แผลเป็นในใจ

เสียงถ่านไม้ในเตาผิงขนาดเล็กส่งเสียงปะทุเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศภายในห้องเก็บเอกสารเก่าแก่ของสถานีตำรวจภูธรเมืองเก่า ค่ำคืนนี้พายุฝนด้านนอกโหมกระหน่ำจนตัดขาดกระแสไฟฟ้า ทำให้แสงสว่างเดียวที่เหลืออยู่คือเปลวไฟสีส้มสลัวที่สะท้อนลงบนใบหน้าด้านข้างของรินรดา "คุณกำลังหลบเลี่ยงการสบตาผมในจังหวะที่สามของการสนทนา... สารวัตรกรณ์" น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่มั่นคงของนักจิตวิทยาหญิงดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้พนักสูง ดวงตาสนเท่ห์คู่นั้นกวาดมองประเมินเขาราวกับกำลังอ่านหนังสือที่เปิดค้างไว้ "มันไม่ใช่ลักษณะนิสัยของคนที่เชื่อมั่นในหลักฐานฟิสิกส์ร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างที่คุณพยายามแสดงออกหรอกนะครับ" กรณ์ถอนหายใจยาว วางแฟ้มคดีฆาตกรต่อเนื่องที่เพิ่งอ่านจบลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า เขายกมือขึ้นคลายเนกไทหลวมๆ เพื่อระบายความอึดอัดในอก "บางครั้ง... หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ก็บอกความจริงได้แค่ครึ่งเดียวครับคุณรินรดา" สารวัตรหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง ดวงตาคมกริบมองลอดผ่านควันจางๆ จากกาแฟร้อน "อีกครึ่งหนึ่งที่เหลือ มันถูกฝังกลบไว้ใต้ความรู้สึกผิดที่ต่อให้ใช้สารเคมีชนิดไหนก็ตรวจไม่พบ" รินรดาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่มักประดับมุมปากเลือนหายไป เธอรู้จักชายหนุ่มผู้นี้ดีผ่านการร่วมเป็นร่วมตายในหลายคดี แต่ค่ำคืนในสถานที่ปิดตายเช่นนี้ บรรยากาศรอบตัวกลับเป็นใจให้อาการกำแพงในใจของทั้งคู่เริ่มร้าวราน "ความรู้สึกผิดจากเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อนสินะคะ... เอ่อ, ขออภัยครับ... ผมหมายถึง 'นะครับ'" รินรดาแก้คำพูดด้วยรอยยิ้มเจื่อนเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงคุ้นชิน แต่การณ์กลับโบกมือปฏิเสธเบาๆ เป็นเชิงว่าไม่ถือสา "คุณไม่ต้องระวังตัวขนาดนั้นหรอกครับ" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าของเขาหมองลงเมื่อความทรงจำอันเจ็บปวดพรั่งพรู "คืนนั้นฝนตกหนักแบบนี้แหละครับ... หมวดสารัตน์ คู่หูของผม เขาพยายามวิ่งเข้าไปบล็อกวิถีกระสุนแทนตัวประกันในโกดังร้าง แม้ว่าระบบประเมินสถานการณ์ของผมจะบอกชัดเจนว่าความเสี่ยงสูงเกินไป แต่เพราะความลังเลชั่วพริบตาเดียวของผม... ทำให้ผมตัดสินใจสั่งการช้าไปสามวินาที" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนที่ซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่าง "สามวินาทีที่เปลี่ยนชีวิตคนไปตลอดกาล" รินรดากล่าวต่อให้ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาเยือกเย็นคู่นั้นทอประกายความเห็นอกเห็นใจที่หาได้ยากยิ่ง "คุณเลยแบกรับความรับผิดชอบทั้งหมดนั้นไว้บนบ่า กลายเป็นสารวัตรผู้บ้างานที่ไม่อนุญาตให้ตัวเองมีความสุข เพราะคิดว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์... นั่นคือระบบเหตุผลที่คุณใช้ลงโทษตัวเองใช่ไหมครับ" กรณ์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลซ่านเข้ามาในอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ผู้หญิงคนนี้มักจะมองทะลุเปลือกนอกที่แข็งกระด้างของเขาเข้าไปถึงแก่นแท้ของจิตใจเสมอ "แล้วคุณล่ะครับ..." กรณ์เปลี่ยนฝ่ายเป็นผู้ถามบ้าง สายตาคมกวาดมองรอยแผลเป็นจางๆ ที่ซ่อนอยู่บริเวณต้นคอของเธอซึ่งโผล่พ้นปกเสื้อโค้ท "นักจิตวิทยาผู้มองทะลุทุกพฤติกรรมมนุษย์อย่างคุณ มีเหตุผลอะไรถึงยอมเอาตัวเองเข้ามาเสี่ยงในดงกระสุนกับผมทุกครั้ง โดยไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวเลยสักนิด... แผลเป็นในใจของคุณ มันคืออะไรกันแน่" รินรดาชะงัก ร่างเพรียวบางเกร็งขึ้นเล็กน้อย เปลวเพลิงในเตาผิงสะท้อนประกายวับวับในดวงตาของเธอ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดที่กดดันยิ่งกว่าเดิม เธอยกมือขึ้นแตะรอยแผลเป็นที่คอโดยไม่รู้ตัว "แผลเป็นของฉัน..." รินรดาเริ่มเอ่ยด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา คล้ายกับคนกำลังรำพึงรำพันกับตัวเอง "มันไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดในการตัดสินใจ... แต่มันเกิดจาก 'ความจริง' ที่ถูกปกปิดไว้โดยระบบที่คุณเชื่อมั่นนักหนา" ในวินาทีที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากเปิดเผยความลับดำมืดในอดีตที่เธอเก็บงำมาตลอดชีวิต ทันใดนั้นเอง—! *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินจากเครื่องรับสัญญาณวิทยุตำรวจรุ่นเก่าที่วางอยู่มุมโต๊ะดังขึ้นแหลมสูงจนบาดแก้วหู หน้าจอเรืองแสงสีแดงวาบขึ้นพร้อมข้อความรหัสลับระดับสูงสุดที่ถูกส่งตรงมาจากฐานข้อมูลกลาง บ่งบอกถึงการบุกรุกในพื้นที่เขตหวงห้าม ก่อนที่กรณ์จะทันได้เอื้อมมือไปหยิบวิทยุสื่อสาร แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของรินรดาก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน ภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดหน้าสถานีตำรวจแสดงให้เห็นร่างของชายสวมฮู้ดสีดำคนหนึ่งกำลังยืนจ้องมองตรงมาที่หน้าต่างห้องนี้อย่างแม่นยำ ราวกับเขารู้ว่าพวกเขากำลังพูดถึงอะไรอยู่ และบนหน้าจอของรินรดาก็ปรากฏข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของนักจิตวิทยาสาวเย็นเฉียบลงในพริบตา: *"ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบถัดไป... สารวัตร และคุณหนูผู้หนีความตาย"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนามาถึงตอนนี้นะครับ