ดินเนอร์ที่ไม่คาดคิด

"ถ้าคุณคิดจะยืนเป็นรูปปั้นประดับห้องทำงานผมไปจนถึงเช้า ก็เชิญตามสบายครับ แต่ช่วยขยับไปยืนฝั่งที่ไม่มีงานผมวางอยู่ด้วย ผมไม่อยากให้ละอองความเงอะงะของคุณมาเกาะบนพิมพ์เขียว" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยบาดลึกผ่านความเงียบงัน ขวัญข้าวสะดุ้งเล็กน้อยจากภวังค์ความคิด เธอไม่ได้ขยับตัวตามคำสั่งแต่กลับหมุนตัวไปเผชิญหน้ากับธันวาที่นั่งจดจ้องอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรงราวกับถูกขีดเส้นด้วยไม้บรรทัดเหล็ก ไร้ซึ่งร่องรอยของความเหนื่อยล้าแม้เข็มนาฬิกาจะขยับผ่านเที่ยงคืนมานานแล้ว "คุณนี่มัน... ปากคอเราะร้ายได้ตลอดเวลาจริงๆ นะครับธันวา" ขวัญข้าวเดินเข้าไปใกล้ โต๊ะทำงานตัวยาวกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อม "ถามจริงเถอะ ที่ผมยืนนิ่งไม่ใช่เพราะเงอะงะ แต่ผมแค่กำลังวิเคราะห์ว่าทำไมสถาปนิกอัจฉริยะอย่างคุณ ถึงทำตัวเป็นหมีจำศีลในฤดูร้อนแบบนี้" ธันวาหยุดพิมพ์ชั่วขณะ เสียงคลิกเมาส์ที่เงียบลงสร้างแรงกดดันในอากาศมากขึ้น เขาหมุนเก้าอี้กลับมา สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นเลื่อนขึ้นมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "หนึ่ง คือผมไม่ได้เป็นหมี สอง คือโปรเจกต์นี้มันสำคัญเกินกว่าจะปล่อยให้ความผิดพลาดเล็กน้อยมาทำลายความน่าเชื่อถือของบริษัท... ซึ่งดูเหมือนคุณจะมองข้ามประเด็นนี้ไปทุกที" เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาในระยะประชิด ความอบอุ่นจากร่างกายของเขากระทบผิวหน้าขวัญข้าวจนเธอต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ผมไม่ได้มองข้าม แต่งานคือส่วนหนึ่งของชีวิต ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต" เธอเชิดหน้าสู้ แววตาดื้อรั้นนั่นทำให้ธันวาเม้มปากแน่น ก่อนจะคว้าเสื้อสูทที่พาดอยู่บนเก้าอี้มาสวมอย่างรวดเร็ว "ไปหาอะไรกินซะ ข้าวเย็นคุณยังไม่แตะ ผมไม่อยากให้วันรุ่งขึ้นพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งว่า 'นักออกแบบสวนเป็นลมตายคาโต๊ะทำงานสถาปนิกปากร้าย' มันเสียชื่อผม" "นั่นคือวิธีชวนไปทานข้าวที่แย่ที่สุดในโลกเลยรู้ตัวไหมครับ" ขวัญข้าวแค่นยิ้ม แต่เธอก็ยอมหยิบกระเป๋าตามเขาไปแต่โดยดี ร้านอาหารอิตาลีบรรยากาศส่วนตัวใจกลางสุขุมวิทเงียบสงบกว่าที่คิด ธันวาสั่งไวน์แดงและสเต็กโดยไม่ถามความเห็นเธอแม้แต่คำเดียว เขาจัดการทุกอย่างด้วยความเนี๊ยบเหมือนตอนออกแบบโครงสร้างอาคารไม่มีผิดเพี้ยน "พศินติดต่อมาหรือยัง" ธันวาถามขึ้นขณะใช้มีดหั่นเนื้ออย่างใจเย็น ขวัญข้าวชะงักช้อนที่ถืออยู่ "ยังครับ ทำไม? เขาจะทำอะไรอีก?" "มันไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมแพ้แค่เพราะโดนสั่งระงับชั่วคราว ข้อมูลในโครงการคุณมีจุดอ่อน ผมเตือนไปแล้วตอนบ่าย ถ้าคุณยังดื้อรั้นอยากเอาไอเดียธรรมชาติมาใส่ในโซนโครงสร้างหลักแบบนั้น พศินจะใช้ช่องว่างนี้ฟ้องร้องบริษัทเราทันที" "คุณห่วงผมเหรอ?" เธอวางช้อนลงแล้วโน้มตัวไปข้างหน้า จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดหมุน ธันวาชะงักมือนิ่ง เขาวางมีดลงบนจานช้าๆ สบตากับเธอตรงๆ โดยไม่หลบเลี่ยง แววตาของเขาที่เคยแข็งกร้าวกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายด้วยคำพูดเพียงคำเดียว "ผมห่วงชื่อเสียงบริษัท" เขาตอบเสียงเรียบ แต่จังหวะการหายใจที่เริ่มติดขัดทำให้ขวัญข้าวรู้ว่าเขาไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด "โกหกไม่เนียนเลยนะคุณธันวา" ขวัญข้าวยิ้มละไม มุมปากของเธอโค้งขึ้นอย่างผู้ชนะ ความห่างระหว่างใบหน้าลดน้อยลงเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน "ที่รีบพาผมมาทานข้าว ที่นั่งตรวจงานให้ผมจนดึก ที่บอกว่าห่วงชื่อเสียงบริษัท... ทั้งหมดนั่นน่ะเหรอที่เรียกว่าไม่ห่วง?" ธันวาขยับตัวจะถอยหนี แต่ทว่ามือเรียวของขวัญข้าวกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงดึงเบาๆ ทำให้เขาสะดุดลงมาอยู่ในจุดที่ใกล้จนหัวใจทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน "ถ้าคุณยังปากแข็งแบบนี้ ผมคงต้องหาทางทำให้คุณคายความจริงออกมาด้วยวิธีอื่นนะ" "คุณจะทำอะไร..." เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าก่อนที่ระยะห่างจะเหลือเพียงศูนย์ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเข้าหน้าร้าน เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนทอดทับลงมาบนโต๊ะอาหาร ทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต "อ้าว... บังเอิญจังเลยนะธันวา คุณขวัญข้าว" เสียงของพศินดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก เขากวาดสายตามองทั้งคู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการร้าย "ไม่ยักรู้ว่าสถาปนิกปากจัดกับนักออกแบบหัวขบถ จะมีรสนิยมกินข้าวเย็นด้วยกันในที่แบบนี้... หรือว่ากำลังวางแผน 'โครงการลับ' อะไรกันอยู่หรือเปล่าครับ?" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าเย็นชาถูกสวมกลับมาในเสี้ยววินาที เขาหันไปเผชิญหน้ากับพศินด้วยสายตาที่พร้อมจะฟาดฟันได้ทุกเมื่อ "เราแค่มาคุยงานที่คุณทำพังไว้ พศิน" ธันวาเอ่ยเสียงเย็น "และถ้าคุณยังมีมารยาทเหลืออยู่บ้าง ก็ควรไสหัวไปก่อนที่ผมจะเรียกพนักงานมาลากคุณออกไป" พศินหัวเราะร่า แต่สายตาที่ส่งมาให้ขวัญข้าวนั้นกลับเยือกเย็นและแฝงไปด้วยคำเตือนบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ หวังว่ารสชาติของมื้อค่ำมื้อนี้จะติดตรึงใจไปจนถึงตอนถัดไปนะครับ โครโนสทริกเกอร์ครับ