ความลับของกุนซือ

"หากกองทัพตระกูลเว่ยเคลื่อนพลผ่านหุบเขาอัสดงในคืนเดือนมืด แคว้นฉีคงเหลือเพียงชื่อให้เล่าขานในพงศาวดารแล้วเพคะท่านอ๋อง" สุ้มเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานก้องราวกับหยกกระทบกันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทรงอักษร แสงจากตะเกียงน้ำมันสำริดไหววูบตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างแกะสลักลายวิจิตร หลี่มู่เหยาในชุดอาภรณ์สีขาวปักลายดอกโบตั๋นสีเงินยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าแผนที่ยุทธศาสตร์แผ่นใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์ ปลายนิเรียวเรียวที่มักใช้จับเข็มเงินช่วยชีวิตคน บัดนี้กลับจรดลงบนจุดยุทธศาสตร์สำคัญทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ชี้ให้เห็นช่องโหว่ของกระบวนทัพที่แม้แต่แม่ทัพผู้คร่ำหวอดในสนามรบมานานนับสิบปีก็ยังมองข้าม เซียวจ้านหรี่ตาลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง ไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความลุ่มลึกและประกายแห่งความทึ่งที่ยากจะซ่อนเร้น มือหนาที่ถือพู่กันขนหมาป่าค้างไว้กลางอากาศ เขามองนางราวกับนี่มิใช่สตรีผู้บอบบางที่เคยถูกถอนหมั้นอย่างไร้เยื่อใย หากแต่เป็นยอดกุนซือผู้ซ่อนคมดาบไว้ใต้รอยยิ้ม "เจ้ากำลังบอกเปิ่นหวางว่า... แผนการรบที่สภาขุนนางอนุมัติเมื่อยามเซินเป็นเพียงทางผ่านสู่ความตายกระนั้นหรือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถาม ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนแทบหายใจไม่ออก "หาใช่เพียงทางผ่านไม่เพคะ..." มู่เหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสุกใสไร้ความหวาดกลัวใดๆ มีเพียงความเยือกเย็นและมั่นคงดุจหินผา "แต่มันคือกับดักที่องค์รัชทายาทและเสนาบดีหลิวร่วมมือกันขุดรอให้ท่านอ๋องกระโดดลงไปต่างหากเล่า ทิศตะวันตกเฉียงใต้ดูเผินๆ เหมือนเป็นจุดที่กำลังพลเบาบางที่สุด เหมาะแก่การตีโฉบฉวย แต่แท้จริงแล้ว... พงหญ้าและลำธารสายนั้นถูกโรยไว้ด้วยพิษสลายเส้นเอ็นที่นำเข้าจากแดนใต้ หากม้าศึกสูดดมเข้าไปเพียงชั่วก้านธูป กองทัพนับหมื่นของท่านจะกลายเป็นอัมพาตทั้งตัว รอให้ทหารราบของแคว้นเว่ยเข้ามารarบหัวไปบูชาฟ้าดินอย่างไร้ทางสู้" คำพูดของนางเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความจริงอันโหดร้าย บรรยากาศในห้องอึมครึมลงถนัดตา เซียวจ้านวางพู่กันลงเสียงดัง 'ติ๊ก' เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาประชิดร่างบาง กลิ่นอายบุรุษเพศอันตรายและกลิ่นอายสนธยาโชยเข้า แต่มู่เหยาหาได้ถอยหลังไม่ นางกลับเงີยหน้าสบตากับเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว ระยะห่างระหว่างทั้งสองสั้นลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน "มู่เหยา..." เซียวจ้านเอמהเรียกนามนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่พร้อมจะยอมจำนนต่อสตรีตรงหน้า "บางครั้งเปิ่นหวางก็อดคิดไม่ได้ว่า สมองอันล้ำเลิศและรอยยิ้มเยือกเย็นของเจ้านี้ ซ่อนวิญญาณของปีศาจจำแลงมาหรือไรเหตุใดจึงมองทะลุปรุโปร่งถึงเพียงนี้" "หม่อมฉันมิใช่ปีศาจเพคะ..." มุมปากอิ่มสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของท่านอ๋องผู้เย็นชาถึงกับกระตุกวูบ "หม่อมฉันเป็นเพียงแพทย์ผู้เกลียดความตาย และเกลียดผู้ที่ใช้ชีวิตคนนับหมื่นมาเป็นเบี้ยในกระดานอำนาจ... โดยเฉพาะเมื่อเบี้ยตัวนั้นเกือบจะเหยียบย่ำคนของหม่อมฉัน" คำว่า 'คนของหม่อมฉัน' หลุดออกมาจากเรียวปากนุ่มนวลอย่างเป็นธรรมชาติ ทว่ากลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของเซียวจ้าน ความอบอุ่นสายหนึ่งไหล뢰แผ่ซ่านไปทั่วทรวงอกที่ด้านชามานานปี บุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ ผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดในใต้หล้า บัดนี้กลับพ่ายแพ้ให้กับแววตาเด็ดเดี่ยวของสตรีในอาภรณ์ขาวนางนี้อย่างราบคาบ เซียวจ้านยกมือขึ้น โอบประคองแก้มนวลเนียนของนางไว้อย่างทะนุถนอมราวกับนางคืองานศิลปะล้ำค่าชิ้นเดียวในโลก สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือหนาทำให้นางชะงักไปเล็กน้อย หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอกลับเริ่มรัวเร็วกว่าปกติ แต่นางก็ไม่ได้ปัดป้อง ยังคงปล่อยให้เขาสัมผัสด้วยความไว้วางใจที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ท่ามกลางสมรภูมิการเมือง "เช่นนั้น... ยอดกุนซือของเปิ่นหวาง มีแผนการเช่นไรที่จะพลิกกระดานนี้เล่า?" เซียวจ้านกระซิบชิดริมฝีปากของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มขาว "ง่ายมากเพคะ..." มู่เหยาปรายตามองแผนที่ยุทธศาสตร์อีกครั้ง แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์ดุจจิ้งจอกสาว "ในเมื่อพวกเขาอยากให้เราเดินไปตายที่หุบเขาอัสดง เราก็แค่... จัดงานศพชุดใหญ่ให้กองทัพแคว้นเว่ยที่นั่นแทน" นางหยิบแท่งหมึกสีชาดขึ้นมา ขีดกากบาททับเส้นทางเดิมของกองทัพ ก่อนจะลากเส้นใหม่ตวัดอ้อมไปทางสันเขาด้านหลังซึ่งปรากฏอยู่ในตำราพิชัยสงครามโบราณที่สาบสูญไปแล้ว นางอธิบายแผนการเดินทัพแบบคีมหนีบ การใช้ควันพิษสลายกำลังพลย้อนกลับ และการซุ่มโจมตีในยามวิกาลอย่างเป็นระบบ ทุกขั้นตอนรัดกุม ไร้ช่องโหว่ และเต็มไปด้วยจิตวิทยาการสงครามที่ล้ำยุคจนเซียวจ้านถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึก นี่มิใช่แค่แผนการรบ... แต่นี่คือศิลปะแห่งการทำลายล้างที่งดงามและเด็ดขาดที่สุดเท่าที่เขาเคยพบพานมา "เจ้าค่ะ..." เซียวจ้านหัวเราะในลำคอ เสียงหัวทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและเสน่หา "หากแคว้นฉีชนะศึกครานี้ ความดีความชอบทั้งหมดคงต้องยกให้ 'พระชายา' ของเปิ่นหวางแต่เพียงผู้เดียวแล้วกระมัง" "หม่อมฉันยังไม่ได้ตกลงจะแต่งกับท่านเสียหน่อย อย่าเพิ่งตีขลุมเพคะท่านอ๋อง" มู่เหยาเอ่ยปฏิเสธเสียงเรียบ แม้สองแก้มจะเริ่มขึ้นสีเรื่อจางๆ โดยที่เจ้าตัวไม่อาจควบคุมได้ "หึ... ปากแข็งเช่นนี้ คงต้องให้เปิ่นหวางใช้ 'วิธีอื่น' มาทวงสัญญาเสียแล้วกระมัง" เซียวจ้านยิ้มมุมปาก นัยน์ตาดำขลับพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ ก่อนที่ร่างสูงจะก้มลงหมายจะตักตวงความหวานจากเรียวปากอิ่มที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุด ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงร้อนรนขององครักษ์เงาที่ยืนอยู่ด้านนอก "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจ้านชะงัก รัศมีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาทันที เขากัดฟันกรอดด้วยความเสียดาย ก่อนจะผละออกจากร่างบางอย่างจำใจ มู่เหยาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ใบหน้างดงามกลับคืนสู่ความสงบเยือกเย็นดังเดิมในชั่วพริบตา "เข้ามา!" เซียวจ้านเอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ประถูกผลักเปิดออกอย่างแรง องครักษ์เงาก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อและละอองฝนยามวิกาล เขาทรุดตัวลงคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นจนเกิดเสียงดังทึบ "ทูลท่านอ๋อง! พระราชโองการด่วนจากฮ่องเต้... ถูกส่งมาถึงหน้าจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจ้านและมู่เหยาขมวดคิ้วเข้าหากันทันที ยามวิกาลเช่นนี้ ไฉนจึงมีพระราชโองการด่วนจากฮ่องเต้ผู้ประชวรหนักเล่า? "ผู้ใดเป็นผู้นำมา?" เซียวจ้านถามเสียงเข้ม "ทูล... ทูลท่านอ๋อง เป็น... เป็นขันทีคนสนิทของพระสนมเอกหลิวพ่ะย่ะค่ะ และ..." องครักษ์เงากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก "และในพระราชโองการฉบับนี้ มีรับสั่งให้ท่านอ๋อง... ถอนกำลังทหารทั้งหมดออกจากชายแดนทันที พร้อมทั้ง... มีพระราชเสาวนีย์ให้ 'คุณหลี่มู่เหยา' เข้าเฝ้าเป็นการด่วนในคืนนี้ มิฉะนั้น... จะถือเป็นความผิดฐานกบฏพ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องทรงอักษรก็ดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในทันที *** ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินหมากตานี้ไปพร้อมกับ “ดอกโบตั๋นพันปี” นะคะ