เข็มเงินสังหาร

กลิ่นหอมเย็นของจันทน์กะพ้อระคนคาวเลือดจางๆ ลอยอลวนอยู่เบื้องหน้า กลิ่นนี้คุ้นเคยยิ่งนักสำหรับผู้ที่เคยผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วนบนเตียงผ่าตัด หลี่มู่เหยายืนนิ่งสงบ อาภรณ์ผ้าแพรปักลายบุปผาเร้นจันทร์สีนวลสะท้อนกับแสงตะเกียงสำริด สองมือเรียวดุจหยกสลักประสานไว้ที่หน้าท้อง ท่าทีสุขุมเยือกเย็นราวนางพญาผู้กุมชะตาฟ้าดิน ทำให้เหล่าบ่าวรับใช้เรือนรองที่กรูเข้ามาล้อมรอบต่างชะงักฝีเท้าโดยพลိုက် "คุณหนูรอง... ท่านบังอาจทำร้ายอนุชุน..." เสียงแหลมสูงของสาวใช้คนสนิทนามว่า 'ชุนฮวา' แผדขึ้นทำลายความเงียบ นางชี้หน้าบุตรสาวนอกสมรสที่เพิ่งฟื้นคืนชีพด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ในมือของบ่าวรับใช้ผู้นั้นกำถาดกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามไว้แน่น บนถาดมีถ้วยชาอุ่นๆ ที่ไอร้อนพวยพุ่งส่งกลิ่นฉุนประหลาด มู่เหยากวาดสายตาคมกริบดุจใบมีดผ่าตัดมองสำรวจถ้วยชานั้น ปฏิกิริยาเคมีเบื้องต้นบอกนางได้ทันทีจากกลิ่นและสีของน้ำชา กลิ่นหอมหวานปะแลแกล้มความฝื่อนิดๆ นี่คือ 'พิษจันทร์ดับสูญ' ยาพิษโบราณที่ออกฤทธิ์กัดกร่อนอวัยวะภายในอย่างช้าๆ ทำให้ผู้เสพมีอาการคล้ายโรคร้ายและสิ้นใจไปเองอย่างไร้ร่องรอย ช่างเป็นวิธีอันแยบยลในการกำจัดเสี้ยนหนามในเรือนหลังของตระกูลขุนนางใหญ่ "เจ้ากล้าดียังไงถึงเอ่ยปากขึ้นเสียงกับข้า ชุนฮวา" มู่เหยาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นความหวาดกลัว ทว่ากลับทรงพลังจนอีกฝ่ายสะท้านเฮือก "บ่าว... บ่าวเพียงแต่เป็นห่วงคุณหนูรองที่ร่างกายยังไม่แข็งแรง จึงยกน้ำแกงบำรุงมาให้ดื่มตามคำสั่งของฮูหยินใหญ่!" ชุนฮวาแก้ตัวเสียงสั่น แม้จะพยายามเชิดหน้าขึ้นสู้แต่ดวงตากลับหลบวูบ "น้ำแกงบำรุงงั้นหรือ?" มุมปากของมู่เหยาหยيกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยден นางก้าวเข้าไปหาบ่าวรับใช้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับกดดันจนชุนฮวาต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ในเมื่อเป็นน้ำแกงบำรุงชั้นดี เหตุใดจึงต้องใส่ผง 'รากมรกตเจ็ดชั้น' ที่มีฤทธิ์กดประสาทลงไปด้วยเล่า? อีกทั้งยังมี 'เกล็ดหิมะพันปี' ที่ทำให้เลือดแข็งตัว หากข้าดื่มเข้าไป... คืนนี้ข้าคงได้ไปรายงานตัวกับท่านยมบาลบนปรโลกสมใจแม่เลี้ยงของข้ากระมัง" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาด้วยความรู้ทางการแพทย์อันลึกซึ้ง ทำให้ชุนฮวาหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว นางไม่คาดคิดว่าคุณหนูรองผู้เคยโง่เขลาเบาปัญญาและอ่อนแอผู้นี้ จะล่วงรู้ถึงส่วนผสมของพิษร้ายที่แม้แต่ท่านหมอประจำจวนยังดูไม่ออก "ท่าน... ท่านพูดเหลวไหลอันใด บ่าวไม่เห็นเข้าใจ!" ชุนฮวาละล่ำละลักปฏิเสธ พร้อมกับส่งสัญญาณมือให้บ่าวชายร่างกำยำอีกสองคนพุ่งเข้ามาประชิดตัว "จับตัวนางไว้! คุณหนูเสียสติไปแล้ว ต้องให้นางดื่มยานี้เสียให้สงบ!" บ่าวชายทั้งสองคนหาญกล้าพุ่งเข้ามาหมายจะรวบตัวคุณหนูรอง ทว่าหลี่มู่เหยาหาได้มีความหวาดกลัวไม่ ร่างระหงเบี่ยงหลบการจู่โจมอย่างงดงามราวกับการร่ายรำ มือเรียวสะบัดออกไปอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ เข็มเงินเล่มบางสามเล่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์ถูกซัดออกไปอย่างไร้เสียง ปักลงบนจุดชีพจรสำคัญของบ่าวชายทั้งสองอย่างแม่นยำราวดั่งจับวาง *ตึ้ง! ตึ้ง!* ร่างของบ่าวร่างกำยำทั้งสองล้มพับลงไปกองกับพื้นในทันทีโดยไร้ซึ่งเสียงร้อง พวกเขาเบิกตาก้าง ร่างกายแข็งทื่อขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว เนื่องจากเข็มเงินเหล่านั้นสกัดจุดลมปราณและอัมพาตประสาทส่วนปลายชั่วคราว เป็นวิชาแพทย์แผนโบราณที่ผสานเข้ากับศาสตร์การต่อสู้ที่เฉียบคมจนน่ากลัว ความเงียบงันเข้าปกคลุมเรือนรองอีกครั้ง บ่าวรับใช้คนอื่นๆ ที่เหลือต่างถอยกรูดด้วยความหวาดผวา บ้างถึงกับทรุดลงไปคุกเข่าตัวสั่นงกงั่น มู่เหยาเดินเข้าไปหาชุนฮวาที่บัดนี้ล้มลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง นางก้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเชยคางของสาวใช้จอมโฉดขึ้นมาบังคับให้สบตา "ในเมื่อเจ้ารักความภักดีต่อฮูหยินใหญ่นัก และอุตส่าห์เตรียม 'น้ำแกงบำรุง' ถ้วยนี้มาด้วยความตั้งใจ..." มู่เหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับมารดาโอวาทบุตร ทว่ากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "ข้าผู้เป็นเจ้านายจะใจร้ายปฏิเสธความหวังดีของเจ้าได้อย่างไรเล่า ชุนฮวา... ดื่มมันเสียสิ ดื่มให้หมดทุกหยดต่อหน้าข้าตรงนี้!" "ไม่! ไม่นะเพคะคุณหนู! ไว้ชีวิตบ่าวด้วย! บ่าวแค่ทำตามคำสั่ง..." ชุนฮวากรีดร้องด้วยความตื่นกลัว พยายามเบือนหน้าหนีถ้วยชาที่ถูกจ่อเข้ามาใกล้ริมฝีปาก "คนเราทำสิ่งใด ย่อมต้องได้รับผลกรรมเช่นนั้น..." มู่เหยายังไม่ทันได้เอ่ยประโยคลงทัณฑ์ให้เสร็จสิ้น บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนวูบ อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลันราวกับสายลมแห่งฤดูหนาวพัดผ่านกลางคิมhansa กลิ่นอายอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านเข้ามาจากทางประตูเรือนที่เปิดอ้าออกอย่างไร้สุ้มเสียง เงาร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรเงินดิ้นทองก้าวเข้ามาเยื้องกายอย่างเชื่องช้า ท่วงทีองอาจดุจพญาอินทรีย์ผู้ครองนภา เซียวจ้าน... ท่านอ๋องผู้เย็นชาและไร้ความปรานีแห่งแคว้น ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง ดวงพักตร์คมคายหล่อเหลาราวกับเทพเซียนสลัก ทว่าแววตานั้นกลับเยียบเย็นและดุดันยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี "ดูท่า... สนุกไม่น้อยเลยกระมัง พระชายาของเปิ่นหวาง" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับปรายตามองถ้วยยาพิษในมือของมู่เหยา ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ร่างของบ่าวรับคนที่นอนแข็งทื่ออยู่บนพื้น "เหตุใดจวนของตระกูลหลี่ถึงได้มีสุนัขบ้าคอยเห่าหอนรบกวนความสงบของชายาข้าบ่อยนัก... หรือจะต้องให้เปิ่นหวางช่วยล้างบางจวนหลังนี้ให้สะอาดเสียที?" หัวใจของหลี่มู่เหยาเต้นกระตุกวูบ นางหันไปสบตากับบุรุษผู้กุมชะตาเมืองที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ท่ามกลางความตึงเครียดนี้เอง ขันทีหลวงผู้ติดตามรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาคุกเข่าลงที่หน้าประตู พร้อมกับชูราชโองการสีทองอร่ามขึ้นเหนือหัวด้วยมือที่สั่นเทา "พระราชโองการด่วนที่สุดจากฮ่องเต้! มีรับสั่งให้ท่านอ๋องและพระชายานำตัว... นำตัวโจรราคะที่ลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาทเข้าเฝ้าท้องพระโรงในราตรีนี้ทันที พ่ะย่ะค่ะ!" "ดอกโบตั๋นพันปี" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเวลาแห่งการแก้แค้นและการแย่งชิงนี้ไปพร้อมกันนะคะ