ความไว้ใจที่เกิดขึ้นช้าๆ

"ถ้าคุณจะขีดฆ่าแบบแปลนด้วยความโกรธขนาดนั้น ผมแนะนำให้คุณเปลี่ยนไปใช้ปืนพ่นสีแทนนะครับ จะได้สะใจกว่าการใช้ปากกามาร์กเกอร์ราคาแพงนั่น" น้ำเสียงเรียบเรื่อยที่แฝงไปด้วยความกวนประสาทของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยกลิ่นกระดาษและน้ำยาเขียนแบบ ขวัญข้าวชะงักมือที่กำลังตวัดปากกาลงบนกระดาษร่าง เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ สายตาของเขาไม่ได้มีความดุดันเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับมีความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้แว่นตากรอบเงินนั่น "ถ้ารู้ว่ามันเปลืองงบ คุณก็เลิกทำหน้าเป็นยักษ์เป็นมารใส่คนอื่นสักทีสิคะ... อ๊ะ ผมหมายถึงครับ" ขวัญข้าวเผลอหลุดปากก่อนจะรีบแก้คำนำหน้าชื่อตามกฎเหล็กที่เขาเคยประชดประชันไว้ ธันวาเดินเข้ามาใกล้ ปลายรองเท้าหนังขัดมันหยุดลงข้างโต๊ะทำงานของเธอ เขาไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงเหมือนทุกครั้งที่มักจะหาเรื่องหักคะแนนความประพฤติเธอ แต่เขากลับก้มลงมองแบบร่างสวนแนวตั้งที่เธอเพิ่งแก้ไขไปเมื่อครู่นี้ "มุมนี้ไม่ได้" ธันวาใช้ปลายนิ้วเคาะลงบนกระดาษ "คุณจัดวางเฟิร์นก้านดำไว้ตรงจุดที่แดดส่องถึงในเวลาบ่ายสาม ผิวใบมันจะไหม้ภายในหนึ่งสัปดาห์... คุณไม่สังเกตเหรอว่าทำไมผมถึงให้คุณแก้ตรงนี้ซ้ำสามรอบ" ขวัญข้าวเม้มปากแน่น เธอคิดว่าเขากลั่นแกล้งเธอเสียอีก ที่แท้... "ฉัน... ผมแค่ไม่คิดว่าคุณจะใส่ใจรายละเอียดของพืชพรรณพวกนี้ด้วย คุณมันสถาปนิกสายโครงสร้างนี่ครับ วันๆ เห็นแต่คอนกรีตกับเหล็ก" "โลกนี้ไม่ได้มีแค่เหล็กกับปูนหรอกนะขวัญข้าว" ธันวาถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างหมดแรง "ตอนเด็กๆ แม่ผมปลูกกุหลาบไว้ที่ระเบียงห้องนอน ท่านบอกว่าถ้าเราเข้าใจธรรมชาติ เราจะเข้าใจจังหวะเวลาของชีวิต... แต่อย่างคุณคงไม่เข้าใจหรอก เพราะคุณเอาแต่ใช้อารมณ์ตัดสินทุกอย่าง" นี่เป็นครั้งแรกที่ธันวาเปิดเผยเรื่องส่วนตัว ขวัญข้าววางปากกาลง สายตาที่เคยจ้องจะเอาชนะค่อยๆ อ่อนแสงลง เธอสังเกตเห็นริ้วรอยความเครียดที่หว่างคิ้วของเขา "ที่ผ่านมา... ที่คุณดุผมหนักๆ เพราะคุณเห็นว่างานของผมมันแย่ หรือเพราะคุณกำลังเครียดเรื่องพศินกันแน่ครับ?" ขวัญข้าวถามเสียงนุ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง เขากำลังเลือกว่าจะสร้างกำแพงขึ้นมาอีกชั้น หรือจะยอมก้าวข้ามผ่านมันไป ดวงตาคมกริบคู่นั้นสบประสานกับเธอ ความเงียบในห้องทำงานลึกซึ้งเสียจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะ "พศินพยายามดึงงบจากโครงการนี้ไปเข้าบริษัทตัวเอง เขาใช้เส้นสายและทุกอย่างที่สกปรกที่สุดเท่าที่จะทำได้" ธันวาแค่นยิ้มที่มุมปาก "ผมไม่อยากให้สวนของคุณพังไปพร้อมกับโปรเจกต์ของผม... เข้าใจหรือยังว่าทำไมผมถึงต้องให้คุณแก้จนกว่ามันจะสมบูรณ์แบบที่สุด" ขวัญข้าวชะงักไป คำพูดของเขาไม่ได้หวานหู แต่มันกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด เขาไม่ได้ปกป้องงานของตัวเองเพียงอย่างเดียว แต่เขากำลังปกป้องผลงานที่เธอเป็นคนออกแบบด้วย "คุณนี่มัน... ปากแข็งได้โล่จริงๆ นะครับ" ขวัญข้าวแสร้งยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า แต่แววตาของเธอกลับฉายชัดว่าเธอเริ่มเข้าใจเขาแล้วจริงๆ "ปากแข็งแล้วคุณจะทำไม" ธันวาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นจนขวัญข้าวสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขา "หรือว่าคุณอยากให้ผมพูดอย่างอื่นแทนการสั่งงาน?" บรรยากาศที่เคยตึงเครียดพลันแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ชวนให้ใจสั่น ธันวาเลื่อนมือขึ้นมาทัดผมที่ตกลงมาปรกหน้าของขวัญข้าวช้าๆ เป็นสัมผัสที่แผ่วเบาแต่กลับดึงดูดทุกความรู้สึกของเธอให้พุ่งตรงไปที่เขา "คุณไม่ได้ร้ายกาจอย่างที่ผมคิดนะครับ... ธันวา" ขวัญข้าวพึมพำ "และคุณก็ไม่ได้น่ารำคาญอย่างที่ผมคิด... ขวัญข้าว" ธันวาโต้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ วินาทีนั้นโลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน ระยะห่างระหว่างกันน้อยลงจนเหลือเพียงลมหายใจที่สัมผัสได้ ขวัญข้าวกลั้นหายใจพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มตรงหน้าที่ซ่อนความอ่อนโยนไว้ภายใต้ท่าทีจองหองอย่างแนบเนียน เธอเผลอไผลไปกับบรรยากาศจนลืมความโกรธเคืองทั้งหมดที่มีให้กันไปจนสิ้น ทว่า ในจังหวะที่ริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะแตะสัมผัสกัน เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจนทั้งสองผละออกจากกันแทบไม่ทัน "คุณธันวาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ พศินส่งคนมาที่ไซต์งาน อ้างว่าแบบสวนของเราละเมิดลิขสิทธิ์ผังเมืองของเขา!" ธันวาผุดลุกขึ้นยืนทันที ความเย็นชาในแววตากลับมาฉายชัดอีกครั้ง เขาหันมามองขวัญข้าวด้วยสายตาที่เด็ดขาด "รอผมอยู่ที่นี่ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด" เขาหันหลังเดินไปที่ประตูทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้ขวัญข้าวยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความรู้สึกที่เพิ่งก่อตัวขึ้นถูกกระชากให้จมหายไปกับความกังวลที่ถาโถมเข้ามาแทนที่ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้โครโนสทริกเกอร์เสมอนะครับ