ความเชื่อใจที่ถูกทดสอบ

กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ราคาถูกลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องเก็บสำนวนคดีของสถานีตำรวจนครบาล ทว่าสิ่งที่ทำให้สารวัตรกรณ์รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องในเวลานี้ กลับไม่ใช่กลิ่นอับของกาลเวลา หากแต่เป็นกระดาษแผ่นเดียวที่ซ่อนอยู่ก้นกระเป๋าหนังสีดำของรินรดา นิ้วเรียวหนาของนายตำรวจหนุ่มชะงักค้างอยู่เหนือขอบกระดาษเอกลับตราครั่งสีแดง ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความภาษาละตินที่หัวกระดาษสลับกับรหัสลับชุดตัวเลขสิบสองหลัก ความเชี่ยวชาญด้านการสืบสวนเชิงวัตถุและหลักฐานฟิสิกส์บอกเขาชัดเจนว่า เอกสารชิ้นนี้ไม่ใช่รายงานทางจิตวิทยาของผู้ป่วยทั่วไป แต่มันคือ "แฟ้มประวัติบุคคลระดับความมั่นคงสูงสุด" ที่แม้แต่ระดับสารวัตรอย่างเขาก็ไม่มีสิทธิ์เข้าถึงโดยไม่ได้รับอนุญาตจากส่วนกลาง เสียงฝีเท้าเบาหวิวที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูก่อนที่กลอนประตูจะถูกปลดล็อกด้วยความนุ่มนวล รินรดาเดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมแก้วกาแฟอุ่นๆ ในมือ รอยยิ้มบางเบาที่มักประดับอยู่บนมุมปากของเธอยังคงดูเยือกเย็นและลึกลับเช่นเคย ทว่าในวินาทีที่ดวงตาสองคู่สบกันผ่านแสงไฟนีออนสลัว ความรู้สึกบางอย่างในใจของกรณ์ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "กาแฟดำครับ คุณน่าจะต้องการมันหลังจากที่เราวิเคราะห์พฤติกรรมของฆาตกรต่อเนื่องในคดีล่าสุดจนดึกดื่นแบบนี้" เสียงนุ่มนวลของเเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับวางแก้วลงบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ที่เต็มไปด้วยแฟ้มคดี กรณ์ไม่ได้เอื้อมมือไปรับแก้วนั้น สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่กระเป๋าหนังสีดำที่วางอยู่บนเก้าอี้อีกตัว รอยพับของกระดาษที่โผล่พ้นซิบออกมาเล็กน้อยคือหลักฐานมัดตัวที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวพวกเขาร้อนระอุขึ้นมาโดยไม่ต้องมีคำขู่ "ริน..."กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุบต่ำและราบเรียบอย่างจงใจ "คุณเคยบอกผมว่า ทุกคนมีมุมที่ไม่อยากให้ใครล่วงรู้... แต่สำหรับคุณแล้ว มุมที่ว่านั่นมันกินพื้นที่ไปครึ่งหนึ่งของชีวิตคุณเลยหรือเปล่าครับ" รอยยิ้มบนใบหน้าของนักจิตวิทยา￰สาวจางหายไปในพริบตา ดวงตาสีนิลคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย ภาษากายของเธอนิ่งสนิท ไหล่ทั้งสองข้างผ่อนคลายลงอย่างจงใจเพื่อควบคุมจังหวะการหายใจ นี่คือปฏิกิริยาทางจิตวิทยาขั้นพื้นฐานของคนที่กำลังประเมินภัยคุกคาม "คุณกำลังหมายถึงอะไรหรือคะ... สารวัตรกรณ์" เธอย้อนถาม น้ำเสียงยังคงนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งพิรุธใดๆ ให้จับผิด กรณ์หยิบเอกสารแผ่นนั้นขึ้นช้าๆ ให้พ้นจากขอบกระเป๋า แสงไฟสะท้อนลงบนตราสัญลักษณ์ลับที่ปรากฏอยู่บนหัวกระดาษ "เอกสารชิ้นนี้ถูกเก็บไว้ในซับในกระเป๋าที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ มันไม่ใช่เอกสารที่คนธรรมดาจะมีไว้ครอบครอง และยิ่งไม่ใช่สิ่งที่ 'ที่ปรึกษาพิเศษ' ของกรมตำรวจควรจะมีไว้ในครอบครองโดยไม่มีการรายงาน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสืบสวนชั่วขณะ เสียงพัดลมเพดานเก่าๆ ส่งเสียงหึ่งๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระส่ำอยู่ในอกของนายตำรวจหนุ่ม ความไว้เนื้อเชื่อใจที่พวกเขาร่วมสร้างกันมาผ่านคดีอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน กำลังถูกทดสอบด้วยความจริงที่อยู่ตรงหน้า รินรดาถอนหายใจเบาๆ เป็นการถอนหายใจที่ไม่ได้แสดงถึงความหวาดกลัว แต่เป็นความเหนื่อยหน่ายที่ถูกเปิดโปงเร็วกว่าที่คาดคิด เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้นอีกก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้กรณ์ต้องเผลอกลั้นหายใจ "คุณคิดว่าฉันเป็นใครกันแน่คะ กรณ์? ฆาตกรที่คุณตามหา? หรือสายลับจากองค์กรที่คุณพยายามโค่นล้ม?" น้ำเสียงของเธอเจือความเย้าหยวนเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับจริงจังจนน่ากลัว "นั่นคือสิ่งที่ผมอยากรู้จากปากคุณครับ" กรณ์ก้าวเท้าเข้าประชิด ร่างสูงสง่าแผ่รแรงกดดันในฐานะผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ "ตลอดเวลาที่เราทำงานร่วมกัน คุณมักจะล้ำหน้าผมไปหนึ่งก้าวเสมอ คุณรู้ว่าฆาตกรจะเลือกเหยื่อรายต่อไปที่ไหน คุณรู้แม้กระทั่งว่าปมในอดีตของผมคืออะไร... รินรดา คุณไม่ได้แค่ช่วยผมไขคดี แต่คุณกำลังใช้ผมเป็นเครื่องมือทำอะไรบางอย่างอยู่ใช่ไหมครับ" รินรดานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนที่มุมปากของเธอจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง เธอยื่นมือออกไปหยิบแฟ้มเอกสารในมือของเขาอย่างแผ่วเบา โดยที่กรณ์ไม่ได้ขัดขืน "ถ้าฉันบอกว่า... สิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ ไม่ได้ทำเพื่อประโยชน์ของกรมตำรวจ แต่ทำเพื่อช่วยชีวิตคุณจากเงาในอดีตที่คุณยังก้าวไม่พ้นล่ะคะ คุณจะเชื่อไหม" คำพูดนั้นสะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึกของกรณ์ ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดจากการสูญเสียคู่หูในอดีตผุดวาบขึ้นมาในหัว สมองส่วนเหตุผลและสัญชาตญาณการเอา 𝘙𝘌𝘈 (Rational Enforcement Agency) กำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาล ความน่าจะเป็นที่เธอพูดความจริงมีอยู่ 47 เปอร์เซ็นต์ แต่ความเสี่ยงที่เธอคือภัยคุกคามระดับสูงมีมากถึง 53 เปอร์เซ็นต์ ก่อนที่กรณ์จะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับศูนย์ก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาคารสถานีตำรวจ แสงไฟนีออนสีขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ พร้อมกับหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏข้อความรหัสผ่านลึกลับที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน—**"ระบบถูกแทนที่โดยเป้าหมาย: โปรfile 00"** รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรก เธอมองหน้าจอแล้วหันกลับมามองกรณ์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ไม่ใช่ฝีมือฉัน... มีคนอื่นกำลังเข้าถึงระบบฐานข้อมูลกลาง และเป้าหมายของมันคือการลบล้างตัวตนของเราทั้งคู่!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและลุ้นระทึกไปกับตอนนี้นะครับ