คำสารภาพของหัวใจ

กลิ่นอายโสมภูเขาป่าผสมผสานกับกลิ่นอายจางๆ ของสนหมื่นปีลอยอวลอยู่เบื้องพระพักตร์ ทว่าสิ่งที่ทำให้หลี่มู่เหยาต้องชะงักปลายเข็มเงินในมือ มิใช่กลิ่นสมุนไพรเหล่านี้ หากเป็นสายตาคู่นั้น... สายตาที่มักทอดมองสรรพสิ่งด้วยความเยียบเย็นดุจน้ำแข็งพันปี บัดนี้กลับไหววับราusะลอกคลื่นใต้น้ำที่ยากจะควบคุม "ท่านอ๋อง หากท่านยังขยับตัวตามอำเภอใจเช่นนี้ เกราะไหมฟ้าที่ข้ากำลังเย็บสมานเส้นเอ็นให้หัวไหล่ของท่าน อาจต้องกลายเป็นที่ระลึกฝังร่างท่านไปตลอดกาลนะคะ" สุ้มเสียงของนางราบเรียบ ทว่าเจือแววคาดคั้นเล็กน้อย นิ้วเรียวดุจหยกสลักที่ถือเข็มเงินกลัดปมไหมสุดท้ายอย่างประณีตบรรจง เครื่องเรือนไม้จันทน์หอมภายในตำหนักบูรพาเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจผสานกับเสียงหยดน้ำจากนาฬิกาทรายโบราณ เซียวจ้านมิได้สะดุ้งสะเทือนต่อคำขู่ของนาง ชายหนุ่มเพียงแต่ปรายตามองรอยแผลที่สมานตัวอย่างน่าอัศจรรย์ด้วยฝีมือการเย็บแผลแบบแปลกประหลาดที่ไม่มีหมอหลวงผู้ใดในแผ่นดินกล้าทำ เนื้อผ้าแพรต่วนสีดำสนิทถูกปลดเปลื้องลงครึ่งหนึ่งเผยให้เห็นแผ่นอกกว้างและมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรีที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งสนามรบ ทว่าท่ามกลางรอยแผลเป็นเหล่านั้น กลับไม่มีร่องรอยใดสร้างความสะเทือนใจให้มู่เหยาเท่ากับร่องรอยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันของเขา "เจ้ากล้าขู่เปิ่นหวางรึ... มู่เหยา" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มดังขึ้นชิดริมหู เมื่อร่างสูงใหญ่โน้มเข้ามาใกล้โดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง ไออุ่นจากวรยุทธ์ล้ำลึกแผ่ซ่านเข้ามาปะทะผิวกายจนนางต้องผอยถอยหลังไปครึ่งก้าว ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับเสาไม้แกะสลักลายมังกรอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาดอกท้อของหลี่มู่เหยาหรี่ลงเล็กน้อย สมองอันปราดเปรื่องของศัลยแพทย์สาวยุคปัจจุบันประเมินอัตราการเต้นของหัวใจและระดับฮอร์โมนความเครียดของบุรุษตรงหน้าอย่างรวดเร็ว—*มิใช่พิษ มิใช่การบาดเจ็บกำเริบ... แต่นี่คืออาการของบุรุษที่กำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่พรั่งพรูเกินขีดจำกัด* "หม่อมฉันมิได้ขู่เพคะ แต่กำลังเตือนสติท่านอ๋องผู้ปรีชาญาณ ว่าบาดแผลฉกรรจ์ระดับนี้ หากไม่พักผ่อนให้เพียงพอ ต่อให้ข้ามีฝีมือเยี่ยงฮวาโต๋กลับชาติมาเกิด ก็มิอาจต้านทานความรั้นของท่านได้หรอกนะคะ" นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยสบประสานกับนัยน์ตาคมกริบอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกจะเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่อยู่นอกเหนือตำราแพทย์ เซียวจ้านแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มักใช้สยบขุนนางกังฉินปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความจริงจังอันหนักหน่วง มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเรียวบางของนางไว้ หลarดรั้งร่างบางให้เข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนระอุจากร่างกายของเขา "สัญญาหมั้นหมายระหว่างเรา... เจ้ายังจำได้หรือไม่" คำถามนั้นมิได้มาพร้อมกับบรรยากาศหวานซึ้ง แต่มันคือการประกาศิตที่ทรงพลังดุจราชโองการ หลี่มู่เหยาชะงักไปชั่วขณะ พันธสัญญาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง เพื่อปกป้องตระกูลหลี่ และเพื่อใช้เขาเป็นเกราะกำบังจากเงื้อมมือของฮ่องเต้... บัดนี้ เหตุใดมันจึงฟังดูคล้ายโซ่ตรวนที่ผูกพันธนาการพวกเขาทั้งสองไว้ด้วยกันแน่นหนายิ่งขึ้น "ท่านอ๋อง... เราตกลงกันแล้วว่ามันเป็นเพียงแค่กลอุบาย..." นางเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามดึงข้อมือกลับ ทว่าอุ้งมือของเขากลับเหนี่ยวรั้งไว้มั่นราวกับคีมเหล็ก "กลอุบายงั้นรึ?" เซียวจ้านก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนจนขึ้นสีระเรื่อ "วันที่เจ้าถือเข็มเงินเล่มนั้นพุ่งเข้าใส่โจรภูเขาเพื่อปกป้องเปิ่นหวาง วันที่เจ้ายอมเอาชื่อเสียงของตนเองมาเดิมพันในท้องพระโรงเพื่อหักหน้าเสด็จพ่อ... นั่นคือกลอุบายของสตรีผู้ไร้หัวใจกระนั้นหรือ มู่เหยา" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คำพูดของเขาเฉียบคมดุจใบมีดที่กรีดลึกลงไปถึงก้นบึ้งของความรู้สึก หลี่มู่เหยาเม้มริมฝีปากแน่น นางเป็นแพทย์ผู้ใช้เหตุผลในการดำเนินชีวิตมาตลอดชีวิตทั้งสองภพ แต่วินาทีนี้ เหตุผลทั้งหมดกลับพ่ายแพ้ให้กับแววตาที่เว้าวอนและมั่นคงดุจหินผาของอ๋องผู้เย็นชาผู้นี้ "ข้าเป็นเพียงหมอผู้หนึ่ง... ท่านอ๋อง เส้นทางที่ท่านเดินอยู่นั้นเต็มไปด้วยคมดาบและคราบเลือด การเอาชีวิตเข้ามาผูกติดกับสตรีเช่นข้า มิใช่หนทางที่ฉลาดเลยนะคะ" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี "ฉลาดหรือโง่เขลา... เปิ่นหวางเป็นคนตัดสินเอง" เซียวจ้านกล่าวเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบฉายประกายลẫกซึ้งดึงดูดใจจนนางแทบหยุดหายใจ "ข้าไม่สนว่าบัลลังก์มังกรนั่นจะแปดเปื้อนด้วยเลือดของผู้ใด และไม่สนว่าใต้หล้าจะมองเปิ่นหวางเป็นปีศาจกระหายเลือดเพียงใด... ขอเพียงในยามที่ข้าลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกอันมืดมิดนี้ ยังมีมือคู่สั่นเทาของเจ้าที่คอยจับชีพจรของข้า และมีสายตาที่มองมาที่ข้า... มิใช่ในฐานะท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ แต่เป็นในฐานะบุรุษคนหนึ่ง" ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มของนางอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าใจหายนี้ตัดกับบุคลิกโหดเหี้ยมอำมหิตที่คนทั้งเมืองหลวงหวาดกลัวอย่างสิ้นเชิง มู่เหยาหลับตาลงช้าๆ ยอมรับความจริงที่ว่า กำแพงน้ำแข็งที่นางสร้างขึ้นเพื่อปกป้องหัวใจ ได้พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่าภายใต้การรุกคืบอันแน่วแน่ของบุรุษผู้นี้เสียแล้ว "ท่านนี่มัน..." นางลืมตาขึ้น สบสายตากับเขาด้วยรอยยิ้มบางเบาที่เปี่ยมไปด้วยความยอมจำนน "เอาแต่ใจเสียจริงนะคะ ท่านอ๋อง" เซียวจ้านหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ ก่อนจะรวบเอวบางเข้ามาแนบชิดหมายจะมอบจุมพิตยืนยันคำสัญญาจากหัวใจ ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากกำลังจะทาบทับลงมานั้นเอง— *เคร้ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวมาจากนอกตำหนัก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจขององครักษ์เงา "มีมือสังกร...!" ยังไม่ทันสิ้นเสียงรายงาน ประตูไม้สักทองของตำหนักบูรพาถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยพลังภายในอันรุนแรง พร้อมกับร่างขององครักษ์มือดีคนหนึ่งที่พุ่งกระเด็นเข้ามานอนแน่นิ่งจมกองเลือดอยู่แทบเท้าของทั้งสอง เซียวจ้านแววตาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในฉับพลัน เขาดึงมู่เหยามาหลบไว้ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณนักรบ มือขวาตวัดคว้ากระบี่ประจำกายที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมาตั้งรับอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ และละอองฝนยามค่ำคืนที่สาดส่องเข้ามา ร่างระหงในชุดคลุมสีเทาเข้มของสตรีผู้หนึ่งก้าวเท้าเข้ามาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าสวมหน้ากากเงินลายดอกเหมันต์ซีกหนึ่ง เผยให้เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก และในมือเรียวของนางนั้น... กำลังถือหีบไม้ลงยาประทับตราลับจากตำหนักในที่คุ้นตาเป็นอย่างดี "บังAอาจนัก ที่บังอาจบังคับให้ 'พระชายาเอก' ของเปิ่นหวางต้องมารับฟังคำสารภาพรักที่น่าขันเช่นนี้..." เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นเอ่ยขึ้น พร้อมกับดวงตาคู่คมที่จ้องตรงมายังหลี่มู่เหยาด้วยความริษยาอันดำมืด ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นนี้ไปกับ “ดอกโบตั๋นพันปี” นะคะ