แผนลับสู่ชัยชนะ

กลิ่นอายจางๆ ของดินประสิวและถ่านไม้ฮวาหลีคละคลุ้งไปทั่วเรือนปรุงยาเบื้องหลังค่ายทหารบูรพา แสงตะเกียงน้ำมันสำริดส่องกระทบใบหน้างามที่นิ่งสงบดั่งผืนน้ำไร้ระลอกคลื่น หลี่มู่เหยาในอาภรณ์สีขาวสะอาดตากำลังใช้ปลายนิ้วเรียวดั่งหยกสลัก ค่อยๆ ตวงอัตราส่วนของสารเคมีสีเทาอมดำลงบนตาชั่งทองเหลืองอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวของการเคลื่อนไหวเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวและสมาธิอันแน่วแน่ ทว่าความเงียบงันภายในห้องลับ กลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคย เซียวจ้านก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังร่างบาง สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากตัวนาง แววตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวทอดมองผลงานบนโต๊ะยาว ซึ่งเต็มไปด้วยคานไม้ขนาดย่อม รอกทดแรง และท่อโลหะที่หลอมขึ้นจากเหล็กกล้าชั้นดี บุรุษผู้กุมชะตากองทัพนับแสนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความกังวล "มู่เหยา... กองทัพขององค์ชายรองประชิดคูเมืองทางทิศประจิมแล้ว ทหารราบและหน่วยทะลวงค่ายนับหมื่นกำลังเตรียมใช้สะพานเชือกข้ามคูเมือง เจ้ายังมัวเสียเวลาอยู่กับกลไกประหลาดเหล่านี้อีกหรือ" มู่เหยามิได้หันกลับไปทันที นางวางชั่งทองเหลืองลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหมุนกายเผชิญหน้ากับบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ดวงตาคู่คมกวาดมองเกราะเหล็กสีดำสนิทที่เปื้อนคราบฝุ่นควันสงครามบนตัวเขา แววตาฉายประกายความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น "ท่านอ๋องทรงเชื่อใจหม่อมฉันหรือไม่คะ" น้ำเสียงหวานใสแต่หนักแน่นดั่งเหล็กกล้าเอ่ยถาม ทอดสายตาประสานกับดวงเนตรคมปลาบของเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง เซียวจ้านแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาดุดันฉายแววอ่อนแสงลงยามเมื่อทอดมองนาง มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียวเย็นเฉียบของนางขึ้นมาแนบแก้มสากอย่างถือวิสาสะ "ทั่วหล้าอาจกล่าวหาว่าเจ้าเป็นปีศาจจำแลงที่ใช้พิษคร่าชีวิตคน แต่สำหรับเซียวจ้านผู้นี้... ต่อให้เจ้าบอกว่าดวงจันทร์บนฟ้าคือผลทับทิม ข้าก็พร้อมจะหาทางเด็ดมันลงมาให้เจ้า... ว่ามาเถอะ สิ่งที่เจ้ากำลังทำอยู่ มันจะพลิกสถานการณ์อย่างไร" มู่เหยาคลายยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่ทรงพลังดั่งพายุหิมะ นางผายมือไปยังโครงสร้างไม้ประหลาดที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมหน้าต่าง "พวกมันคิดว่ากำแพงเมืองสูงสามสัปตวรรษและคูเมืองกว้างสิบวาจะต้านทานทหารม้าเหล็กได้ กระบวนการสงครามโบราณพึ่งพิงเพียงแรงกายและศาตราวุธธรรมดา แต่วันนี้... หม่อมฉันจะใช้ 'กฎการเคลื่อนที่และการถ่ายเทพลังงาน' มาพิพากษาพวกมันค่ะ" นางหยิบแผ่นกระดาษสาที่ร่างภาพคำนวณทางฟิสิกส์ไว้อย่างเป็นระเบียบขึ้นมาอธิบาย รอยหมึกสีชาดแสดงถึงจุดศูนย์ถ่วง แรงเหวี่ยง และความดันอากาศอย่างแม่นยำดั่งศัลยแพทย์วางแผนผ่าตัดใหญ่ "สิ่งนี้คือ 'เครื่องยิงกระสุนแรงดันไอน้ำและคานงัดแรงเหวี่ยง' ที่ผสานหลักการโมเมนต์ของแรง เราไม่ต้องใช้แรงงานคนนับร้อยในการดึงคันธนูขนาดยักษ์อีกต่อไป แต่ใช้แรงอัดของไอน้ำและความยืดหยุ่นของสปริงเหล็กกล้าที่หม่อมฉันคำนวณองศาไว้แล้ว มันจะสามารถส่งระเบิดเพลิงดินประสิวข้ามกำแพงเมืองไปตกกลางกองทัพข้าศึกในระยะสามร้อยเมตรได้อย่างแม่นยำราวดั่งตาเห็น" เซียวจ้านนัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แม้เขาจะไม่เข้าใจคำว่า 'ฟิสิกส์' หรือ 'แรงดันไอน้ำ' ตามที่นางกล่าวอ้าง แต่สัญชาตญาณของแม่ทัพผู้ผ่านศึกมาโชกโชนทำให้เขามองเห็นภาพความพินาศที่จะเกิดขึ้นกับฝ่ายตรงข้ามทันที ความฉลาดล้ำลึกของสตรีผู้นี้เหนือล้ำกว่ากุนซือคนใดในแผ่นดิน นางไม่ได้ใช้เพียงเล่ห์เหลี่ยมในเรือนหลัง แต่นางกำลังใช้ 'วิทยาการแห่งโลกที่เหนือจินตนาการ' มาพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน "เจ้า... ช่างน่ากลัวจริงๆ มู่เหยา" เซียวจ้านกระซิบชิดริมฝีปากนาง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "หากบุรุษทั่วหล้าได้เห็นมันสมองของเจ้า พวกมันคงยอมคุกเข่าสยบแทบเท้าโดยไม่ต้องรบราฆ่าฟัน" "แต่ตอนนี้... พวกมันกำลังจะมาเคาะประตูบ้านเราแล้วนะคะท่านอ๋อง" มู่เหยาเบี่ยงตัวหลบสายตากรุ้มกริ่มของเขาเบาๆ ก่อนจะสวมถุงมือหนังแล้วหยิบหลอดแก้วบรรจุสารเคมีสีชาดขึ้นมาถือไว้ "ได้เวลาทดสอบทฤษฎีแรกของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดบนแผ่นดินต้าถังแล้วค่ะ" ณ เชิงผาบูรพา ทหารกองทัพองค์ชายรองนับหมื่นนายกำลังส่งเสียงโห่ร้องกึกก้อง ธงรบรูปพยัคฆ์คำรามสะบัดไหวตามกระแสลมยามสนธยา แม่ทัพหน้าของฝ่ายศัตรูควบอาชาโลหิตพุ่งทะยานมาหยุดอยู่หน้าคูเมือง พร้อมตะโกนท้าทายด้วยน้ำเสียงกร้าวร้าว "เซียวจ้าน! สุนัขจนตรอกอย่างพวกแกยังมีหน้ามาหลบหลังกำแพงอีกหรือ! ยอมจำนนเสียแต่โดยดี มิฉะนั้นศพของพวกแกจะถูกเสียบประจานประตูกลางเมือง!" บนยอดกำแพงเมือง เซียวจ้านยืนตระหง่านในชุดเกราะทองคำอร่าม สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งทอดมองลงมาเบื้องล่างอย่างไร้ความรู้สึก ด้านข้างของเขามีร่างระหงของหลี่มู่เหยาที่ยืนกอดอกอย่างสบายอารมณ์ ในมือของนางถือคบเพลิงส่องประกายวาววับ มู่เหยากวาดสายตามองกองทัพมหึหาที่แน่นขนัดเบื้องล่าง มุมปากหยักยิ้มเยือกเย็น นางหันไปพยักหน้าให้เซียวจ้านเพียงน้อยนิด ท่านอ๋องหนุ่มยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ มือธนูและพลกลไกประจำป้อมปราการนับร้อยนับพันพร้อมใจกันขยับตัว โครงสร้างไม้ประหลาดที่มู่เหยาออกแบบถูกปลดสลักพร้อมกัน ส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน *ครืนนน—!* ลูกบอลเหล็กกล้าผสมดินประสิวขนาดยักษ์พุ่งทะยานแหวกอากาศแหวกเสียงลมคำรามด้วยความเร็วดุจดาวตก พุ่งตรงดิ่งไปยังใจกลางกองทัพม้าเหล็กขององค์ชายรองอย่างไม่มีใครคาดคิด *ตูมมมม—!!!* เสียงระเบิดกึกก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขา เปลวเพลิงสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามเย็น แรงอัดจากการระเบิดและสะเก็ดเหล็กนับพันชิ้นทำลายแนวรบของข้าศึกจนแตกกระเจิงในพริบตาเดียว ม้าศึกตื่นตระหนกวิ่งชนกันเองจนอลหม่าน กองทัพที่เคยเกรียงไกรกลับกลายเป็นทะเลเพลิงในชั่วพริบตา ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ แม้แต่ทหารฝ่ายค่ายบูรพายังต้องอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นอาวุธใดทรงอานุภาพถึงเพียงนี้มาก่อน เซียวจ้านหันมามองสตรีข้างกาย แววตาเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและเทิดทูนดั่งนางพญาเหนือหัวใจ เขาดึงร่างบางเข้ามากอดแนบกายแน่น กระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "เจ้าทำให้ข้าคลั่งไคล้จนแทบจะกลายเป็นคนเสียสติอยู่แล้ว... หลี่มู่เหยา" มู่เหยาเพียงแค่แย้มยิ้มบางเบา นางเอื้อมมือไปแตะปลายคางเขาเบาๆ เชิงหยอกเย้า "ศึกนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นค่ะท่านอ๋อง..." ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นด้วยชัยชนะอันงดงาม เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เงากลับดังแทรกขึ้น พร้อมกับร่างที่พุ่งทะยานเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าด้วยเนื้อตัวมอมแมมและสีหน้าตื่นตระหนกถึงขีดสุด "ทูลท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์เงาละล่ำละลักรายงาน น้ำเสียงสั่นเครือ "ม้าเร่วนำสาส์นด่วนจากเมืองหลวงแจ้งมาว่า... พระราชโองการลับสละราชสมบัติถูกประกาศก้องท้องพระโรงแล้ว และองค์รัชทายาท... ถูกปลิดชีพคาบัลลังก์ด้วยพิษไร้ลักษณ์ชนิดเดียวกับที่ใช้ในจวนของเราพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจ้านและมู่เหยาชะงักงัน รอยยิ้มบนใบหน้าของนางแข็งค้างในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางฝ่าสมรภูมิรักและกลยุทธ์นี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!