เซฟโซนที่ไม่ได้ตั้งใจ

“ถ้าคุณยังเอาไม้บรรทัดมาวัดความรู้สึกของต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นในสวนนี้ ผมจะถือว่าคุณอยากโดนตัดเงินเดือนข้อหาพรากวิญญาณธรรมชาติไปจากโปรเจกต์นี้นะครับ คุณธันวา” เสียงใสๆ ที่เจือความหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องทำงานชั่วคราวบนไซต์งานเปิดผาง ขวัญข้าวไม่ได้เคาะประตูด้วยซ้ำ เธอก้าวเข้ามาพร้อมกับม้วนแบบแปลนสวนที่ถูกมัดเป็นแท่งอาวุธยุทโธปกรณ์ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย ชนิดที่ต่อให้คนมองจะเป็นสถาปนิกผู้เย่อหยิ่งและขึ้นชื่อเรื่องวาจาเชือดเฉือนที่สุดในวงการอย่างธันวา ก็ยังต้องชะงัก ธันวาเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองร่างบางที่ยืนหายใจหอบเล็กน้อยจากการเดินขึ้นบันไดไซต์งานสามชั้น อกบางกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจ เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนที่ถูกรวบไว้ลวกๆ มีปอยตกลงมาเคลีกรอบหน้า ชวนให้คนมองรู้สึกเขยื้อนใจแปลกๆ แต่ปากหนากลับสวนกลับทันควันด้วยน้ำโยนหินถามทางตามสไตล์ “ถ้าผมไม่วัดให้รอบคอบ งานจัดสวนสไตล์โมเดิร์นทรอปิคอลของคุณคงกลายเป็นป่าดงดิบไร้ระเบียบ และงบประมาณบริษัทคงบานปลายจนคุณต้องเอาผลงานศิลปะห่วยๆ ไปเรယ်ขายข้างถนนแทนล่ะครับ คุณขวัญข้าว” “ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะ” ขวัญข้าวค้อนให้วงใหญ่ เธอวางม้วนแบบแปลนลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังปั๊ก “นี่คือแบบที่ปรับปรุงครั้งสุดท้ายตามที่คุณต้องการแล้ว หินทุกก้อน ต้นไม้ทุกต้น ถูกจัดวางตามหลักฮวงจุ้ยและสุนทรียศาสตร์แบบที่มนุษย์ปกติเขาเสพกัน ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ต้องเข้าแถวตรงเป๊ะแบบที่คุณชอบ!” ธันวาไม่ตอบทันที เขายื่นมือเรียวยาวไปหยิบม้วนแบบนั้นขึ้นมา ค่อยๆ คลายมันออกด้วยความนุ่มนวลที่ขัดกับวาจาร้ายกาจ นิ้วเรียวไล่ตามลายเส้นดินสอและสีน้ำที่เธอใช้ออกแบบอย่างตั้งใจ กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษผสมกับกลิ่นแดดและกลิ่นเฉพาะตัวของหญิงสาวลอยมาแตะจมูก ธันวาชะงักไปชั่วขณะเมื่อพบว่า... มันเป็นแบบแปลนที่สมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ รอยต่อระหว่างโครงสร้างอาคารคอนกรีตที่เขาออกแบบกับพื้นที่สีเขียวของเธอ กลมกลืนกันราวกับพวกมันเกิดมาเพื่อกันและกัน ไม่มีความแข็งกระด้าง ไม่มีช่องว่างที่ขัดตา “เงียบไปแบบนี้ แปลว่ายอมรับแล้วสินะว่าฉันชนะ” ขวัญข้าวเชิดหน้าขึ้นอย่างได้ใจ เมื่อเห็นรอยนิ่งงันบนใบหน้าคมคายของสถาปนิกหนุ่ม “ผมแค่กำลังคิดว่า...” ธันวาเงยหน้าขึ้น ช้าๆ สายตาคมกริบจดจ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวยของอีกฝ่ายอย่างมีความหมาย “...คุณแอบเอาใจใส่รายละเอียดพวกนี้มากเกินไป หรือแอบคิดอะไรเกินเลยกับสถาปนิกเจ้าของโปรเจกต์นี้กันแน่ครับ” คำถามยียวนนั้นทำเอาขวัญข้าวถึงกับใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอรีบเบือนสายตาหนีไปมองวิวนอกหน้าต่างที่กำลังก่อสร้าง “หลงตัวเองที่สุด! ใครเขาจะไปคิดอะไรกับคนปากเสียอย่างคุณ มโนเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะคุณธันวา” “ปากเสียแต่ก็เป็นคนเดียวที่ยืนเคียงข้างคุณแก้ปัญหาหน้างานจนดึกดื่นทุกวันไม่ใช่เหรอครับ” ธันวาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อยจนขวัญข้าวต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้บรรยากาศรอบตัวแคบลงทันตาเห็น “หรือว่า... คุณกำลังกลัวว่าหัวใจตัวเองจะแพ้ความใส่ใจของผมกันแน่” “ถอยไปเลยนะ!” ขวัญข้าวใช้มือกั้นแผงอกแกร่งเอาไว้ สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตทำงาน หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน “คุณนี่มัน... ชอบรุกรานพื้นที่ส่วนตัวอยู่เรื่อย” “พื้นที่ส่วนตัวเหรอครับ?” ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลุ่มลึกที่หาดูได้ยาก “แต่สำหรับผม... พื้นที่ตรงนี้ ที่มีคุณยืนอยู่ มันกลายเป็นเซฟโซนเดียวที่ผมอยากกลับมาทุกวันไปซะแล้วล่ะครับ” คำพูดกำกวมที่แฝงความรู้สึกจริงจังทำเอาขวัญข้าวพูดไม่ออก สมองอื้ออึง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกดจากดวงตาสีนิลคู่นั้น ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่บนพวงแก้มแดงระเรื่อ บรรยากาศเงียบงันแต่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่ชวนให้ใจสั่นไหวอย่างรุนแรง ธันวาค่อยๆ ยกมือขึ้น ปลายนิ้วอุ่นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาทัดใบหูให้เธออย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ขวัญข้าวหลับตาลงโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล เธอกำลังจะแพ้... แพ้ให้กับความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้างของผู้ชายคนนี้ ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะขยับเข้าหาเพื่อปิดช่องว่างระหว่างกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงผลักประตูเปิดผางเข้ามาอย่างไร้มารยาท “พี่ธันวาครับ! แย่แล้วครับ แบบแปลนโครงสร้างโซน C เกิดปัญหาใหญ่...” พศิน คู่แข่งทางธุรกิจที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าตื่นตระหนก ชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—สถาปนิกหนุ่มผู้เนี๊ยบกริบกำลังก้มตัวโอบล้อมนักออกแบบสาวคนเก่งไว้ในระยะประชิด ชนิดที่เรียกว่าแทบจะหลอมละลายเป็นร่างเดียวกันอยู่บนโต๊ะทำงาน ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดสุดขีด เขาดันตัวถอยห่างจากขวัญข้าวอย่างเสียดาย ก่อนจะหันไปตวัดสายตาดุราวกับจะกินเลือดกินเนื้อใส่ผู้มาใหม่ที่บังอาจทำลายช่วงเวลาสำคัญ “ถ้าเรื่องแค่นี้จัดการเองไม่ได้ นายก็ไสหัวกลับไปบริษัทเดิมซะ พศิน” ธันวาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ แววตาน่ากลัวจนพศินถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือเกาหัวด้วยความเก้อเขิน ขณะที่ขวัญข้าวรีบฉวยจังหวะนั้นก้มหน้ามุดหายออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้ธันวายืนกำหมัดแน่นด้วยความแค้นใจที่ถูกขัดจังหวะความสัมพันธ์ที่กำลังสุกงอม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและอินไปกับโมเมนต์ใจสั่นของพี่ธันวาและน้องขวัญข้าวในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า รับรองว่าดุเดือดและชวนจิกหมอนยิ่งกว่าเดิมแน่นอนครับ!