บุรุษผู้นั้นคือใคร

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมราคาแพงระยับลอยวนอวลอยู่เบื้องหน้า ทว่ากลับไม่สามารถขับไล่ความหนาวยะเยือกที่เกาะกุมแผ่นหลังของบรรดาบ่าวไพร่ในโถงรับรองจวนแม่ทัพได้เลยแม้แต่น้อย ความเงียบงันชนิดที่เรียกว่าแม้แต่เสียงเข็มตกพื้นก็ยังอาจได้ยินชัดเจน กำลังแผ่ขยายอาณาเขตครอบงำทุกสรรพสิ่ง ราวกับอากาศโดยรอบถูกสูบออกจนหมดสิ้น เหลือเพียงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนหัวใจของทุกคนในห้อง หลี่มู่เหยายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้แกะสลักลวดลายวิจิตร นางไม่ได้ก้มหน้าหลบสายตาผู้ใด ท่วงท่าของแพทย์หญิงผู้ผ่านความตายมานับร้อยครั้งยังคงสงบนิ่งดั่งผืนน้ำในบึงลึก แม้ปลายเสื้อคลุมสีขาวสะอาดตาจะสะطอนกับแสงเทียนที่ไหววูบตามแรงลมภายนอก แต่นัยน์ตาคู่คมกลับฉายแววระแวดระวังดั่งพยัคฆ์สาวที่กำลังประเมินก้าวแรกของผู้ล่า "เจ้าคือผู้ที่รักษาอาการพิษในกายของท่านแม่ทัพอย่างนั้นหรือ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวานราวกับเสียงหินกระทบกันในลำธารน้ำแข็งเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันลงอย่างไร้ความปรานี น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังมากนัก ทว่ากลับทรงอำนาจจนทำให้ลมหายใจของคนฟังสะดุดกะทันหัน มู่เหยาเงยหน้าขึ้นสบประสานสายตากับเจ้าของเสียงนั้นเป็นครั้งแรก บุรุษที่ก้าวเข้ามาในความสลัวของโถงใหญ่สวมอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรห้าเล็บด้วยดิ้นเงินวาววับ อาវรณ์เข้มขรขับเน้นให้เรือนร่างสูงใหญ่สง่างามดั่งเทพสงครามผู้ลงมาจากแดนทัณฑ์ทัณฑ์บรรพ์ ใบหน้าคมคายราวกับสลักจากหินหยกชั้นดี สันกรามคมชัดรับกับริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างเยียบเย็น ทว่าสิ่งที่ตรึงร่างของนางไว้กับที่มิใช่รูปโฉมอันโดดเด่นสะดุดตา หากแต่เป็นนัยน์ตาดั่งเหยี่ยวคู่นั้น—นัยน์ตาที่ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึง เต็มไปด้วยกลิ่นอายการฆ่าฟันและอำนาจดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ *อ๋องเซียวจ้าน...* ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของนางทันทีโดยไม่ต้องมีผู้ใดเอ่ยนาม บุรุษผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของแคว้น และเป็นบุคคลอันตรายที่สุดในราชสำนักเวลานี้ "เพคะ เป็นหม่อมฉันเอง" มู่เหยาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้พิธีรีตองในยามนี้จะบีบคั้นเพียงใด แต่นางย่อมไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใดด้วยความหวาดกลัวเด็ดขาด เซียวจ้านหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหนาอย่างบางเบาราวกับภาพลวงตา เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้ร่างระหง กลิ่นอายบุรุษเพศที่ทรงพลังและกลิ่นอายสนิมเหล็กจางๆ จากสนามรบโชยปะทะนาสิกของนางทันทีที่เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองใกล้เสียจนมู่เหยาได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของอีกฝ่าย "กล้าหาญนัก... สตรีอื่นเมื่ออยู่ต่อหน้าเราล้วนตัวสั่นเทาจนแทบสิ้นสติ แต่เจ้ากลับมองเราด้วยสายตาเช่นนี้" เซียวจ้านโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตานาง ราวกับต้องการค้นหาความลับทั้งหมดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น "เจ้าเป็นใครกันแน่ หลี่มู่เหยา? บุตรสาวขุนนางตกอับผู้หนึ่ง เหตุใดจึงมีความรู้ในการขับพิษโบราณที่แม้แต่หมอหลวงยังต้องยอมจำนน?" บรรยากาศรอบกายพลันทวีความกดดันขึ้นอีกหลายเท่าตัว บ่าวไพร่ที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังต่างพากันก้มหน้าจนชิดพื้นด้วยความหวาดกลัว เกรงว่าท่านอ๋องผู้โหดเหี้ยมผู้นี้จะทรงกริ้วและประหารคนในจวนทิ้งในคราเดียว มู่เหยาไม่ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันปรากฏบนริมฝีปากสีชาด "หม่อมฉันเป็นเพียงผู้ช่วยชีวิตคนเพคะ ความรู้ของหม่อมฉันมิได้เกิดจากชาติกำเนิด หากแต่เกิดจากความตายที่เคยเผชิญมา หากท่านอ๋องทรงสงสัยในเจตนาของหม่อมฉัน ไฉนไม่ลองตรองดูเล่าว่า ในเมื่อหม่อมฉันสามารถดึงท่านแม่ทัพกลับมาจากประตูผีได้ เหตุใดหม่อมฉันจึงต้องเอาชีวิตตัวเองมาทิ้งไว้ที่นี่ด้วยเล่าเพคะ?" คำพูดที่เฉียบคมราวกับใบมีดฉาบยาพิษทำให้เซียวจ้านชะงักไปชั่วขณะ นัยน์ตาคู่นคมูรลุกวาวขึ้นด้วยความสนใจระคนฉงน บุรุษผู้ไม่เคยมีผู้ใดกล้าต่อปากต่อคำด้วยเช่นเขา กลับรู้สึกว่าวาจานี้ช่างน่าฟังและท้าทายยิ่งนัก ทว่า ก่อนที่เซียวจ้านจะได้เอאวาจาใดตอบโต้ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากนอกประโคมโถง ขันทีผู้ติดตามคนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าของท่านอ๋อง พร้อมกับยศกระบอกไม้ไผ่ผนึกตราประทับสีชาดที่สั่นเทา "ท... ทูลท่านอ๋อง! มีพระราชโองการด่วนจากในวังหลวงพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจ้านละสายตาจากใบหน้าเนียนนุ่มของมู่เหยาอย่างไม่เต็มใจนัก เขารับกระบอกไม้ไผ่มาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะดึงม้วนผ้าไหมสีเหลืองทองออกมาคลี่อ่านเพียงปราดเดียว นัยน์ตาดั่งเหยี่ยวก็พลันทอประกายอำมหิตวับวาบ บรรยากาศรอบตัวในห้องโถงแปรเปลี่ยนเป็นความหนาวยะเยือกถึงขั้วหัวใจในพริบตา มู่เหยาแอบมองปฏิกิริยานั้นด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่สู้ดี นางเห็นนิ้วเรียวยาวของเซียวจ้านกำม้วนผ้าไหมแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน เซียวจ้านเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาที่มองมายังหลี่มู่เหยาในครานี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ดังเช่นคราแรกอีกต่อไป หากแต่เต็มไปด้วยประกายแสงประหลาดที่อ่านไม่ออก ราวกับเสือร้ายที่เพิ่งค้นพบเหยื่ออันโอชะชิ้นใหม่ที่ไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไปได้ "ดูเหมือนว่า... เจ้าจะไม่ได้เป็นเพียงแค่หมอรักษาคนธรรมดาเสียแล้วกระมัง, พระชายาเอกที่เสด็จพ่อเพิ่งจะมีพระราชโองการพระราชทานสมรสให้แก่เราในค่ำคืนนี้" *** ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเวลาแห่งการแก้แค้นและการแย่งชิงนี้ไปพร้อมกับ “ดอกโบตั๋นพันปี” นะคะ