วิวาห์แห่งยุคสมัย

เสียงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวราวกองศึกในค่ายทหาร ไม่ได้มาจากสนามรบแต่อย่างใด หากแต่ก้องกังวานอยู่ภายใต้ชุดคลุมเจ้าสาวสีชาดปักดิ้นทองลายหงส์เคียงมังกรเจิดจรัส หลี่มู่เหยากวาดสายตามองภาพสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลืองขัดเงา รอยยิ้มอุ่นละมุนที่เคยประดับบนเรียวปากเมื่อครู่ถูกแช่แข็งไว้ด้วยถ้อยคำประกาศก้องจากราชสำนักที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ราชโองการสวรรค์... พระราชทานสมรสให้ท่านอ๋องเซียวจ้านและองค์หญิงแห่งแคว้นพันธมิตร ครองคู่ตราบชั่วกัลปสาน”* ช่างเป็นความตลกร้ายของอำนาจและการเมืองในราช بطانة (เรือนใน) เสียจริง นางเพิ่งจะถอนหมั้นบุรุษผู้เย็นชาด้วยสมุนไพรพิษและมีดผ่าตัด ยอมเดิมพันชีวิตเพื่อหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งวังวนการแย่งชิงบัลลังก์ แต่ในท้ายที่สุด กลับถูกหมากกระดานนี้ตลบหลังด้วยคำว่า ‘พระราชทานสมรส’ ที่ไร้ซึ่งสิทธิ์ปฏิเสธ “พระชายา เพลาใกล้ถึงเวลาแล้วเพค่ะ” เสียงของสาวใช้คนสนิทสั่นเครือเล็กน้อยยามเอ่ยเตือน นางไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับสตรีผู้ทรงภูมิและเฉียบคมดุจใบมีดผ่าตัดเบื้องหน้า มู่เหยาสูดลมหายใจเข้าลึกระงับความปั่นป่วนในอก ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยราวน้ำค้างแข็งในเหมันต์ฤดู นางแย้มยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก ปิ่นหยกมันจาน้ำหนึ่งบนมวยผมสั่นไหวตามจังหวะก้าวเดิน ม่านมุกสีแดงสดถูกเลิกขึ้นเผยให้เห็นมหาวิหารประกอบพิธีที่ถูกเนรมิตขึ้นอย่างวิจิตรอลังการที่สุดในประวัติศาสตร์แคว้น ณ เบื้องหน้า ท่ามกลางสักขีพยานนับพัน แสงเทียนสีชาดนับพันเล่มส่องประกายวาววับสะท้อนเกราะทองคำและชุดขุนนางชั้นผู้ใหญ่ บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ ร่างสูงสง่าในชุดเจ้าบ่าวสีดำปักดิ้นลายมังกรทะยานฟ้าของ ‘เซียวจ้าน’ ยืนตระหง่านดั่งขุนเขา ไหล่กว้างนั้นแผ่ไอสังหารและแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจนเหล่าขุนนางสั่นเทิ้ม ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของท่านอ๋องกวาดมองนางด้วยประกายไฟที่ยากจะคาดเดา อ้อมแขนแกร่งที่เคยโอบกอดนางไว้ด้วยความอาลัยรัก กลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับพิธีการที่ถูกบงการโดยจักรพรรดิ ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของเซียวจ้านก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ “พิธีอภิเษกสมรสครั้งนี้... หาใช่ความประสงค์ของเปิ่นหวาง” เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นในหมู่ขุนนางทันที องค์รัชทายักษ์ที่ประทับอยู่บนเก้าอี้ประธานพลันพระพักตร์เปลี่ยนสี ส่วนองค์หญิงต่างแคว้นผู้เป็นเจ้าสาวอีกคนในพิธีถึงกับพระsuriสั่นด้วยความอัปยศ แต่มู่เหยาหาได้สะท้านสะเทือน นางก้าวเข้าไปใกล้บุรุษผู้กุมชะตาแผ่นดินด้วยฝีเกิบที่มั่นคง แววตาสุกสกาววับวามของนางฉายแววท้าทาย นางโน้มกายเข้าใกล้กระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันเพียงสองคน “ท่านอ๋อง... คิดจะล้มกระดานหมากรุกต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้เช่นนี้ เกรงว่าจะใจร้อนเกินไปหน่อยกระมังเจ้าคะ” เซียวจ้านหันมาสบตา นางเห็นประกายความดุดันในแววตานั้นหลอมละลายลงชั่วพริบตา เหลือเพียงความลุ่มหลงและหยาดหยดแห่งความคลั่งไคล้ที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเยือกเย็น มือหนาเอื้อมออกคว้าข้อมือนางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก “ถ้าเปิ่นหวางยอมให้เจ้าก้าวเข้ามาในวังหลวงแห่งนี้แล้ว เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือเปิ่นหวางไปได้อีกหรือ มู่เหยา” หัวใจของศัลยแพทย์สาวกระตุกวูบ ไร้ซึ่งช่องให้หลบหนี นี่ไม่ใช่เพียงพิธีอภิเษกสมรสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี แต่เป็นสงครามจิตวิทยาที่พวกเขาทั้งคู่ต้องเดิมพันด้วยลมหายใจ ในวินาทีที่ทั้งสองกำลังประสานสายตากันอย่างดุเดือดเพื่อชิงความได้เปรียบ ขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ถือถาดทองคำรองรับม้วนราชโองการลับฉบับใหม่ที่ประทับตราหยกด้วยความเร่งรีบ พร้อมกับคุกเข่าลงแทบเท้าของท่านอ๋องและพระชายา “กราบทูลท่านอ๋อง... เกิดเหตุด่วนที่ชายแดนบูรพาพยัคฆ์ กองทัพทมิฬของแคว้นศัตรูบุกประชิดค่ายกล และ... และมีพระราชโองการด่วนที่สุดให้ท่านอ๋องนำทัพออกเดินทางในคืนนี้ทันทีหลังเสร็จสิ้นพิธี!” สิ้นคำประกาศนั้น รอยยิ้มของเซียวจ้านก็หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมดุจปีศาจ เขาก้มลงหยิบม้วนราชโองการขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะหันมามองมู่เหยาที่ยืนนิ่งค้าง ใบหน้าสวยงามฉายแววตื่นตะลึงเป็นครั้งแรก เซียวจ้านโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความเย้ายوانและอันตราย “ดูท่า... คืนเข้าหูของเราคงต้องเลื่อนไปก่อนแล้วล่ะนะ พระชายา... เจ้ากล้าพอที่จะตามเปิ่นหวางไปตัดหัวแม่ทัพศัตรูที่สนามรบด้วยกันหรือไม่?” ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเคียงข้างกันมาจนถึงบทนี้ค่ะ!