเล็กน้อย คานหลักตรงนั้นจะทรุดตัวลงมาทับเราทันทีภายในสามนาที... เราต้องหาทางออกอื่น เดี๋ยวนี้ครับ!" "มองไปที่ช่องระบายอากาศด้านบนขวาซิครับสารวัตร" รินรดาชี้มือเรียวไปยังตะแกรงเหล็กขึ้นสนิมที่อยู่สูงจากพื้นราวสี่เมตร แม้จะมีขนาดเล็กแต่พอดانให้คนลอดผ่านได้ "นั่นคือจุดบอดทางสายตาที่ฆาตกรคำนวณพลาด... หรือตั้งใจให้เราเห็นกันแน่?" คำถามของนักจิตวิทยาปะทะเข้ากับความคิดของสารวัตรหนุ่มอย่างจัง สารวัตรกรณ์ชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคู่คมหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เขาทบทวนรูปแบบคดีทั้งหมดที่ผ่านมา ฆาตกรรายนี้มีความรู้เรื่องจิตวิทยาพฤติกรรมมนุษย์และโครงสร้างวิศวกรรมอย่างลึกซึ้ง ทุกย่างก้าวที่พวกเขากำลังเดิน ถูกร้อยเรียงไว้ราวกับหมากบนกระดาน "เขากำลังเล่นเกมกับเรา" กรณ์พึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตเกี่ยวกับการสูญเสียคู่หูแวบเข้ามาในหัวชั่วขณะ แต่เขาสลัดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาจมดิ่งกับอดีต ชีวิตของเขาก1ับรินรดาแขวนอยู่บนเส้นด้าย "ถ้าปีนขึ้นไปตอนนี้ เราจะตกเป็นเป้านิ่งในที่โล่งทันทีที่โผล่พ้นช่องลม แต่ถ้าอยู่ตรงนี้ เราจะถูกย่างสด... ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วครับ คุณต้องขึ้นไปก่อน" "พูดอะไรบ้าๆ สารวัตร" รินรดาหันมามองด้วยสายตาที่ไหววับเป็นครั้งแรก "เราเป็นพาร์ทเนอร์กัน การทิ้งให้อีกฝ่ายรับความเสี่ยงคนเดียว ไม่ใช่กฎของการเอาชีวิตรอด" "นี่ไม่ใช่เรื่องความกล้าหาญ แต่มันคือเรื่องของฟิสิกส์และน้ำหนักตัวครับ!" สารวัตรหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ไร้ซึ่งความลังเล เขาถอดเสื้อแจ็คเก็ตกันกระสุนออกแล้วยื่นให้เธอก่อนจะดันร่างบางให้เหยียบขึ้นบนบ่าของตนเองอย่างรวดเร็ว "ผมตัวใหญ่กว่า แรงดีกว่า และผมมีหน้าที่ปกป้องคุณ... เหยียบไหล่ผมขึ้นไปครับ!" ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่ประคองข้อเท้าของเธอไว้ ส่งผ่านความรู้สึกมั่นคงท่ามกลางเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอยอมรับความช่วยเหลืออย่างไม่ลังเลอีกต่อไป สองมือเรียวคว้าจับขอบช่องระบายอากาศด้านบนสุดแรง แรงฮึดเฮือกสุดท้ายถูกดึงออกมาใช้ พละกำลังและความยืดหยุ่นของร่างกายทำงานประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ ร่างบางยันตัวลอดผ่านตะแกรงเหล็กแคบๆ ออกไปได้ทันเฉียดฉิว ก่อนที่คานเหล็กด้านบนจะหักโค่นลงมาปิดทับจุดยืนเมื่อครู่ด้วยเสียงสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นควันและเศษซากปรักหักพังกระจายตลบอบอวล รินรดากระแทกตัวลงกับพื้นด้านนอกอย่างทุลักทุเล เธอกัดฟันอด 0ความเจ็บปวดจากการกระแทก แล้วรีบคลานไปชะโงกหน้ามองผ่านตะแกรงเหล็กที่บิดเบี้ยวเข้าไปด้านในทันที "สารวัตร! สารวัตรกรณ์!" เสียงหวานตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่ายสุดเสียง หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ท่ามกลางควันไฟทึบและกองเพลิงที่ลุกโชน ร่างของสารวัตรหนุ่มถูกคานเหล็กขนาดใหญ่ทับช่วงขาเอาไว้ ขยับเขยื้อนไม่ได้ เลือดสดๆ ไหลซึมออกมาจากขากางเกงสีเข้มตัดกับผิวขาวซีด ภายในกองเพลิงนั้น สารวัตรกรณ์เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เปื้อนเขม่าควัน เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณมือสากลบอกว่าตนเองยังปลอดภัยดี ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งควายหยิบโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่ขึ้นมา หน้าจอสมาร์ทโฟนของเขาสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ติ๊ด! เสียงแจ้งเตือนระบบสื่อสารฉุกเฉินดังขึ้นลั่นท่ามกลางเสียงเปลวไฟ ทว่าหน้าจอกลับไม่ได้แสดงสัญญาณขอความช่วยเหลืออย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบช้าๆ เป็นจังหวะ พร้อมด้วยพิกัดตำแหน่งจีพีเอสใหม่ที่ถูกส่งเข้ามาจากเครื่องปริศนา [ ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายลับ - เป้าหมายระดับ SSS ] [ ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย, สารวัตรกรณ์... ตัวหมากตัวที่สเก็ตช์ภาพไว้ บัดนี้ลืมตาตื่นขึ้นแล้ว ] รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความนั้น ดวงตาคู่คมฉายแววตกใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากความมืดรอบตัวเธอ พร้อมกับแสงไฟฉายหลายสดสาดส่องตรงมาที่ร่างของเธออย่างแม่นยำ และก่อนที่เธอจะทันได้ขยับตัว ปลายกระบอกปืนนับสิบกระบอกก็ถูกเล็งตรงมาที่ศีรษะของเธอจากเงาสืด "ยินดีที่ได้พบครับ นักจิตวิทยาผู้มองทะลุทุกสิ่ง..." เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากบุคคลในเงามืดที่ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น "ไม่นึกเลยว่า... ผู้บงการตัวจริงที่ตามหามาตลอด จะยืนอยู่ตรงนี้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนามาถึงตอนนี้นะครับ