อาภรณ์ที่เปื้อนเลือด

กลิ่นคาวโลหิตเจือจางคละคลุ้งผสมกับกลิ่นอับชื้นของห้องลับใต้ตำหนักอ๋อง แสงจากเปลวเทียนสีส้มสั่นไหวตามสายลมลอดช่องหน้าต่างหิน ทอดเงาสะท้อนร่างสูงใหญ่ที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า หลี่มู่เหยาไม่เคยคิดว่าบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเหี้ยมเกรียมดั่งพญายมในแดนบูรพาอย่างเซียวจ้าน จะมีวันที่สภาพอาภรณ์สีนิลล้ำค่าถูกย้อมจนกลายเป็นสีดำสนิทด้วยเลือดสดๆ ที่ซึมทะลักออกมาจากแผลฉีกขาดบริเวณหัวไหล่ซ้าย รอยกระบี่นี้ลึกและยาวเกินกว่าจะปล่อยทิ้งไว้ แม้คนผู้นี้จะพยายามกลั้นเสียงครางด้วยการขบกรามจนสันนูนขึ้นชัดเจน แต่หยาดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายเต็มหน้าผากและความเย็นเยียบที่แผ่ออกจากปลายนิ้ว ก็ฟ้องชัดว่าพิษจากคมดาบศัตรูเริ่มกัดกินเส้นชีพจรแล้ว "ท่านอ๋อง หากท่านยังดื้อดึงไม่ยอมถอดเสื้อออกเพื่อข้าทำความแผล วันนี้เกรงว่าท่านคงจะได้กลายเป็นผีเฝ้าตำหนักก่อนที่บัลลังก์มังกรจะได้เป็นของท่านจริงๆ แน่ค่ะ" น้ำเสียงของมู่เหยาเรียบนิ่ง ทว่าแฝงความเฉียบขาดดุจคมมีดผ่าตัด มือเรียวบางที่สวมถุงมือผ้าไหมสีขาวสะอาดหยิบกรรไกรเงินเล่มเล็กขึ้นมาเตรียมพร้อม สายตาคู่คมกวาดมองบาดแผลอย่างพิจารณา ประสบการณ์ศัลยแพทย์มือหนึ่งในโลกยุคปัจจุบันถูกดึงกลับมาใช้จนหมดสิ้น ทว่าในยามนี้ ร่างกายที่สัมผัสใกล้ชิดกลับเป็นท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจแห่งต้าฉี เซียวจ้านเงยหน้าขึ้น ดวงเนตรคมกริบดุจพญาอินทรีตวัดมองสตรีตรงหน้า แววตาที่เคยใช้กดดันขุนนางนับร้อยในท้องพระโรงกลับอ่อนแสงลงอย่างประหลาด ยามที่นางขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกเหมยขาวท่ามกลางหิมะก็ลอยเข้าแตะนาสิก ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดจากพิษร้ายในกายลงได้ครึ่งหนึ่ง "เจ้ากล้าสั่งเราหรือ... มู่เหยา" สุ้มเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน ขณะที่มือหนายอมปลดสายคาดเอวออกอย่างไร้การขัดขืน ยอมจำนนต่ออำนาจแห่งหมอเทวดาแต่โดยดี มู่เหยาไม่ตอบคำ นางเพียงก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างระมัดระวัง ไออุ่นจากร่างกายของบุรุษแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าที่ขาดวิ่น เนื้อหนังที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากการศึกสงครามสะท้อนประวัติศาสตร์อันโชกโชนของเขา นางใช้กรรไกรตัดผ้าแพรเนื้อดีออกอย่างไม่เสียดาย เพื่อเปิดเผยให้เห็นแผลฉกรรจ์ที่น่ากลัว รอยกระบี่อาบยาพิษทำให้เนื้อรอบๆ กลายเป็นสีม่วงคล้ำ เลือดสีดำไหลรินออกมาไม่ขาดสาย นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนชีพจรของเขาเพื่อประเมินอาการอย่างแม่นยำ "พิษสลายกระดูก... พวกมันรนหาที่ตายจริงๆ ถึงกล้าใช้พิษนี้กับท่าน" "พวกมันรู้ว่าหากข้ารอดไปได้ แคว้นทางเหนือคงไม่เหลือรอดเช่นกัน" เซียวจ้านแค่น The smile เยдяชา แม้ความเจ็บปวดจะแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่สายตากลับไม่ละไปจากใบงดงามที่ตั้งอกตั้งใจรักษาเขาเลยแม้แต่น้อย "แต่ช่างน่าแปลก... ความเจ็บปวดเหล่านี้ กลับเทียบไม่ได้เลยกับการที่ข้ากลัวว่าเจ้าจะตกอยู่ในอันตรายเมื่อครู่" หัวใจของมู่เหยาไหววูบไปชั่วขณะ นางชะงักมือที่กำลังถือขวดโอสถระงับพิษ นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของท่านอ๋องในยามนี้ไม่มีคราบความเย็นชาหลงเหลืออยู่ มีเพียงความลึกซึ้งมั่นคงดุจหินผาที่พร้อมจะปกป้องนางจากคนทั้งโลก "ท่านอ๋อง... ตอนนี้ไม่ใช่เวลามากล่าววาจาเลี่ยนหูนะคะ" นางเอ่ยเตือนเสียงดุ กลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอก "อยู่นิ่งๆ ข้าจะเริ่มขับพิษแล้ว มันจะเจ็บจนท่านแทบกระอักเลือด จงกัดฟันอดทนไว้" ว่าแล้ว นางก็หยิบเข็มเงินลงทัณฑ์ฝังลงที่จุดชีพจรสำคัญรอบบาดแผลเพื่อสกัดการเดินของพิษ ก่อนจะใช้มีดผ่าตัดขนาดเล็กกรีดลงไปบนเนื้อเยื่อที่ตายแล้วอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เลือดสีดำพุ่งทะลักออกมาอีกระลอก เซียวจ้านกระตุกเกร็งไปทั้งร่าง มือหนาเผลอคว้าข้อมือนางไว้แน่นจนสั่นระริก แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนหากเป็นสตรีอื่นคงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่มู่เหยาเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย นางใช้อีกมือแตะลงบนหลังมือเขา แตะสัมผัสแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยพลังใจ "อดทนไว้นะคะ... ใกล้เสร็จแล้ว" เสียงกระซิบอ่อนโยนรากับสายน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจที่แห้งผาก เซียวจ้านผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมา เขายอมจำนนต่อความเจ็บปวดและยอมจำนนต่อสตรีผู้นี้อย่างสิ้นเชิง ภาพลักษณ์ท่านอ๋องผู้เย็นชาไร้หัวใจถูกหลอมละลายเหลือเพียงบุรุษผู้โหยหาความอบอุ่น มือนั้นคลายจากการบีบข้อมือเปลี่ยนเป็นกุมมือเรียวของนางไว้แนบชิดกับอกข้างซ้ายของตนแทน เพื่อให้อัตราการเต้นของหัวใจเขาเป็นเครื่องยืนยันว่าเขายังมีชีวิตอยู่เพื่อปกป้องนาง มู่เหยาทำงานแข่งกับเวลา นางรีบโรยผงโอสถสมานแผลสูตรลับเฉพาะลงไป ควันสีขาวจางๆ ลอยขึ้นพร้อมกับเสียงซีดเซาเมื่อยาทำปฏิกิริยากับพิษ นางใช้ผ้าสะอาดพันแผลให้อย่างประณีตและแน่นหนา ทุกการเคลื่อนไหวเปี่ยมไปด้วยความเชี่ยวชาญและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย มู่เหยาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางผละถุงมือเปื้อนเลือดออกแล้วโยนลงในอ่างทองสำริด หันไปหยิบถ้วยชาสมุนไพรบำรุงกำลังยื่นให้เขา "ดื่มเสีย..." เซียวจ้านรับถ้วยชามาดื่มจนหมดกระปุก สายตายังคงจับจ้องนางไม่วางตา "ขอบใจเจ้า... มู่เหยา หากมิใช่เพราะเจ้า วันนี้ข้าคง..." "ท่านไม่ต้องขอบคุณข้าหรอกค่ะ" นางตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางเก็บอุปกรณ์ใส่กล่องไม้ "เราต่างก็มีผลประโยชน์ร่วมกัน ท่านปกป้องตระกูลหลี่ ข้าช่วยรักษาชีวิตท่าน... ยุติธรรมดีไม่ใช่หรือคะ" เซียวจ้านมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ดวงเนตรพินิจพิจารณาสตรีตรงหน้าอย่างนึกขัน ผลประโยชน์หรือ? หากเป็นผลประโยชน์จริง ไฉนแววตาที่เป็นห่วงเป็นใยเมื่อครู่จึงซ่อนไม่มิดเล่า ทว่า บรรยากาศอันเงียบสงบในห้องลับกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังเร่งรีบมาจากทางบันไดหินด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งรวดตามรหัสลับที่ใช้เฉพาะยามฉุกเฉิน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! หลี่มู่เหยาขมวดคิ้วฉับพลัน สัญชาตญาณเตือนภัยร้องลั่นในหัว เซียวจ้านหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงทันทีที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ประตูห้องลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยเงาเงาหนึ่งที่พุ่งเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าท่านอ๋องด้วยเนื้อตัวที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดฝนและกลิ่นเลือด "ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์เงาเอ่ยละล่ำละลัก ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด "พระราชโองการลับจากฮ่องเต้... ถูกส่งตรงมาถึงจวนอ๋องแล้วพ่ะย่ะค่ะ และเนื้อความในนั้น... มีพระ องค์ราชโองการให้ปลดท่านอ๋องจากตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์บูรพา พร้อมทั้ง..." องครักษ์ผู้นั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเซียวจ้านด้วยความหวาดกลัว "มีรับสั่งให้ประทานงานสมรสระหว่างท่านอ๋อง... กับองค์หญิงต่างแคว้นที่เพิ่งเดินทางมาถึงเมืองหลวง โดยกำหนดให้จัดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้านี้พ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิภายในห้องลับก็ลดฮวบลงจนติดลบ ไอสังหารพวยพุ่งออกจากร่างของเซียวจ้านจนเปลวเทียนเกือบดับวูบ ถ้วยชาในมือของหลี่มู่เหยาที่เพิ่งวางลงสะเทือนไหว เสียงหัวเราะเยдяชาหลุดออกมาจากลำคอของท่านอ๋องผู้เย็นชา ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงประกายเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยวที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุล "ดี... ช่างกล้าเล่นเกมนี้กับเรานัก" เซียวจ้านแค่นเสียงต่ำ ดวงเนตรคมกริบกวาดกลับมามองหลี่มู่เหยาที่ยืนนิ่งค้างด้วยความตกตะลึง ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคมดาบมาด้วยกันกับ “ดอกโบตั๋นพันปี” นะคะ