กลลวงของคนไม่หวังดี

เสียงกบร้องเซ็งแซ่จากบึงน้ำจำลองกลางออฟฟิศไม่มีทางกลบเสียงถอนหายใจของขวัญข้าวได้มิดชิดพอหรอกครับ... เธอทรุดร่างลงบนเก้าอี้ทำงานด้วยท่าทางหมดเรี่ยวแรง สติสตังกระเจิดกระเจิงราวกับเพิ่งถูกพายุทอร์นาโดกวาดผ่านโต๊ะเขียนแบบ หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ยังคงกระพริบเตือนข้อความสีแดงฉานจากห้องประชุมใหญ่ หุ้นของโปรเจกต์มิกซ์ยูสกำลังร่วงกวาดพื้นชนิดที่กราฟไม่มีแม้แต่จังหวะให้หายใจ และต้นเหตุของความวินาศสันตะโรครั้งนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล นอกจาก ‘พศิน’ ชายผู้ทิ้งรอยยิ้มเย้ยหยันไว้เป็นอนุสรณ์ก่อนเดินพ้นประตูออกไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว “คุณธันวาคะ... เราจะทำยังไงกันดี คลิปเสียงนั่นถูกตัดต่อจนบิดเบือนเจตนาไปหมดแล้ว บอร์ดบริหารกำลังเรียกประชุมด่วนรอบสอง และถ้าฉันหาต้นฉบับแบบร่างโครงการจริงที่แก้ไขล่าสุดไม่เจอภายในสิบห้านาทีนี้... ฉันคงต้องเป็นแพะรับบาปในข้อหาทำข้อมูลรั่วไหลแน่ๆ” ขวัญข้าวเงยหน้าขึ้นสบตาผมด้วยดวงตาที่แดงก่ำ มีทั้งความโกรธ ความคับแค้นใจ และความกลัวฉายชัดอยู่ในนั้น มือเรียวสั่นเทาขณะรัวนิ้วค้นหาไฟล์ในเซิร์ฟเวอร์กลางที่ตอนนี้ถูกล็อกด้วยรหัสปริศนา ผมยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานของเธอ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกอย่างที่คนอื่นเป็นกันแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... ความนิ่งสงบของผมกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวมันเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม “ตั้งสติก่อนครับคุณขวัญข้าว” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบขาดพอจะดึงสติเธอให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน “คนอย่างพศินไม่ได้ฉลาดพอจะเจาะเข้าระบบเซิร์ฟเวอร์ระดับองค์กรด้วยตัวเองหรอกครับ เขามีแค่ ‘หนอน’ ที่คอยเปิดประตูหลังให้... และถ้าคุณมัวแต่นั่งโวยวายโทษโชคชะตา ไฟล์ต้นฉบับที่คุณต้องการ มันก็จะถูกลบหายไปจากสารบบจริงๆ” “แต่ฉันหาทุกโฟลเดอร์แล้วนะคุณธันวา! มันไม่มี! ไฟล์แบบร่างแลนด์สเคปโซน A ที่ฉันนั่งปั่นมาสามเดือนเต็มมันถูกแทนที่ด้วยไฟล์ขยะเปล่าๆ ไปแล้ว!” เธอโพล่งออกมาอย่างเหลืออด น้ำตาคลอเบ้าแต่พยายามกลั้นไว้สุดชีวิต “คุณจะให้ฉันใจเย็นได้ยังไง ในเมื่อคุณเป็นคนตรวจแบบคนสุดท้าย คุณก็น่าจะรู้ดีที่สุดว่าฉันไม่ได้เป็นคนปล่อยคลิปนั้น!” ผมมองท่าทางพะว้าพะวังของเธอแล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจในใจ... ยัยนี่นะ ยามปกติปากดีเถียงผมฉอดๆ พอเจอวิกฤตเข้าจริงๆ ถึงได้ลนลานจนลืมคิดไปหมดว่าใครคือคนที่ไว้ใจได้ที่สุด “ถ้าผมไม่เชื่อใจคุณ ผมคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อรอฟังคำแก้ตัวหรอกครับ” ผมขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเธออีกนิด ก้มตัวลงต่ำจนใบหน้าของเราอยู่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของผมปะทะเข้ากับหน้าผากมนที่ชื้นเหงื่อ ขวัญข้าวสะดุ้งเฮือก เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อดวงตาของเราประสานกันในระยะประชิด “จำไว้นะครับ... สถาปนิกที่ดีจะไม่ยอมจำนนต่อกระดาษเปล่า และคนฉลาดจะไม่หาของในที่ที่มันควรจะอยู่ แต่เขาจะหาในที่ที่ ‘คนโกง’ อยากให้เรามองข้ามต่างหาก” กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสนและยูคาลิปتัสจากตัวผมผสมผสานกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ ทำเอาขวัญข้าวถึงกับกะพริบตาปริบๆ ความตื่นตระหนกเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าชั่วขณะ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อปลายนิ้วของผมเอื้อมผ่านหน้าเธอไปคว้า ‘แฟลชไดAร์ฟไม้’ สีเข้มที่เสียบคาอยู่หลังเคสคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าของเธอเอง “นี่มัน...” เธอดวงตาเบิกกว้าง “แฟลชไดร์ฟสำรองแบบออฟไลน์ ที่พศินคงคาดไม่ถึงว่าคนสะเพร่าอย่างคุณจะยังเก็บมันไว้ในจุดที่มองไม่เห็นที่สุด” ผมกระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจคนมองกระตุกวูบ “เขาขโมยแค่ไฟล์ในคลาวด์ แต่เขาไม่มีทางรู้หรอกครับว่า ต้นฉบับจริงที่แก้รายละเอียดเรื่องระบบชลประทานและพรรณไม้ที่คุณเพิ่งส่งให้ผมดูเมื่อวาน... มันถูกบันทึกไว้ในนี้แบบเรียลไทม์” “คุณธันวา... คุณนี่มัน...” ขวัญข้าวพูดไม่ออก เธอมองหน้าผมสลับกับแฟลชไดร์ฟในมือผม ความรู้สึกโล่งอกจนแทบจะร้องไห้ฉายชัดอยู่บนใบหน้าจิ้มลิ้มนั้น “เก็บอาการหน่อยครับคุณขวัญข้าว น้ำตาไม่ช่วยให้โปรเจกต์รอดหรอกนะ” ผมพูดแซwเบาๆ พลางยื่นมือไปยีกลุ่มผมนุ่มของเธออย่างลืมตัว สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาคนถูกกระทำถึงกับหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู “รีบเอาไฟล์นี้ไปกู้สถานการณ์ในห้องประชุมเถอะครับ ก่อนที่ผมจะต้องไปจัดการ ‘สุนัขจิ้งจอก’ ที่กำลังเห่าหอนอยู่ข้างนอกนั่นด้วยตัวเอง” ทว่า... ก่อนที่ขวัญข้าวจะทันได้คว้าแฟลชไดร์ฟจากมือผม เสียงปรบมือช้าๆ และน่าขนลุกก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้ “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงครับ... ความรักความสามัคคีในที่ทำงานเนี่ย” ร่างสูงโปรดของพศินก้าวเข้ามาในห้องโดยมีรอยยิ้มเยาะเย้ยประดับบนใบหน้า ด้านหลังของเขาคือชายหนุ่มฝ่ายไอทีผู้มีใบหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย พศินกวาดสายตามองผมและขวัญข้าวด้วยแววตาเหนือกว่า ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงเหวในพริบตา “น่าเสียดายนะครับคุณธันวา... ต่อให้คุณจะได้ไฟล์สำรองในแฟลชไดร์ฟนั่นไป แต่ถ้าบอร์ดบริหารลงมติ ‘ยกเลิกสัญญา’ โปรเจกต์นี้ไปแล้วตั้งแต่ห้านาทีก่อน... ไฟล์ของคุณก็เป็นแค่เศษขยะราคาแพงอยู่ดีครับ!” ผมหรี่ตาลงมองคู่ปรับตัวฉกาจ รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับตัวละครของเรานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!