ผู้ต้องสงสัยที่ไม่คาดคิด

“แฟ้มคดีนี้ไม่มีรอยนิ้วมือของคนนอก... เพราะมันถูกเปิดจากด้านในด้วยกุญแจสำรองที่เก็บไว้ในลิ้นชักของสารวัตรเองต่างหากครับ” เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของสารวัตรกรณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคนในห้องประชุมลับ กองปราบปราม กลิ่นกาแฟดำที่เยี่ยวเฉียบและเย็นชืดบนโต๊ะประชุมไม้สักยาวไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงบนเอกสารรายงานการสืบสวนคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เรียงรายอยู่ ยิ่งขับเน้นให้ใบหน้าของนายตำรวจแต่ละนายเคร่งเครียดจนเป็นสันนูน บนกระดานไวท์บอร์ดสีขาวสะอาด เส้นไหมพรมสีแดงถูกโยงใยเชื่อมโยงหลักฐานทั้งหมดเข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ โครงสร้างข้อมูลที่ผ่านการวิเคราะห์อย่างรอบคอบตามหลักนิติวิทยาศาสตร์และจิตวิทยาอาชญากรรม บ่งชี้ไปในทิศทางเดียวกันอย่างไร้ข้อกังขา รินรดา นักจิตวิทยาอาชญากรรมสาวผู้สวมชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มยืนกอดอกอยู่มุมห้อง ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นไร้กรอบมองกวาดผ่านสีหน้าของนายตำรวจระดับสูงแต่ละคนที่นั่งล้อมวงอยู่ เธอสังเกตเห็นลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงยามกลืนน้ำลาย และปลายนิ้วที่เคาะโต๊ะเป็นจังหวะรัวเร็ว—ปฏิกิริยาอัตโนมัติของระบบประสาทซิมพาเทติกที่กำลังหลั่งสารอะดรีนาลีนออกมาเมื่อถูกต้อนจนมุม “สารวัตรกรณ์ คุณกำลังหมายความว่าอย่างไร?” ผู้กำกับการประเสริฐทุบมือลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ใบหน้าอิ่มเอิบเริ่มแดงก่ำด้วยความโกรธเกรด “คุณกำลังกล่าวหาว่าคนในกรมของเรา... ตำรวจยศสูงที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายด้วยกันมาหลายปี เป็นหนอนบ่อนไส้ให้ฆาตกรอย่างนั้นหรือ! มีหลักฐานอะไรมายืนยันความไร้สาระนี้!” กรณ์ไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันนั้น เขายังคงยืนตรงด้วยท่าทีสงبเสงี่ยมตามแบบฉบับของนายตำรวจผู้เคร่งครัดในระเบียบ มือหนาหยิบซองพลาสติกใสบรรจุเส้นใยผ้าสีครามขึ้นมาวางไว้กลางโต๊ะ “หลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้มาจากที่เกิดเหตุครับ ท่านผู้กำกับ” กรณ์กล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่มั่นคง “แต่มันถูกพบบนปกหลังของสมุดบันทึกคดีเก่าที่ถูกเก็บไว้ในห้องแฟ้มลับ ซึ่งมีเพียงนายตำรวจระดับสัญญาบัตรสามคนเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าถึง และหนึ่งในนั้น... คือเจ้าของรอยนิ้วมือแฝงที่ผมเพิ่งเทียบเคียงได้เมื่อสามนาทีที่แล้ว” บรรยากาศในห้องประชุมดิ่งวูบลงราวกับอุณหภูมิลดฮวบลงนับสิบองศา รินรดาขยับตัวเล็กน้อย ภาษากายของเธอบ่งบอกถึงการเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉิน เธอมองลึกลงไปในดวงตาของสารวัตรหนุ่มผู้เป็นสหายร่วมรบ เขากำลังเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งในแง่ของไหวพริบ ความกล้าหาญ และระบบเหตุผลที่เฉียบคมจนแม้แต่เธอเองก็ยังต้องทึ่ง ปมในอดีตเกี่ยวกับการสูญเสียคู่หูเมื่อห้าปีก่อนเคยเป็นแผลเป็นที่คอยฉุดรั้งจิตใจของกรณ์ แต่ในตอนนี้ ความเจ็บปวดนั้นได้แปรเปลี่ยนเป็นพลังขับเคลื่อนที่เยือกเย็นและทรงพลัง เขาสามารถแยกแยะระหว่างความรู้สึกส่วนตัวกับความจริงตรงหน้าได้อย่างไร้ที่ติ “ผมไม่ได้กล่าวหาลอยๆ ครับ” กรณ์ผายมือไปยังจอโปรเจกต์เตอร์ด้านหลัง ภาพกราฟิกวิเคราะห์พฤติกรรม (Behavioral Analysis) ที่รินรดาช่วยร่างขึ้นมาปรากฏเด่นชัด “จากการจำลองเส้นทางการเข้าออกอาคารในคืนวันเกิดเหตุ กล้องวงจรปิดมุมอับที่ถูกปิดใช้งานชั่วคราว รหัสผ่านดิจิทัลที่ใช้เปิดประตูห้องนิรภัย และที่สำคัญที่สุด... จิตวิทยาการเลือกเป้าหมายของฆาตกร เหยื่อทุกรายเป็นพยานปากสำคัญในคดีทุจริตงบประมาณเมื่อสี่ปีก่อน ซึ่งมีเพียงคนวงในเท่านั้นที่รู้ว่าเอกสารชุดนั้นถูกเก็บไว้ที่ไหน” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าสบตากับกรณ์ ทุกสายตาต่างเหลือบมองกันเองด้วยความหวาดระแวง ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เคยมีต่อกันมานานนับปีพังทลายลงในชั่วพริบตา ความเป็นจริงที่ว่าหนอนบ่อนไส้ไม่ได้อยู่ที่ไหนไกล แต่อยู่ร่วมโต๊ะอาหารและร่วมดื่มกาแฟด้วยกันทุกเช้า สร้างความตื่นตะลึงและสั่นคลอนจิตใจของทีมสืบสวนอย่างรุนแรง รินรดาก้าวเท้าเข้ามายืนเคียงข้างกรณ์ เธอส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปากเพื่อแสดงออกถึงการสนับสนุน “มนุษย์เรามักจะซ่อนความลับไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดเสมอค่ะสารวัตร” เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบของเธอดึงดูดความสนใจของทุกคน “และเมื่อความลับนั้นเริ่มส่งกลิ่นเหม็นเน่า คนร้ายก็มักจะเลือกกำจัดทุกคนที่เข้าใกล้ความจริง... แม้ว่าคนๆ นั้นจะเคยเป็นเพื่อนร่วมงานก็ตาม” ก่อนที่ผู้กำกับการประเสริฐจะได้เอ่ยปากพูดอะไรเพื่อทำลายความตึงเครียด เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาคารกองปราบปราม แสงไฟสำรองกะพริบถี่ๆ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบคอมพิวเตอร์ส่วนกลางที่ดังขึ้นติดต่อกัน *[ระบบตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลระดับ SSS: กำลังดาวน์โหลดฐานข้อมูลลับของกรมตำรวจ...]* *[คำเตือน: ตรวจพบรหัสผ่านของบุคคลที่เสียชีวิตไปแล้วกำลังถูกใช้งานจากภายในห้องทำงานของสารวัตรกรณ์!]* กรณ์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ไหวพริบอันรวดเร็วทำให้เขาสั่งการทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด “รินรดา ล็อคประตูห้องประชุม! ทุกคนอยู่กับที่!” แต่ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องประชุมไม้สักบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือของใครบางคน ร่างของนายตำรวจยศพันตำรวจโทผู้เป็นหัวหน้าฝ่ายเทคโนโลยีสารสนเทศก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ในมือของเขามีปืนพกสั้นขึ้นลำกล้องพร้อมยิง และเปรี้ยง... กระสุนนัดแรกพุ่งเฉียดหัวไหล่ของกรณ์ไปปักคาเข้ากับผนังด้านหลังอย่างแม่นยำ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนามาถึงตอนนี้นะครับ