คำขอโทษที่ไม่มีเสียง

กาแฟแก้วที่สามของวันถูกวางลงบนโต๊ะทำงานไม้สักอย่างไม่เบามือเท่าไรนัก กลิ่นหอมกรุ่นของอาราบิก้าคั่วเข้มไม่ได้ช่วยให้สมองที่ตึงเครียดของธันวาผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในหัวของสถาปนิกหนุ่มวัยสามสิบยังมีภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา—ภาพที่ขวัญข้าวหันมามองเขาด้วยแววตาตัดพ้อก่อนจะเดินเลี่ยงหายไปในความเงียบ ทำให้เขาแทบไม่ได้นอนทั้งคืน "ให้ตายสิ ธันวา นายมันปากเสียเป็นกิจวัตรหรือไงวะ" สถาปนิกหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะใช้นิ้วเรียวยาวนวดขมับที่ตุบๆ ของตนเอง ความสมบูรณ์แบบที่เขาเคยยึดถือ มันช่างไร้ความหมายสิ้นดีเมื่อเทียบกับการทำให้อีกฝ่ายต้องขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เสียงเคาะประตูกระจกบานใสเบาๆ สองครั้งดังขึ้น ก่อนที่ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีครีมกับกางเกงสแล็คเข้ารูปจะก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ขวัญข้าวไม่ได้ส่งยิ้มกว้างสดใสเหมือนทุกวันที่ผ่านมา แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นก็ไม่ได้ฉายแววขุ่นเคืองหลงเหลืออยู่ มีเพียงความนิ่งสงบที่เป็นระเบียบเรียบร้อยเสียจนธันวารู้สึกอึดอัด "แบบแปลนปรับปรุงสวนโซนทิศตะวันออก ผมแก้ไขตามที่คุยกันเมื่อวานแล้วครับคุณธันวา เชิญตรวจดูได้เลย" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งลูกเล่นประชดประชันหรือคำพูดกัด เจ็บเหมือนทุกที นั่นแหละที่ทำให้ธันวารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอ ธันวาเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ สายตาดุคมกริบกวาดมองใบหน้าของนักออกแบบสาวรุ่นน้องที่ยืนนิ่งสงบเป็นรูปปั้น เขาคาดหวังจะเห็นรอยยิ้มมุมปากหรือคำพูดเหน็บแนมสักประโยคตามประสาขวัญข้าวคนเดิม แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความเงียบที่น่ารำคาญใจ "วางไว้ตรงนั้นแหละ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วนตามความเคยชิน พยายามซ่อนความกระวนกระวายใจไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง "แล้วก็นะ... เรื่องเมื่อคืน..." "เรื่องเมื่อคืนไม่มีอะไรต้องเคลียร์นี่ครับ" ขวัญข้าวสวนขึ้นทันควัน ดวงตากลมโตมองตรงมาที่เขา "คุณธันวาทำหน้าที่ในส่วนของคุณ ผมทำหน้าที่ในส่วนของผม เราตกลงกันด้วยงาน ไม่ได้ตกลงกันด้วยความรู้สึกส่วนตัว... ผมเข้าใจถูกต้องไหมครับ" ประโยคเรียบๆ ที่ย้อนกลับมาแทงใจดำ ทำเอาสถาปนิกผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครถึงกับชะงัก ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความซึนที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดชีวิตกำลังพังทลายลงทีละน้อย เมื่อเขาตระหนักได้ว่าความปากแข็งของตนเองเกือบจะผลักไสคนคนนี้ออกไปจากพื้นที่ปลอดภัยที่เขาอุตส่าห์สร้างขึ้น "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น..." ธันวาเอ่ยเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะเผลอกำเข้าหากันแน่น "คือ... กาแฟแก้วนั้น... หมายถึงกาแฟที่คุณชงให้ผมกินเมื่อวาน... มัน... รสชาติใช้ได้" ขวัญข้าวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วจนแทบจับสังเกตไม่ได้ แต่ก็ชัดเจนพอที่จะทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบ "อ๋อครับ นึกว่ามันจะรสชาติแย่จนต้องเอาไปเททิ้งเสียอีก" "ฉันไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้นสักหน่อย" ธันวาเผลอหลุดเสียงแข็งกลบเกลื่อนความประหม่า แต่แววตาที่มองอีกฝ่ายกลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด "แล้วก็... ขอบคุณ... สำหรับเรื่องเมื่อวานด้วย ที่ช่วยเตือนสติเรื่องโครงสร้างศาลาพักผ่อน ถ้าไม่ได้คุณ ทริปโปรเจกต์นี้คงเละไม่เป็นท่า" คำว่า 'ขอบคุณ' จากปากของธันวานั้นหาได้ยากยิ่งเสียยิ่งกว่าทองคำฝังเพชร ขวัญข้าวถึงกับกะพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยเคมีแปลกประหลาดบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานแคบลงถนัดตา "เพิ่งรู้ว่าสถาปนิกปากจัดคนนี้ก็พูดคำว่าขอบคุณเป็นด้วย" ขวัญข้าวอมยิ้มบางๆ แววตาสดใสเริ่มกลับคืนสู่ร่างเดิมทีละน้อย "นึกว่าคลังคำศัพท์ของคุณจะมีแต่คำว่า 'ห่วย' กับ 'ใช้ไม่ได้'เสียอีก" "นี่คุณ! เริ่มได้ใจใหญ่แล้วนะ" ธันวาแกล้งตีหน้ายุ่งเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่เริ่มลามเลียไปถึงใบหู "ผมแค่พูดตามความจริง อย่ามาลามปาม" "ครับๆ ความจริงก็ตามนั้น" ขวัญข้าวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นสดใสขึ้นจนธันวารู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก "งั้นผมขอตัวไปตรวจหน้างานต่อนะครับปล่อยให้คุณนั่งเคลียร์แบบแปลน 'ที่สมบูรณ์แบบที่สุด' ของคุณต่อไปตามสบาย" ร่างโปร่งหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่ทว่า... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูบานเดิมจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต พศินยืนหอบหายใจเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาที่ส่งกลิ่นอายความวุ่นวายมาแต่ไกล "อุ๊ย ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะเวลาสวีท... เอ๊ย เวลาทำงานร่วมกันหรือเปล่าครับเนี่ย พอดีผมมี 'ข่าววงใน' สนุกๆ เกี่ยวกับงบประมาณโปรเจกต์นี้มาฝากคุณธันวาโดยเฉพาะเลยล่ะครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมใจฟูไปกับความซึนของพี่ธันวานะครับ!