ค่ายทหารและโรงหมอ

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งหนาแน่นในกระโจมพยาบาลสนาม แตกต่างจากกลิ่นหอมกรุ่นของกำยานในจวนอ๋องราวฟ้ากับเหว ปลายเข็มสเตนเลสสตีลสีเงินยวงในเรียวปากระหงของหลี่มู่เหยา สะท้อนแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันวับวาว นางกำลังขบกัดด้ายเย็บแผลเส้นเล็กด้วยฟันซี่คมเพื่อตัดมันให้ขาดอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวที่สวมถุงมือหนังบางเฉียบมิได้สั่นเทาแม้แต่น้อย แม้รอบกายจะมีเสียงโอดครวญด้วยความเจ็บปวดของเหล่าทหารกล้าดังระดมไม่ขาดสาย "หมอเทวดา... ข้า... ข้ายังต้องรักษามือข้างนี้ไว้จับกระบี่ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?" พลทหารหนุ่มผู้หนึ่งใบซีดเผือดริมฝีปากแห้งผาก แผลเหวอะหวะที่ต้นแขนเกิดจากคมดาบเคลือบยาพิษของฝ่ายศัตรู เนื้อเยื่อรอบบาดแผลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำส่งกลิ่นเน่าเหม็น มู่เหยาไม่ตอบคำถามในทันที นางปรายตาคมกริบมองรอยแผลนั้นด้วยสายตาของผู้เชี่ยวชาญ ปลดปล่อยออร่าความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกออกมาจนนายทหารผู้ช่วยถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ "ถ้าเจ้าไม่อยากให้ข้าตัดแขนข้างนี้ทิ้งเพื่อรักษาชีวิต... จงหุบปากแล้วกัดไม้แท่งนี้ไว้ให้ดี" สุ้มเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดราวน้ำแข็งบาดผิวเอ่ยขึ้น นางไม่ได้ใช้ยาสลบชั้นดีที่มีอยู่อย่างจำกัดกับพลทหารชั้นผู้น้อยเหล่านี้ แต่นางเลือกใช้ "เทคนิคการฝังเข็มระงับความรู้สึก" ตามศาสตร์แพทย์แผนจีนโบราณผสานกับความรู้ทางกายวิภาคยุคปัจจุบัน นิ้วเรียวดั่งลำเทียนกดลงบนจุดชีพจรสำคัญบนไหล่ของชายหนุ่มอย่างแม่นยำราวจับวางเข็มทิศ ทันใดนั้น ร่างที่สั่นเทาด้วยความกลัวก็สงบลง ความเจ็บปวดมหาศาลพลันชาด้านไปชั่วขณะ มู่เหยาไม่รอช้า นางหยับมีดผ่าตัดขนาดเล็กคมกริบลงกรีดเปิดเนื้อเยื่อที่ตายแล้วออกอย่างไร้ความลังเล เลือดสีดำคล้ำพุ่งทะลักออกมา แต่นางกลับปัดเป่ามันด้วยความรวดเร็วราวกำลังบรรเลงพิณโบราณ ท่วงท่าอันสง่างามแต่งดงามเด็ดเดี่ยวท่ามกลางกองเลือดและคราบดินโคลน ทำให้เหล่าทหารและหมอหลวงประจำค่ายที่ยืนดูอยู่ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน นี่ไม่ใช่การรักษาโรค... นี่คือปาฏิหาริย์! ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศอันตึงเครียดและกลิ่นอายความตาย ทันใดนั้นม่านกระโจมก็ถูกสะบัดเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือทรงพลัง ร่างสูงสง่าในชุดเกราะสีดำสนิทประดับลวดลายพยัคฆ์ทมิฬก้าวเข้ามาด้วยฝ่าก้าวหนักแน่น ไอสังหารแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณจนอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น เซียวจ้านกวาดสายตาคมปลาบดุดันมองตรงไปยังร่างบางที่กำลังง่วนอยู่กับการเย็บแผลให้ทหารบาดเจ็บ ดวงเนตรคมกริบฉายแววห่วงใยที่ถูกกลบเกลื่อนไว้ภายใต้ความเย็นชาอย่างแนบเนียน "เหตุใดเจ้าจึงต้องลงมือเองในสถานที่สกปรกเช่นนี้? ปล่อยให้พวกหมอหลวงจัดการก็พอ มู่เหยา..." สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมกับย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่บังแสงไฟจากตะเกียงจนเกิดเงาทาบทับร่างของนาง มู่เหยาหยุดมือลงชั่วขณะ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับท่านอ๋องผู้เยือกเย็นด้วยแววตานิ่งสงบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่ออำนาจล้นฟ้าของเขาแม้แต่น้อย เส้นผมสีดำสนิทที่หลุดลุ่ยเพราะเหงื่อไคลขับเน้นให้ใบหน้าหวานล้ำยิ่งดูงดงามราวกับภูตสาวจำแลง ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือด "หากข้าไม่ลงมือเอง... ทหารกล้าที่เสียสเลือดเนื้อปกป้องแผ่นดินนายนี้คงต้องพิการไปตลอดชีวิตเพคะ ท่านอ๋องผู้ปรีชา... หรือท่านทรงคิดว่าศักดิ์ศรีของท่านอ๋องสูงค่ากว่าชีวิตของคนใต้บังคับบัญชา?" น้ำเสียงใสราวกระดิ่งเงินเอ่ยย้อนกลับไปอย่างเชือดเฉือน ไร้ซึ่งความเกรงกลัว ทว่าแฝงไว้ด้วยเหตุผลอันหนักแน่นจนเซียวจ้านถึงกับชะงัก รอบกายพลันตกอยู่ในความเงียบงัน ชั่วพริบตานั้น ร่างสูงใหญ่ที่ผู้คนต่างหวาดผวา กลับทอดถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ความดุดันในแววตาสลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความลุ่มหลงและยอมจำนนอย่างราบคาบ เซียวจ้านยื่นมือหนาออกไป ใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยคราบเขม่าดินที่เปื้อนอยู่ข้างแก้มเนียนใสของนางอย่างเบามือที่สุด ราวกับนางคือแก้วตาดวงใจอันเปราะบางที่สุดในโลกใบนี้ "เจ้าดื้อด้านเสมอตลอดเวลา... ข้ามิได้เสียดายชีวิตผู้อื่น แต่ข้าเสียดายและเจ็บปวดทุกหยดเหงื่อของเจ้า" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังพอให้ได้ยินกันเพียงสองคน ทำให้พวงแก้มของมู่เหยาที่มักจะนิ่งเฉยเสมอ กลับมีริ้วสีแดงระเรื่อขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่ นางปัดมือเขาออกเบาๆ ด้วยความกระดากอาย ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยสิ่งใดโต้แย้ง *พรึบ!* เสียงฝีเท้าม้าควบตะบึงฝุ่นตลบเข้ามาหยุดตรงหน้ากระโจมหลัก พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกขององครักษ์เงาที่พุ่งพรวดเข้ามาในกระโจมโดยไม่รออนุญาต ใบหน้าขององครักษ์ผู้นั้นซีดเผือดจนไร้สีเลือด "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองกำลังลับจากเมืองหลวง... บุกเข้าล้อมเส้นทางลำเลียงเสบียงและยาหลวงทั้งหมดไว้แล้ว มีพระราชโองการด่วนที่สุดระบุว่า... พระราชทานจอกสุราพิษให้พระชายาหลี่มู่เหยา ในข้อหาใช้มนต์ดำและรักษาคนโดยไม่ได้รับอนุญาตพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจ้านหรี่ตาลงวูบ ไอสังหารระดับทำลายล้างระเบิดออกจากร่างของเขาทันทีจนเสากระโจมสั่นสะเทือน มู่เหยาชะงักค้าง มือที่ถือเข็มแพทย์นิ่งสนิท ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างเยือกเย็น นางค่อยๆ วางเครื่องมือแพทย์ลงบนถาดผ้าสะอาดอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษข้างกายที่กำลังแผดรังสีอำมหิตออกมาดั่งพญายม ดวงตาทั้งคู่ประสานกันในความเงียบอันน่าสะพรึงกลัว... เกมการเมืองที่สกปรกที่สุดเริ่มต้นขึ้นแล้ว ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มา ณ ที่นี้นะคะ