บททดสอบจากลูกค้ารายใหญ่

"ถ้าคุณคิดว่างานดีไซน์ห่วยๆ ชุดนี้จะผ่านมาตรฐานของผมได้ล่ะก็... คงต้องบอกว่าคุณประเมินคำว่า 'วิชาชีพสถาปนิก' ต่ำเกินไปแล้วครับ คุณธันวา" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเย้ยหยันของ 'พศิน' ดังสะท้อนก้องห้องประชุมกระจกใสของบริษัทเอสเตทรายใหญ่ แผ่นกระดาษแพลนงานจัดสวนและแปลนอาคารถูกโยนลงบนโต๊ะไม้โอ๊กขัดมันด้วยแรงที่มากพอจะทำให้กาแฟในแก้วกระเซ็นออกมาเล็กน้อย ธันวาไม่แม้แต่จะชายตากองกระดาษพวกนั้น สถาปนิกหนุ่มวัยสาม十ในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับนั่งไขว่ห้าง สีหน้าเรียบเฉยราดรดด้วยความเย่อหยิ่งตามธรรมชาติ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองคู่แข่งทางธุรกิจที่จงใจเข้ามาป่วนโปรเจกต์มูลค่าพันล้านด้วยความรังเกียจระคนสมเพช "แปลกนะครับ พศิน... คนที่เคยขโมยโมเดลงานประกวดไปขายเมื่อสามปีก่อน วันนี้กลับกล้าใช้คำว่า 'มาตรฐาน' มาป่าวประกาศกลางห้องประชุม ลูกค้ารายใหญ่เขาจ้างคุณมาตรวจงาน หรือจ้างมาโชว์ความหน้าหนาให้ดูเป็นขวัญตาครับ" มุมปากของธันวาเหยียดยิ้มเย็นชา คำพูดเชือดเฉือนแบบไม่ต้องลับคมพุ่งตรงเข้าเป้าหมาย ทำเอาสีหน้าของพศินกระตุกวูบ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปーンด้วยความโกรธ "แก...!" "พอได้แล้วครับคุณพศิน คุณธันวา" เสียงทุ้มทรงอำนาจดังขึ้นขัดจังหวะ 'คุณภากร' ประธานกรรมการบริหารผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรพรoperty ยักษ์ใหญ่ยกมือขึ้นปราม สองตาคมปลาบกวาดมองสถาปนิกและนักออกแบบทั้งสองฝั่งด้วยรอยยิ้มจอมปลอมที่ผ่านโลกมาโชกโชน "ผมไม่ได้จ้างพวกคุณมาเปิดศึกสาดน้ำลายใส่กันในห้องประชุมของผม โปรเจกต์ 'The Forest Sanctuary' บนพื้นที่ยักษ์ใหญ่ห้าสิบไร่นี้ เป็นเดิมพันชิ้นสุดท้ายก่อนที่บอร์ดบริหารจะตัดสินใจว่าใครจะได้เซ็นสัญญาระยะยาว... และเนื่องจากข้อเสนอของพวกคุณทั้งสองคนมีความโดดเด่นกินกันไม่ลง" ภากรหยุดเว้นจังหวะ เลื่อนแฟ้มเอกสารสีดำสนิทสองแฟ้มมาไว้ตรงกลางโต๊ะ รอยยิ้มที่มุมปากลึกขึ้นกว่าเดิม "ผมมี 'บททดสอบพิเศษ' ให้พวกคุณร่วมมือกัน" "ร่วมมือ?" ธันวาขมวดคิ้วทันที ดวงตาคู่คมหรี่ลง "ผมไม่มีทางทำงานร่วมกับคนไม่มีจรรยาบรรณอย่างพศินครับ ท่านประธาน" "ผมก็ไม่อยากร่วมหัวจมท้ายกับสถาปนิกอีโก้สูงส่งที่มองคนอื่นเป็นฝุ่นธุลีเหมือนกันแหละครับท่าน!" พศินสวนกลับทันควัน หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความฮึดฮัด ภากรหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ "ปฏิเสธได้นะ... แต่ถ้าปฏิเสธ ผมจะยกโปรเจกต์นี้ให้บริษัทต่างชาติ และพวกคุณจะไม่ได้อะไรเลยแม้แต่บาทเดียว... อีกอย่าง โจทย์ของผมคือ การผสานสถาปัตยกรรมล้ำสมัยเข้ากับภูมิทัศน์ธรรมชาติป่าดงดิบจำลองที่ต้อง 'มีชีวิต' จริงๆ" สถาปนิกหนุ่มชะงักไป ดวงตาคมกริบหันไปมองหน้าจอโปรเจกเตอร์ที่ฉายภาพพื้นที่เป้าหมาย ภาพของผืนป่ารกชื้นและโขดหินธรรมชาติที่ต้องการการจัดวางโครงสร้างอย่างประณีตเพื่อไม่ให้ทำลายระบบนิเวศ งานสถาปัตยกรรมที่เน้นความสมบูรณ์แบบของเขา ไม่มีทางสมบูรณ์ได้เลยหากขาด 'จิตวิญญาณของธรรมชาติ' และในหัวของธันวา... มีชื่อของคนเดียวเท่านั้นที่ผุดขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ไม่ใช่พศิน... แต่เป็นยัยตัวแสบปากเก่งที่ชอบทำหน้ามุ่ยใส่เขาอยู่เรื่อย "ถ้าโจทย์คือการทำให้อาคารกับธรรมชาติกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน..." เสียงหวานใสแต่กังวานก้องดังขึ้นจากประตูห้องประชุมที่ถูกผลเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างเพรียวบางในชุดเสื้อเชิร์ตลินินสีครีมกับกางเกงสแลคเข้ารูป ขวัญข้าวเดินน่องเรียวยาวเข้ามาด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนถูกรวบเป็นหางม้าหลวมๆ ปล่อยปอยผมเคลีกรอบหน้าสวยเฉี่ยว มือเรียวถือแท็บเล็ตคู่ใจไว้แน่น ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายมองตรงมายังประธานบริหารและบรรดาบอร์ด "นักออกแบบสวนอย่างฉัน... คงต้องขอร่วมวงด้วยคนนะคะท่านประธาน ไม่อย่างนั้นโปรเจกต์นี้คงกลายเป็นกล่องปูนซีเมนต์ไร้จิตวิญญาณฝีมือคุณธันวาไปเสียก่อน" ธันวาหันขวับไปมองหญิงสาวทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม "ขวัญข้าว! ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาห้องนี้ แล้วนี่คุณมาทำอะไรที่นี่" "ฉันเป็นพาร์ทเนอร์อิสระในโปรเจกต์นี้ค่ะคุณธันวา อย่าลืมสิว่าคุณเพิ่งเซ็นสัญญารับฉันเข้ามาช่วยงานเมื่อสัปดาห์ก่อน หรือว่าสมองอันปราดเปรื่องของสถาปนิกมือหนึ่งเริ่มมีความจำเสื่อมถอยตามอายุซะแล้วล่ะคะ?" ขวัญข้าวลอยหน้าลอยตาตอบ ยักคิ้วให้อย่างกวนประสาทจนธันวาอยากจะลุกขึ้นไปจับตัวมาเขย่าแรงๆ ให้หายหมั่นไส้ ภากรระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นห้อง "ดีมาก! ในเมื่อทีมครบแล้ว... ผมขอประกาศเงื่อนไขของบททดสอบรายใหญ่นี้" ประธานใหญ่ผายมือไปยังแผนที่สามมิติบนจอ "พวกคุณสามคน... ธันวา ขวัญข้าว และพศิน จะต้องเดินทางไปเก็บตัวที่ไซต์งานจริง 'หุบเขาหมอก' จังหวัดเชียงราย เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม ไม่มีผู้ช่วย ไม่มีทีมงานซัพพอร์ต พวกคุณต้องออกแบบแปลนจริง สร้างโมเดลจริง และแก้ปัญหาหน้างานจริงร่วมกัน... ทีมไหนที่สามารถสร้างสรรค์ผลงานที่ทำให้ผมทึ่งได้ภายในเวลาที่กำหนด สัญญาพันล้านนี้ตกเป็นของบริษัทนั้นทันที!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ พศินแค่นAยิ้มหยัน ขวัญข้าวหรี่ตามองแผนที่ด้วยความท้าทาย ขณะที่ธันวานิ่งงัน ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ให้เขาต้องไปติดเกาะกลางป่ากับคู่แข่งหน้าเลือดอย่างพศิน... มันยังพอทนไหว แต่ให้ไปใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับ 'ขวัญข้าว' ยัยเด็กปากกล้าที่คอยปั่นป่วนหัวใจเขาตลอดเวลาถึงสามสิบวันเต็ม... นี่มันคือบทลงโทษจากซาตานชัดๆ! "ว่าไงครับ คุณธันวา... กลัวว่าจะแพ้เด็กใหม่อย่างคุณขวัญข้าว หรือว่ากลัวใจตัวเองกันแน่ที่ต้องไปอยู่ใกล้ชิดเธอนานขนาดนั้น?" พศินเอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย ธันวานิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะกระตุกยิ้มเยيยน ทsทรนงและเต็มไปด้วยความท้าทาย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับสูตรให้เข้าที่ด้วยท่าทีเนี๊ยบกริบ แล้วปรายตามองคู่แข่งหนุ่มอย่างเหยียดหยาม "หึ... คนอย่างธันวา ไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น โดยเฉพาะกับพวกสุนัขลอบกัด" สถาปนิกหนุ่มตวัดสายตาคมกริบไปหยุดอยู่ที่ร่างบางข้างกาย "ส่วนเรื่องงาน... ผมจะทำให้คุณเห็นว่า ต่อให้ธรรมชาติจะพยศแค่ไหน ก็ต้องสยบแทบเท้าสถาปนิกอย่างผม" ขวัญข้าวหันขวับมามองหน้าคนตัวสูงที่ก้มลงมามองเธอด้วยระยะห่างเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจาง หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ริมฝีปากบางก็ยังไม่วายสวนกลับทันควันเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว "มั่นใจเกินไป ระวังจะตกม้าตายกลางป่าไม่รู้ตัวนะคะคุณสถาปนิกปากจัด" "ถ้าตก... ผมก็คงดึงคุณลงไปจมโคลนด้วยกันก่อนอยู่ดีแหละครับ ขวัญข้าว" ธันวาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนคนฟังขนลุกซู่ ใบหน้าหวานแดงซ่านขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องแต่งแต้ม ก่อนที่ขวัญข้าวจะได้อ้าปากเถียงกลับ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักออกอีกครั้งด้วยเสียงดังปัง! ร่างของเลขาหน้าตาตื่นวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือที่สั่นระริก "ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ไซต์งานที่เชียงราย... มีคนบุกรุกเข้าไปทำลายพื้นที่ปรับภูมิทัศน์ก่อนกำหนด แถมตอนนี้... พวกมันกำลังรื้อถอนโครงสร้างหลักที่คุณธันวาออกแบบไว้เสียหายหมดเลยค่ะ!" ธันวาเบิกตากว้าง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างทันที ขวัญข้าวอุทานยกมือปิดปากด้วยความตกใจ ขณะที่พศินลอบยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความดุเดือดของพี่ธันวาและน้องขวัญข้าวในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า รับรองว่าเดือดพล่านและชวนใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมแน่นอนครับ!