จูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

เข็มเงินเล่มยาวสามชุ่นจรดอยู่เหนือจุดชีพจรเสวียนจีบนอกเสื้อคลุมผ้าแพรต่วนสีนิลสนิท เนื้อผ้าชั้นดีปักดิ้นเงินลายเมฆาล้อมมังกรห้ากรงเล็บ บ่งบอกฐานะอันสูงส่งที่เหนือผู้คนนับหมื่นในแผ่นดิน หากแต่ร่างที่กำลังนอนพักฟื้นอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอมกลับมิได้แสดงอาการเกรงกลัวต่อความตายแม้แต่น้อย "หมอเทวดาหลี่... มือของท่านนิ่งยิ่งนัก สมเป็นสตรีผู้กล้าถอนหมั้นชินอ๋องต่อหน้าพระพักตร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนน้ำแข็งกระทบกันในถ้ำลึกดังขึ้น ทว่าดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาหวนกลับทอดมองดวงหน้าเนียนละเอียดของสตรีตรงหน้าด้วยประกายระยิบระยับยากจะหยั่งถึง เซียวจ้านไม่แม้แต่จะขยับกายหนีคมเข็ม เขาปล่อยให้กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงพลังและกลิ่นอายสมุนไพรจางๆ จากตัวของหลี่มู่เหยาผสมผสานกันในความเงียบอันน่าอึดอัดของเรือนรับรอง หลี่มู่เหยากวาดสายตาผ่านโครงหน้าคมสันที่ราวกับสลักจากหยกขาวเนื้อดี นางกดปลายนิ้วลงน้ำหนักพอเหมาะเพื่อกระตุ้นจุดลมปราณ พร้อมเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำสงบราบเรียบไร้ระลอกคลื่น "หากท่านอ๋องยังทรงตรัสวาจาฟั่นเฟือนเช่นนี้อีก เกรงว่าเข็มเล่มนี้คงต้องเบี่ยงเบนจากจุดรักษาไปฝังยังจุดสลายพลังแทนแล้วกระมังเพคะ" "เจ้ากล้าขู่ข้า?" มุมโอษฐ์หยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและอันตรายถึงชีวิต "หม่อมฉันมิได้ขู่ หม่อมฉันเพียงแต่เตือนด้วยความหวังดีในฐานะแพทย์" นางถอนเข็มออกอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะผละกายถอยหลังเพื่อเก็บเครื่องมือลงกล่องหยก จู่ๆ พายุฝนภายนอกก็โหมกระหน่ำสาดซัดเข้าใส่หน้าต่างกระดาษสา เสียงฟ้าคำรณดังสนั่นหวั่นไหวจนคานไม้ลั่นเอี๊ยดอาร์ด แรงสั่นสะเทือนจากธรรมชาติทำให้พื้นเรือนลื่นไหล หลี่มู่เหยาที่ตั้งตัวไม่ทันจึงเสียหลัก ร่างระหงถอยหลังวูบและกำลังจะล้มลงกระแทกพื้น ทว่าเอวบางเฉียบกลับถูกมือหนาของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเยือกเย็นดุจน้ำแข็งคว้าหมัดไว้เสียก่อน! *พรึบ!* โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนชั่วขณะ แรงดึงอันมหาศาลทำให้ร่างของหลี่มู่เหยาพุ่งเข้าหาอกกว้างอย่างแรง นางล้มทับลงไปบนร่างแกร่งของเซียวจ้านที่นอนอยู่บนตั่งอย่างพอดิบพอดี ปลายจมูกโด่งรั้นของนางเฉียดผ่านปลายคางคมสันไปเพียงนิดเดียว กลิ่นอายบุรุษอันเข้มข้นปะปนกับกลิ่นสนจันทร์โชยเข้าจู่โหมประสาทสัมผัสจนลมหายใจของนางสะดุด เซียวจ้านเบิกเนตรกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนตื่นตะลึง ร่างกายที่เคยชินกับการสนามรบและการระแวดระวังภัยตอบสนองตามสัญชาตญาณ สองแขนแข็งแกร่งโอบกระชับเอวคอดกิ่วของนางไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้พลัดตกจากตั่ง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองแทบไม่เหลือช่องว่าง ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวสบประสานเข้ากับดวงตากลมโตคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก หัวใจของชินอ๋องผู้ที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใดในใต้หล้า บัดนี้กลับเต้นกระหน่ำรัวรากลองศึก รุนแรงและหนักหน่วงจนแทบทะลุออกจากอก นี่มิใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือปฏิกิริยาอันดิบเถื่อนของบุรุษเพศที่พ่ายแพ้ต่อความใกล้ชิด "ท่าน..." หลี่มู่เหยาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความตกใจ ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างควบคุมไม่ได้ นางพยายามจะดันกายลุกขึ้น แต่เซียวจ้านกลับยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับต้องการกักขังดวงใจดวงนี้ไว้ในอ้อมอกตราบชั่วนิรันดร์ "หลี่มู่เหยา..." เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนดังอยู่ชิดริมฝีปาก นางสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดแก้มสราง ลมฝนด้านนอกยังคงกระหน่ำสาดซัด แต่ภายในห้วงเวลานี้ เสียงฝนกลับเลือนหายไปจนสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นสอดประสานกันอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาสีเข้มของเซียวจ้านกวาดมองพินิจริมฝีปากอิ่มสีชาดที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี ความเยือกเย็นทั้งหมดที่เขาสั่งสมมาแรมปีพลันมลายหายสิ้น ราวกับมนตราประหลาดจากสตรีตรงหน้ากำลังกัดกินความตั้งใจอันมั่นคงของเขาให้พังทลายลงทีละน้อย และก่อนที่สติอันสุขุมของศัลยแพทย์สาวจะทันได้หาทางหลุดพ้นจากสถานการณ์อันตรายนี้ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งร้อนทำลายบรรยากาศอันลึกซึ้งลงทันที ตามด้วยเสียงรายงานด้วยความตื่นตระหนกขององครักษ์เงาที่หน้าประตูเรือน "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชโองการลับจากฮ่องเต้ส่งตรงถึงจวนเราแล้ว และ... และมีคนพบร่องรอยของมือสังหารสำนักเงาทมิฬแฝงตัวเข้ามาในเขตเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจ้านขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ แต่แววตากลับแปรเปลี่ยนเป็นความคมกลาวอันดุร้ายในชั่วพริบตา เขายังคงโอบประคองหลี่มู่เหยาไว้ในอ้อมแขน มิยอมปล่อยให้นางขยับหนีไปไหน พร้อมกับกระซิบข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเปี่ยมด้วยความหมายลึกซึ้ง "ดูท่า... คืนนี้คงปล่อยให้เจ้ากลับจวนได้ไม่ง่ายเสียแล้วกระมัง ชายาของข้า" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินหมากตานี้ไปพร้อมกับ “ดอกโบตั๋นพันปี” นะคะ