ราชโองการที่ไม่คาดฝัน

เสียงคุกเข่ากระแทกพื้นศิลาพร้อมกันดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องเรือนรับรองสกุลหลี่ราวกับเสียงคำรามของอสุนีบาตในฤดูร้อน ม้วนพระราชโองการสีทองอร่ามปักดิ้นลายห้าเล็บอันเป็นสัญลักษณ์แห่งองค์โอรสสวรรค์ ถูกคลี่ออกโดยขันทีเฒ่าผู้มีใบหน้าไร้รอยยิ้ม แววตาของจูผิง ขันทีคนสนิทข้างพระวรกายฮ่องเต้ กวาดมองร่างระหงที่ยังคงยืนนิ่งตรงราวกับสนท้าทายลมหนาว เขาไอแห้งๆ ออกมาคราหนึ่งเพื่อส่งสัญญาณเตือน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงแหลมสูงบาดหู "หลี่มู่เหยา... ยังไม่ยอมรับราชโองการอีกหรือ!" กลิ่นอายของอำนาจอันกดดันแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วห้องโถง บรรดาบิดาและแม่เลี้ยงรวมถึงเหล่าอนุของสกุลหลี่ต่างตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว พวกเขาหมอบราบคาบกับพื้นจนหน้าผากแทบชิดศิลาเย็นเยียบ มีเพียงหลี่มู่เหยาเท่านั้นที่ยังคงยืนหยัดอย่างสง่างาม อาภรณ์สีขาวปักลายดอกโบตั๋นสีชาดลู่ลมพลิ้วไหวตามจังหวะการหายใจ ศาลายาเส้นเรียวเล็กถูกเก็บซ่อนไว้ในแขนเสื้ออย่างแนบเนียน ดวฃเนตรคู่คมกริบดุจดั่งใบมีดน้ำแข็งกวาดมองตัวอักษรสีทองบนผืนผ้าไหมอย่างพิจารณา ไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มเยาะเย้ย มีเพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวที่หลุดรอดมาจากริมฝีปากบางเฉียบที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย "พระราชโองการสมรสพระราชทานระหว่างบุตรีรองสกุลหลี่ ‘หลี่มู่เหยา’ กับอ๋องผู้พิทักษ์แดนประจิม ‘เซียวจ้าน’... ให้จัดพิธีมงคลสมรสขึ้นในอีกเจ็ดวันข้างหน้า ข้อยกเว้นใดๆ มิอาจละเว้น จบพระราชโองการ!" สิ้นเสียงประกาศนั้น ลมหายใจของทุกคนในห้องราวกับถูกสูบหายไปในพริบตา อ๋องเซียวจ้าน! บุรุษผู้ถูกขนานนามในยุทธภพและราชสำนักว่า ‘อสูรสงคราม’ แม่ทัพผู้เหี้ยมโหด มือเปื้อนเลือดนับหมื่นชีวิต ผู้ซึ่งฮ่องเต้ทรงหวาดระแวงจนต้องหาทางกำจัดด้วยการส่งสตรีไปเป็นสายลับ หรือไม่ก็ส่งไปตายในดินแดนรกร้างไร้ผู้คน ข่าวลือกล่าวขานว่าสตรีสามคนก่อนหน้าที่ถูกหมั้นหมายกับเขา ล้วนมีอันต้องจบชีวิตลงอย่างปริศนา บางนางหัวใจวายตายในห้องหอ บางนางเสียสติกระโดดน้ำตายก่อนจะได้เข้าพิธีด้วยซ้ำ นี่มิใช่พระราชทานงานแต่ง... แต่นี่คือทัณฑ์ประหารช้าๆ ต่างหากเล่า! "มู่เหยา! เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ รีบโขกศีรษะรับพระราชโองการแล้วขอบพระคุณพระกรุณาธิคุณสิ!" หลี่ฮูหยินใหญ่ผู้เป็นแม่เลี้ยงส่งเสียงกระซิบลอดไรฟันด้วยความร้อนรน นางหวาดกลัวว่าโทษทัณฑ์ขัดขวางราชโองการจะลามปามมาถึงเรือนหลัก จนทำให้บุตรีแท้ๆ ของนางต้องพลอยซวยไปด้วย ทว่า หลี่มู่เหยาหาได้สะเทือนใจไม่ นางเพียงแต่ยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามเยือกเย็นจนขันทีจูผิงยังต้องผินหน้าหนีด้วยความรู้สึกหนสันหลังวาบ "ไยข้าต้องขอบพระคุณ?" สุภาพสตรีสาวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไพเราะราวกับเสียงกระซิบของสายลม แต่กลับดังก้องกังวานไปทั่วห้องโถง "ฮ่องเต้ทรงประทาน ‘ความตาย’ ในคราบของงานมงคลให้แก่ข้า ผู้เป็นเพียงแพทย์หญิงต้อยต่ำ ไยข้าต้องซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณที่ผลักไสข้าลงขุมนรกด้วยเล่าเพคะ ท่านขันทีจู" "บังอาจ!" ขันทีจูผิงตบโต๊ะข้างกายเสียงดังลั่น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "เจ้าสามหาว! นี่คือพระราชโองการจากโอรสสวรรค์ คิดจะกบฏหรืออย่างไร!" "กบฏหรือ?" หลี่มู่เหยาหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาดุจปีศาจซ่อนเร้นภายใต้แพขนตางอนงาม นางก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ขันทีเฒ่าทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรจีนอันเป็นเอกลักษณ์ลอยกรุ่นแตะจมูก "ข้าเพียงแต่สงสัย... เหตุใดฮ่องเต้จึงทรงเมตตาเลือกข้า ผู้มีชื่อเสียงด้านการรักษาโรคระบาดและเป็นเพียงสตรีในห้องหอ ให้ไปเคียงคู่กับท่านอ๋องผู้เย็นชาผู้มีโลหิตท่วมกายเล่า หรือว่า... ฝ่าบาททรงเกรงกลัวอำนาจในมือของท่านอ๋อง จนต้องส่ง ‘หมอ’ เช่นข้าไปคอยตัดหัวใจของเขาตามคำสั่งลับกันแน่" วาจาที่แทงใจดำและเฉียบคมราวกริชอาบยาพิษทำให้ขันทีจูผิงถึงกับผงะถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจกลัว ไม่คิดว่าสตรีวัยเพียงสิบแปดปีจะมีความกล้าหาญและสายตาที่อ่านเกมการเมืองทะลุปรุโปร่งถึงเพียงนี้ "ปากกล้าพาทีนัก! ระวังหัวของเจ้าจะหลุดจากบ่าก่อนจะได้เข้าพิธี!" จูผิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน โยนพับม้วนพระราชโองการลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดังสนั่น "รับหรือไม่รับ เจ้าไม่มีสิทธิ์เลือก! อีกเจ็ดวัน เกี้ยวเจ้าสาวจากจวนอ๋องจะมารับตัวเตรียมตัวไว้ให้ดี!" เขาสบถด้วยความโมโหก่อนสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินนำบ่าวไพร่จากวังหลวงออกไปจากเรือนสกุลหลี่อย่างเร่งรีบ ทิ้งให้ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเกาะกุมพื้นที่รอบกาย หลี่ฮูหยินและคนอื่นๆ ต่างทรุดฮวบลงกับพื้น ร่ำไห้คร่ำครวญด้วยความหวาดกลัวต่อชะตากรรมที่กำลังจะมาถึง แต่หลี่มู่เหยากลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาสีดำสนิททอดมองม้วนพระราชโองการสีทองอร่ามด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ในชาติภพก่อน นางคือศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้ใช้มีดผ่าตัดยื้อชีวิตคนนับพัน แต่กลับต้องมาตายเพราะความเน่าเฟะของอำนาจและการทรยศหักหลัง เมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสนางได้หวนคืนกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งในร่างของคุณหนูรองสกุลหลี่ นางตั้งใจแน่วแน่ว่าจะใช้ความรู้ทางการแพทย์และสติปัญญาแก้แค้นผู้ที่เคยทำลายชีวิตนางให้สิ้นซาก แต่ทว่า... การถูกส่งไปแต่งงานกับ ‘อ๋องเซียวจ้าน’ อสูรสงครามผู้เหี้ยมโหด กลับเป็นหมากตานที่นอกเหนือจากการคำนวณของนางสิ้นเชิง สตรีสาวเอื้อมมือเรียวขาวดุจหยกสลักไปหยิบม้วนพระราชโองการขึ้นมาพลิกดู ปลายนิ้วสัมผัสกับเนื้อผ้าไหมชั้นดี จู่ๆ รอยยิ้มลึกล้ำก็ผุดขึ้นที่มุมปาก อสูรสงครามผู้เย็นชาไร้หัวใจงั้นหรือ? ช่างน่าสนใจเสียจริง... ถ้าหากเขากล้าหาญพอที่จะสังหารนาง นางก็พร้อมที่จะใช้มีดผ่าตัดฝังเข็มพิษหยุดลมหายใจของเขาเช่นกัน แต่ถ้าหากเขามีประโยชน์ต่อเกมการเมืองของนาง... นางนี่แหละที่จะสยบเขาให้กลายเป็นสุนัขรับใช้ผู้คลั่งรักนางแต่เพียงผู้เดียว "เจ็ดวันอย่างนั้นหรือ..." หลี่มู่เหยาพึมพำกับตัวเองเบาๆ แววตาฉายประกายอำมหิตและท้าทาย ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะม้วนพระราชโองการเก็บเข้าที่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและรวดเร็วดังก้องมาจากนอกประตูเรือน บ่าวรับใช้ผู้หนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าโขกศีรษะจนฝุ่นตลบ "คุณหนูรอง!แย่แล้วเจ้าค่ะ! มี... มีราชโองการลับอีกฉบับหนึ่ง... ส่งตรงจากค่ายทหารแดนประจิมโดยองครักษ์เงาของท่านอ๋อง... ตอนนี้เขายืนรอพบท่านอยู่ที่เรือนด้านหลังแล้วเจ้าค่ะ!" หลี่มู่เหยาชะงักฝีเท้า หรี่ตาลงเล็กน้อย ราชโองการซ้อนราชโองการ? เกมนี้ดูเหมือนจะสนุกเร้าใจกว่าที่นางคิดไว้หลายเท่า ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินหมากไปพร้อมกับ “ดอกโบตั๋นพันปี” นะคะ