ความจริงที่ถูกเปิดเผย

กลิ่นอายของสมุนไพรไป๋จื่อและกฤษณาเผาไหม้คละคลุ้งจนเกือบแสบนาสิก ทว่ากลับไม่อาจกลบกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่เจือจางอยู่ในโสตประสาทของหลี่มู่เหยาได้เลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวชะงักค้างอยู่เหนือสมุดบันทึกหนังแกะเก่าคร่ำคร่า หน้ากระดาษสีเหลืองกรอบตามกาลเวลาปรากฏลายมือหวัดแกมบรรจงของมารดาผู้ล่วงลับ บันทึกแพทย์โบราณเล่มนี้ไม่ใช่แค่ตำรับยา หากแต่มันคือ "คำสารภาพ" และ "ใบมรณะบัตร" ของสกุลหลี่ทั้งตระกูลที่ถูกกวาดล้างอย่างไร้ความปรานีเมื่อสิบห้าปีก่อน "เจ้ากำลังอ่านสิ่งที่ไม่ควรแตะต้องแล้ว มู่เอ๋อร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำดุจหินผาบดเบียดดังขึ้นจากมุมมืดของห้องเครื่องยา เงาร่างสูงใหญ่ของท่านอ๋องเซียวจ้านทาบทับลงมาบนผนังกระดาษสา แสงจากตะเกียงน้ำมันกฤษณาไหววูบตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างแกะสลัก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นมิได้มีความตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเจ็บปวดล้ำลึกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็นตามนิสัย มู่เหยาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายที่เขียนด้วยหมึกผสมเลือด "ตระกูลอวี้... เป็นผู้ชักใยเบื้องหลังราชโองการปลอมฉบับนั้น" นางแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำค้างยามเหมันต์ "หม่อมฉันสงสัยมาตลอดว่าเหตุใด บิดาผู้เป็นถึงหมอหลวงอันดับหนึ่งจึงถูกปรักำว่าคิดกบฏ ทั้งที่ในมือของท่านมีแต่เข็มเงินและตำรายา..." มู่เหยาค่อยๆ วางสมุดบันทึกลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม ราวกับมันคือร่างอันไร้วิญญาณของมารดา นางเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้กุมชะตาแผ่นดิน "ที่แท้... เพราะความลับเรื่องสูตรโอสถทิพย์บรรณาการ ที่พวกมันต้องการนำไปใช้ค้ำ บัลลังก์ต่างหาก" เซียวจ้านก้าวเข้ามาใกล้ ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาตัดกับบรรยากาศอันหนาวเหน็บ มือหนายื่นออกไปหมายจะกุมมือเรียวที่กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขาวซีด แต่มู่เหยาเบี่ยงกายหลบอย่างแนบเนียน นางลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับเขาตรงๆ ความสูงที่ต่างกันทำให้มู่เหยาต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ทว่ารัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวนางกลับไม่เป็นรองผู้ใด "ท่านรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่หรือไม่, เซียวจ้าน" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ แต่นั่นแหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด เซียวจ้านชะงักมือที่ค้างกลางอากาศ ดวงตาคู่คมไหววูบชั่วพริบตา "เปิ่นหวาง... เพิ่งสืบทราบหลักฐานชิ้นสุดท้ายเมื่อไม่นานนี้ เจ้าก็รู้ว่าฮ่องเต้และเหล่าขุนนางกังฉินกลุ่มนั้นระแวดระวังเพียงใด การเคลื่อนไหวโดยปราศจากความพร้อม รังแต่จะทำให้เลือดของคนตระกูลหลี่ต้องหลั่งซ้ำสอง" "ท่านกลัวว่าหม่อมฉันจะวู่วาม?" มู่เหยาเหยียดยิ้มหยัน "ท่านอ๋องผู้เกรียงไกร ท่านคิดว่าหม่อมฉันเป็นสตรีในห้องหอที่รอให้บุรุษมาปกป้องหรือไร? สิบห้าปีที่ผ่านมา หม่อมฉันใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางกลิ่นยาพิษและความตาย เพื่อรอวันนี้นี่แหละ วันที่บัญชีแค้นทั้งหมดจะต้องถูกชำระ!" บรรยากาศในห้องอับทึบตึงเครียดขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก แรงกดดันจากยอดกุนซือและท่านอ๋องผู้เหี้ยมโหดปะทะกันกลางอากาศจนราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บ เซียวจ้านมิได้โกรธเคืองที่นางใช้สรรพนามห่างเหินและวาจาทิ่มแทง หัวใจของเขากลับกระตุกวูบด้วยความเจ็บปวด เขารู้ดีว่าเบื้องหลังรอยยิ้มเยعาะและท่าทีเยือกเย็นนั้น มู่เหยาราบเรียบและแหลกสลายไปแล้วกี่ครั้ง "เปิ่นหวางมิได้จะขัดขวางการแก้แค้นของเจ้า" เซียวจ้านก้าวเข้าไปประชิดตัว บังคับให้นายแพทย์สาวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางสมุนไพร กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นชาอู๋หลงจางๆ ล้อมกรอบนางไว้อย่างสมบูรณ์ "แต่จำไว้... เลือดของศัตรูที่จะแปดเปื้อนมือคู่นั้น เปิ่นหวางจะเป็นคนช่วยเจ้าลงมือเอง เจ้ามีหน้าที่แค่รักษาคน ส่วนการฆ่า... ให้เป็นหน้าที่ของปีศาจตนนี้เถอะ" ดวงตาของทั้งสองประสานกันนิ่งนาน ท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ความแค้นของตระกูลที่ถูกฝังกลบเริ่มส่งกลิ่นอายคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง ดั่งถ่านไฟเก่าที่รอวันปะทุ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุด้วยแรงปรารถนาและการชำระแค้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับห่าฝนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนพัก ตามมาด้วยเสียงเคาะรัวกระชั้นชิดจนน่าตกใจ *ปัง! ปัง! ปัง!* "ท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขององครักษ์เงาพยัคฆ์ทมิฬดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ราชioการด่วนจากในวังหลวง... ฮ่องเต้ทรงพระประชวรหนักกะทันหัน อาการคล้ายถูกพิษประหลาด และ... และราชองครักษ์เสื้อแพรนำกำลังปิดล้อมจวนอ๋องไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจ้านหรี่ตาลงคมกริบ รังสีฆ่าฟันแผ่พุ่งออกมาจากร่างทันที ทว่าหลี่มู่เหยาสงบลงอย่างน่าประหลาด นางเหลือบมองสมุดบันทึกในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยสติปัญญาอันล้ำลึก "ดูเหมือนว่า... พวกมันจะร้อนใจอยากลองดีกับหมอเทวดาผู้นี้เสียแล้วกระมังเพคะ ท่านอ๋อง" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคมดาบและห้วงรักมาด้วยกันกับ “ดอกโบตั๋นพันปี” นะคะ