น้ำชาพิษที่ถูกเปลี่ยน

"หากกาสีเงินใบนี้รินน้ำชาให้คุณชายสามอีกเพียงจอกเดียว ต่อให้เป็นเซียนโอสถจากเขาคุนหลุนลงมาโปรด ก็คงช่วยชีวิตเขาให้พ้นจากความตายไม่ได้แล้วกระมังเพคะ พระชายา" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มทว่าแฝงความเยียบเย็นราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดูเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงรับรองในจวนอ๋องที่ถูกประดับประดาด้วยม่านไหมปักลายหงส์บิน หลี่มู่เหยาปรายตามองสตรีเบื้องหน้าผู้สวมชุดผ้าแพรต่วนสีม่วงเข้มปักดิ้นทอง นางคือ "หลินซือซือ" อนุสาวีย์แห่งความเสแสร้งที่ฮูหยินผู้เฒ่าส่งเข้ามาแทรกซึมในเขตอาณาจักรของนาง ทว่าในสายตาของศัลยแพทย์สาวผู้เคยผ่านห้องฉุกเฉินมานับร้อยนับพันเคส สตรีผู้นี้ก็เป็นได้เพียงเชื้อโรคตัวกระจิริดที่ส่งกลิ่นเน่าเหม็นออกมาจากใต้ร่มผ้าเท่านั้น มู่เหยายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์สลักลายวิจิตร ปลายนิ้วเรียวเรียบเนียนบรรจงหมุนเข็มเงินเล่มบางในมือเล่นอย่างใจเย็น แสงเทียนสีส้มวับแวมสะท้อนดวงตาดอกบัวคู่คมกริบที่ฉายแววเย้ยหยันระคนสมเพช บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ อนุหลินยิ้มค้างอยู่บนใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมราคาแพง ในมือของนางประคองกาน้ำชาเคลือบกระเบื้องลายครามที่ส่งไอร้อนกรุ่น ทว่ากลิ่นอายที่ลอยล่องปะปนมากับไอน้ำนั้นกลับทำให้นาวิกประสาทของมู่เหยาทำงานอย่างรวดเร็วดุจสัญญาณเตือนภัยในห้องผ่าตัด *สารหนูไร้สีไร้กลิ่น... แต่ออกซิไดซ์กับอากาศจนทิ้งกลิ่นฉุนคล้ายกระเทียมเน่าจางๆ ไว้ที่ปากพวยกา* "เจ้าดูมีความกังวลใจยิ่งนัก อนุหลิน" มู่เหยาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังอำนาจจนอีกฝ่ายสะดุ้งสุดตัว "หรือว่า... น้ำชาจอกนี้ มีรสชาติที่เจ้าจงใจปรุงแต่งเป็นพิเศษเพื่อให้สามีของข้าได้ลิ้มลอง?" "พระชายาตรรัสสิ่งใดเพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงผู้น้อย ไฉนเลยจะกล้า..." "กล้าใช้ยาพิษปลิดชีพบรรณาการจากแคว้นหลีในเขตจวนของท่านอ๋องเช่นนี้ เจ้าช่างหาญกล้ายิ่งกว่าสุนัขจนตรอกเสียอีก!" มู่เหยาตบโต๊ะเสียงดังสนั่น เข็มเงินในมือพุ่งปักลงบนขอบโต๊ะไม้จันทน์อย่างแม่นยำจนด้ามเข็มสั่นระริก แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกจากร่างระหง แม้จะอยู่ในอาภรณ์สีอ่อนเรียบง่าย ทว่ารัศมีของสตรีผู้กุมความเป็นความตายของคนได้ในพริบตากลับกดทับให้อนุหลินทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นพรมทันที "หม่อมฉัน... หม่อมฉันไม่รู้เรื่องเพคะ!" อนุหลินเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า "เป็น... เป็นบ่าวไพร่ข้างนอกต่างหากที่จัดเตรียมมา!" "บ่าวไพร่หรือ?" เสียงทุ้มต่ำดุดันราวกับราชสีห์คำรามดังขึ้นที่หน้าประตูห้องโถง ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรทะยานเมฆก้าวเข้ามาอย่างองอาจ อากาศภายในห้องราวกับลดฮวบลงทันทีเมื่ออ๋องเซียวจ้านปรากฏกาย ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัว พระองค์มิได้ชายตาดูลูกนกที่กำลังสั่นเทาบนพื้นแม้แต่น้อย ทว่าสายตากลับทอดมองไปยังชายาเอกของตนด้วยความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้ภายใต้ความดุดัน เซียวจ้านก้าวเข้าไปประชิดตัวมู่เหยา ฝ่ามือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่เพิ่งใช้ถือเข็มเงินขึ้นมาลูบเบาๆ อย่างทะนุถนอม "เจ้าเหนื่อยแล้ว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ขององครักษ์จัดการเถอะ" "ท่านอ๋องทรงใจร้อนเกินไปแล้วเพคะ" มู่เหยาเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้กุมอำนาจครึ่งแผ่นดิน มุมปากหยักยิ้มบางเบาอย่างรู้ทัน "คนผู้นี้เป็นเพียงหมากตัวเล็กที่ถูกส่งมาลองเชิง หากเราเด็ดหัวนางทิ้งตอนนี้ งูพิษตัวใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในวังหลวงคงจะไหวตัวทันพอดิบพอดี" "เช่นนั้น... เจ้าอยากเล่นสนุกกับมันอย่างไรดีเล่า พระชายาของข้า?" เซียวจ้านโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหีบปากของนาง กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยและอ้อมแขนที่โอบกอดเอวบางไว้หลวมๆ ทำให้หัวใจของศัลยแพทย์สาวกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ในขณะที่ทั้งสองกำลังสบตากันด้วยความลึกซึ้ง ทันใดนั้นเอง องครักษ์เงาคนสนิทก็พุ่งทะยานเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าด้วยท่าทางร้อนรน รายงานเสียงหอบฮั่น "เรียนท่านอ๋อง พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! หน่วยข่าวกรองของเราพบความเคลื่อนไหวแปลกประหลาดที่ชายแดนตะวันตก กองกำลังทหารรับจ้างนับหมื่นนายกำลังเคลื่อนพลมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง โดยมีตราประทับลับจาก..." องครักษ์เงากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นประกาศชื่อบุคคลที่ทำเอาเซียวจ้านต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความตกตะลึง "จากตำหนักขององค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจ้านหันขวับกลับมาสบตากับมู่เหยาโดยพลัน แววตาของทั้งคู่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางวิกฤตการณ์บ้านเมืองที่กำลังลุกเป็นไฟ ดาบในมือของท่านอ๋องและสติปัญญาของหมอเทวดาแห่งยุค พร้อมแล้วที่จะแผดเผาแผนการชั่วช้าให้มอดไหม้เป็นจุล! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินหมากตานี้ไปพร้อมกับ “ดอกโบตั๋นพันปี” นะคะ