รอยยิ้มแรกที่เห็นได้ยาก

"คุณนี่มันดื้อด้านกว่าที่ผมประเมินไว้สามร้อยเปอร์เซ็นต์เลยนะ ขวัญข้าว" แฟ้มเอกสารดีไซน์แปลန်สวนถูกวางกระแทกบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดังสนั่น ธันวาถอดแว่นสายตาออกด้วยความหงุดหงิดระคนเหนื่อยหน่าย นิ้วเรียวยาวนวดคลึงหว่างเขาตัวเองช้าๆ เพื่อระงับอาการไมเกรนที่กำลังแล่นริ้วขึ้นมาเล่นงาน เขามองหน้าสถาปนิกสาวรุ่นน้องที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะด้วยท่าทีไม่สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย "และคุณก็เผด็จการเกินร้อยเปอร์เซ็นต์เช่นกันค่ะคุณธันวา" ขวัญข้าวสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแววท้าทายไม่มีความเกรงกลัว "นี่มันพื้นที่สีเขียวนะคะ ไม่ใช่ค่ายทหารที่คุณจะมาสั่งให้ต้นไม่ทุกต้นยืนตรงเป๊ะตามเรขาคณิต ฉันบอกแล้วไงว่าธรรมชาติเขาต้องการอิสระ ไม่ใช่ความเนี๊ยบแบบโรคจิตของคุณ!" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า วันนี้เธอยังคงสวมชุดเอี๊ยมยีนส์เลอะดินจางๆ และมัดผมลวกๆ เป็นมวยสูง ปล่อยปอยผมเคลีกรอบหน้า ช่างขัดแย้งกับห้องทำงานสไตล์โมเดิร์นลอฟท์คุมโทนสีเทาดำของเขาเสียเหลือเกิน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความมีชีวิตชีวาของเธอ... กลับเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ห้องทำงานไร้ชีวิตชีวานี้มีสีสันขึ้นมาในรอบหลายเดือน "โรคจิตงั้นเหรอ?" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ขยับตัวโน้มไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงอย่างรวดเร็ว "ถ้าผมเป็นโรคจิตจริง คนที่ยืนเถียงฉอดๆ อยู่ตรงนี้คงถูกผมจับฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วเอาไปฝังกลบใต้รากต้นไม้พวกนั้นนานแล้วครับ" ขวัญข้าวชะงักไปนิดเมื่อเขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกระดาษและกาแฟคั่วเข้ม หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะไปเสียดื้อๆ แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ เธอจึงเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว "ลองดูไหมล่ะคะ เผื่อว่าฉันจะได้ฝังคุณลงไปพร้อมกับอีโก้สูงลิ่วของคุณด้วยเลย" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ สายตาทั้งคู่ประสานกันราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นผ่าน ทั้งดื้อรั้น ทั้งถือดี และไม่มีใครยอมลดราวาศอกให้กัน แต่ในความเข้มข้นของการปะทะคารมนั้น เคมีบางอย่างกลับพุ่งพล่านจนน่าใจหาย ธันวามองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดนิ่งนั้น แววตาที่เคยแข็งกร้าวค่อยๆ อ่อนลงทีละน้อย ความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักและปัญหาจากฝั่งพศินที่พยายามเล่นตุกติกนอกรอบดูเหมือนจะมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเอ็นดูที่เจ้าตัวก็ไม่อยากจะยอมรับกับตัวเอง ธันวาหลุบสายลงมองแฟ้มแบบแปลนที่เถียงกันเมื่อครู่ ครู่ใหญ่ต่อมา เขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ยอมแพ้ให้กับความดื้อรั้นของหญิงสาวตรงหน้า "โอเค... ผมยอมคุณก็ได้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยอมจำนน กลายๆ ขวัญข้าวกะพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจ นึกว่าหูฝาด เพราะตลอดหลายเดือนที่ร่วมงานกันมา ผู้ชายคนนี้ไม่เคยยอมถอยให้ใครแม้แต่ก้าวเดียว "คุณ... ว่าไงนะ" ธันวาเงยหน้าขึ้นสปีดรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง... รอยยิ้มจริงใจที่ไม่ได้มาจากการเยาะเย้ยหรือรอยยิ้มทางการค้า แต่มันคือรอยยิ้มละมุนที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ทำเอาขวัญข้าวถึงกับลมหายใจสะดุด สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุกหน้าอก "ผมบอกว่า ตามใจคุณ... อยากจัดสวนแบบไหนก็เชิญตามสบายเลยครับคุณนักจัดสวน" ธันวาพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นอย่างผิดหูผิดตา สายตาที่มองเธอมันเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งจนคนถูกมองต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายที่พุ่งทะยานขึ้นมาถึงใบหู ขวัญข้าวรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายกลายเป็นน้ำแข็งโดนแดด รอยยิ้มนั้น... ร้ายกาจยิ่งกว่าคำพูดเชือดเฉือนเสียอีก มันทำให้เธอรับมือไม่ถูกเลยจริงๆ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและหัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเสียมารยาท ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกผางโดยไม่รออนุญาต "ขอโทษทีครับท่านสถาปนิก พอดีผมมีเรื่องด่วนต้องคุยกับคุณธันวาหน่อย" ร่างสูงโปรดของพศินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะกวนประสาทในมือถือเอกสารโครงการคู่แข่งชูขึ้นราวกับผู้ถือไพ่เหนือกว่า ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบมองขวัญข้าวกับธันวาที่ยืนประชิดกันเกินความจำเป็นด้วยแววตาร้ายกาจ ขวัญข้าวขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นหน้าตัวปัญหา ส่วนธันวาหุบยิ้มฉับพลัน แววตาอบอุ่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกในเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครของผมเสมอนะครับ