สายลมก่อนพายุใหญ่

"ท่านคิดว่าการทำลายหมอเทวดาจะทำให้ท่านได้บัลลังก์มาครอบครองจริงๆ หรือเพคะ? ความตายที่ท่านวางแผนไว้ อาจจะเป็นเพียงประตูบานแรกที่เปิดต้อนรับความพินาศของตระกูลท่านเอง" เสียงเรียบเรื่อยดุจผิวน้ำในยามไร้ลมของหลี่มู่เหยาเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านภายในโถงรับรอง กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลอยู่กลับให้ความรู้สึกอึดอัดดั่งบ่วงรัดคอ นางสบตากับสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ทว่าภายในกลับวิเคราะห์กล้ามเนื้อใบหน้าและจังหวะการเต้นของเส้นเลือดที่ลำคอของอีกฝ่ายอย่างเงียบเชียบ ทุกความริษยาที่ฉายชัดผ่านดวงตาสตรีผู้นี้คือสัญญาณเตือนภัยที่ดังชัดกว่าเสียงกลองรบ "เจ้า! เจ้ากล้าดีอย่างไร..." สตรีผู้นั้นพุ่งตัวเข้ามาหมายจะตบหน้ามู่เหยา ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสผิวแก้ม มือเรียวบางของมู่เหยากลับคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ได้อย่างแม่นยำ ราวกับศัลยแพทย์ผู้ถือมีดผ่าตัดที่กะจังหวะพลาดไม่ได้แม้เพียงเสี้ยววินาที "จวนอ๋องไม่ใช่ที่สำหรับระบายอารมณ์ไร้เหตุผลของใคร" มู่เหยาปล่อยมืออีกฝ่ายด้วยความรังเกียจ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับนิ้วมืออย่างเชื่องช้า "ยามนี้ทั่วทั้งเมืองหลวงกำลังร้อนเป็นไฟ กบฏชายแดนบุกประชิดกำแพงชั้นนอกแล้ว ท่านยังจะมีเวลามาเล่นบทนางร้ายในละครน้ำเน่าอีกหรือเพคะ?" "เจ้าเป็นเพียงหมอชั้นต่ำ!" "หมอที่ช่วยชีวิตคนทั้งเมืองให้รอดพ้นจากโรคระบาด ดีกว่ากุลสตรีที่คอยแต่ชักใยแผนการชั่วร้ายในเงามืดเป็นไหนๆ" ก่อนที่สถานการณ์จะลุกลาม เซียวจ้านก้าวเข้ามาในโถงรับรอง ร่างสูงสง่าในชุดเกราะอ่อนสีดำสนิทข่มขวัญผู้ที่อยู่ในห้องให้เงียบกริบ แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายกวาดมองผู้มาเยือนด้วยความเย็นชาถึงขั้วหัวใจ เขาเดินไปหยุดข้างกายมู่เหยา กลิ่นไออายสงครามที่ติดตัวมาทำให้บรรยากาศภายในห้องดูหนักอึ้งขึ้นหลายส่วน "ออกไป" เซียวจ้านเอ่ยสั้นๆ เสียงของเขาไม่ดัง ทว่าทรงพลังอำนาจจนผู้ที่บังอาจเข้ามาหาเรื่องต้องถอยกรูออกไปด้วยความหวาดกลัว เมื่อความวุ่นวายจบลง เซียวจ้านจึงหันมาหามู่เหยา แววตาดุดันนั้นอ่อนแสงลงทันที เขารั้งร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น มือหนาลูบกลุ่มผมของนางแผ่วเบา "ข้าให้คนไปสืบแล้ว พวกกบฏไม่ได้เคลื่อนไหวแบบสุ่มสี่สุ่มห้า พวกมันมีไส้ศึกอยู่ภายในวังหลวง... และเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน ไม่ใช่บัลลังก์ แต่มันต้องการ 'เลือด' ของเจ้า" มู่เหยานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ความรู้ทางการแพทย์ในหัวของนางเริ่มประมวลผลทันที เลือดของนางงั้นหรือ? หรือว่างานวิจัยยาถอนพิษที่นางกำลังทำอยู่ คือกุญแจสำคัญที่ทำลายแผนการบางอย่างของพวกมัน "ท่านอ๋อง" มู่เหยาผละออกจากอ้อมกอด ดวงตาสุขุมจ้องมองแผนที่วางอยู่บนโต๊ะ "หากพวกมันต้องการเลือดข้า แสดงว่าพวกมันต้องการให้ข้าสละชีวิตเพื่อรักษาใครบางคนที่มีอำนาจเหนือกว่ากษัตริย์ในตอนนี้... ผู้นำตัวจริงของกบฏกลุ่มนี้ คือคนในตระกูลที่พวกเราไม่เคยระแคะระคายสินะเพคะ?" เซียวจ้านพยักหน้า สีหน้าเคร่งเครียด "ใช่ คืนนี้เจ้าต้องอยู่ในห้องลับ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด ทหารฝีมือดีที่สุดของข้าจะเฝ้าหน้าประตูไว้" ทว่าในยามค่ำคืนที่สายลมหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของดวงวิญญาณ ความสงบสุขกลับเป็นเพียงภาพลวงตา มู่เหยาที่นั่งอยู่ท่ามกลางสมุดบันทึกการแพทย์พลันชะงัก สายลมวูบหนึ่งพัดผ่านหน้าต่างที่ปิดสนิทเข้ามา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้พิษที่ไม่ควรจะมีอยู่ในจวนอ๋องลอยแตะจมูก นางลุกขึ้นยืนช้าๆ มือขวาคว้าเข็มเงินที่เตรียมไว้เป็นอาวุธลับ เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับขนนกดังขึ้นบนหลังคา จวนอ๋องที่ควรจะแน่นหนาไปด้วยองครักษ์กลับเงียบเชียบจนน่าประหลาดใจ ประตูห้องลับค่อยๆ เปิดออก ปรากฏร่างของชายในชุดดำปิดบังใบหน้ามิดชิด เขาไม่ได้ถือดาบ แต่ในมือกลับถือจดหมายลับฉบับหนึ่งไว้ "หลี่มู่เหยา ท่านอ๋องของเจ้าไม่ได้ปกป้องเจ้าจากกบฏ" ชายชุดดำเอ่ยเสียงแหบพร่า "เขาต่างหากที่ส่งเจ้าไปเป็นเครื่องสังเวยเพื่อรักษาชีวิตสตรีที่เขารักมาตั้งแต่วัยเยาว์... ดูจดหมายฉบับนี้เสีย แล้วเจ้าจะรู้ว่า 'ความรัก' ของเขามันมีค่าเท่าไหร่" มู่เหยารับจดหมายมาด้วยใจที่สั่นคลอน ตราประทับบนจดหมายเป็นตราประจำตัวของเซียวจ้านที่นางคุ้นตาดีที่สุด เนื้อความในจดหมายระบุชัดเจนถึงข้อตกลงลับกับฝ่ายกบฏ: *'แลกตัวหมอเทวดา เพื่อแลกกับความปลอดภัยของรัชทายาทองค์ที่สาม'* หัวใจของมู่เหยากระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วร่าง ในขณะที่ประตูห้องลับถูกเปิดกว้างอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของเซียวจ้านที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เปื้อนเลือด แต่ดวงตาของเขากลับมองนางด้วยความเย็นชาที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน "เจ้าอ่านมันแล้วสินะ" เขาเอ่ย เสียงของเขาฟังดูไร้ความรู้สึก "จงเลือกเสียมู่เหยา... จะยอมตายเพื่อหน้าที่หมอที่เจ้าภูมิใจ หรือจะยอมให้ข้าสังหารเจ้าด้วยมือของข้าเอง เพื่อจบสิ้นเรื่องราวทั้งหมดที่นี่" เขายกกระบี่ขึ้นชี้มาที่ลำคอของนาง คมกระบี่เย็นเฉียบแนบกับผิวเนื้อ ในขณะที่ข้างนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับย้อมด้วยเลือด และเสียงระเบิดจากทิศทางของกำแพงเมืองหลวงก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาตัดสินชะตากรรมของมู่เหยานะคะ ดอกโบตั๋นพันปียังคงเฝ้ารอให้ท่านอ่านตอนต่อไปด้วยหัวใจที่เต้นระรัวค่ะ