ปะทะคารมคนขี้หึง

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ดังลอดออกมาจากริมฝีปากของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีต ราวกับใบมีดอาบยาพิษที่กรีดลงบนบรรยากาศหรูหรากลางงานเลี้ยงต้อนรับนักลงทุนระดับประเทศ รอยย่นรอบหางตาของ 'บูรพา' ผู้มีศักดิ์เป็นอาแท้ ๆ ของคิรากรไม่ได้ซ่อนความเย้ยหยันเอาไว้เลยแม้แต่น้อย สายตาคู่นั้นกวาดมองร่างสูงสง่าของหลานชายที่ยืนแผ่รังสีความเย็นชาอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะเคลื่อนสายตาเลยผ่านไปยังร่างบางของพายอาร์ที่ยืนเคียงข้าง "สวัสดีครับคุณคิรากร... ไม่ได้เจอกันนานนะ หลานรัก" ประโยคนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคีย์ ราวกับเสียงกริ่งเตือนภัยที่ดังระรัวท่ามกลางความเงียบงัน ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มตึงเกร็งขึ้นในทันที กล้ามเนื้อทุกมัดใต้ร่มผ้าสูทราคาแพงขมุกขมัวไปด้วยแรงอัดอั้นที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะที่ถูกจุดชนวน รัศมีคุกคามรอบตัวแผ่ขยายจนผู้คนรอบข้างต่างพากันถอยร่นเว้นระยะห่างโดยอัตโนมัติ ไม่มีใครกล้าหายใจแรงในรัศมีสามเมตรจากจุดที่คิรากรยืนอยู่ พายอาร์ที่ยืนอยู่ข้างกายสัมผัสได้ถึงความผิดปกติได้อย่างรวดเร็ว มือเรียวเล็กเอื้อมไปแตะท่อนแขนแกร่งที่เกร็งแน่นจนขึ้นสันนัด แม้เจ้าตัวจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่สัมผัสเบา ๆ นั้นกลับมีพลังประหลาดในการดึงสติของคนตัวโตกว่าให้หันกลับมามอง คีย์ก้มลงมองคนข้างกาย แววตาดุดันที่เคยจ้องมองศัตรูอ่อนแสงลงเสี้ยววินาทีเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววเป็นห่วงเป็นใยอย่างปิดไม่มิด แต่ความอ่อนโยนนั้นอยู่ได้เพียงชั่วพริบตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความหึงหวงและกรุ่นโกรธที่พุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม เมื่อเขาสังเกตเห็นสายตาของบูรพาที่ทอดมองพายอาร์ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ถอยไปพาย" คีย์เอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน มันเป็นเสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความกดดันและคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่อนุญาตให้ขัดขืน "แต่คีย์..." พายอาร์ขมวดคิ้วมุ่น ไม่ยอมขยับหนีไปไหน ร่างบางก้าวขึ้นมายืนบังมุมมองด้านหน้าของคีย์เล็กน้อยอย่างปกป้อง แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นถึงเจ้าพ่ออสังหาฯ ที่ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาปกป้อง แต่เขาก็ไม่ชอบใจสายตาของตาแก่ตัณหากลับคนนั้นที่มองมาทางพวกเขาเลยสักนิด บูรพายกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก สายตาคมปลาบกวาดสำรวจเด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้มที่ยืนเคียงข้างหลานชายตัวดี แววตาราวกับเสือร้ายที่กำลังพิจารณาเหยื่ออันโอชะ "โอho... ไม่นึกเลยนะว่าคนอย่างคิรากรผู้เยือกเย็นและไร้หัวใจ จะมีมุมพาสัตว์เลี้ยงหน้าตาน่ารักมาร่วมงานสังคมชั้นสูงแบบนี้ด้วย" บูรพาจงใจเน้นเสียงคำว่า 'สัตว์เลี้ยง' เพื่อยั่วโมโห เปรี๊ยะ! เสียงเหมือนเส้นด้ายขาดสะบั้นดังขึ้นในหัวของคีย์ ความอดทนที่สั่งสมมานานพังทลายลงในพริบตา คิรากรก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ดึงร่างของพายอาร์ให้หลบมาอยู่ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ร่างสูงใหญ่บังร่างของคนตัวเล็กมิดชิด ราวกับต้องการกีดกันพายอาร์ออกจากสายตาโลมเลียของชายสูงวัยตรงหน้าอย่างถาวร "ระวังปากของคุณไว้หน่อยจะดีกว่าครับ คุณบูรพา" คีย์พ่นคำพูดทีละคำด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงพลัง ชนิดที่ใครได้ยินก็ต้องขนลุกซู่ "อย่าเอาสันดานต่ำ ๆ ของตัวเองมาตัดสินคนอื่น และที่สำคัญ... คนของผม ไม่ใช่ของเล่นที่คุณจะมีสิทธิ์มาใช้สายตาน่ารังเกียจมอง" บรรยากาศในงานเลี้ยงที่เคยมีเสียงดนตรีบรรเลงคลอเบา ๆ คล้ายถูกแช่แข็งในทันที แขกเหรื่อหลายคนเริ่มหันมาซุบซิบและเหลียวมองความระอุที่เกิดขึ้นใจ1กลางงาน บูรพาหุบยิ้มลงเล็กน้อย ดวงตาคมปลาบฉายแววกรุ่นโกรธขึ้นมาบ้างเมื่อถูกหลานชายหักหน้าต่อหน้าธารกำนัล "ปากกล้าขึ้นเยอะนี่คิรากร คิดว่ากุมอำนาจไว้ในมือแล้วจะปีนหัวฉันได้หรือไง?" บูรพาหรี่ตามองอย่างเหยียดหยาม "แกก็แค่วัวเคยขา ม้าเคยขี่ หลานอกตัญญูที่ลืมบุญคุณ..." "บุญคุณ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีแต่ความสมเพชและหยามเหยียด "บุญคุณจากการโกงกินบริษัทของพ่อผมเนี่ยนะ? หรือบุญคุณจากการส่งคนมาลอบกัดผมลับหลัง? ถ้าเรียกว่านั่นคือบุญคุณ... ผมคงต้องขอปฏิเสธและคืนให้คุณทั้งหมดตรงนี้เลยดีกว่า!" คำพูดเชือดเฉือนที่แทงใจดำอย่างจังทำให้ใบหน้าของบูรพาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว มือเหี่ยวย่นตามวัยกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "แก! ไอ้เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!" "พอได้แล้วครับ!" เสียงหวานแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด พายอาร์ทนดูการปะทะคารมที่เริ่มลุกลามไม่ไหวอีกต่อไป ร่างบางก้าวพ้นจากเงาของร่างสูง ยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่กับคิรากรอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดของชายสูงวัยตรงหน้า ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวและเย่อหยิ่งในแบบฉบับของตัวเอง "พวกเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคนแก่ใกล้ลงโลงมาเห่าหอนเพ้อเจ้อเรื่องอดีตหรอกนะครับ" พายอาร์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากช่างดูเย้ายวนแต่ทว่าจิกกัดลึกถึงกระดูกดำ "ถ้าสมองส่วนความจำเริ่มเสื่อมจนจำไม่ได้ว่าใครเป็นเจ้าของงานและใครเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญ... ผมแนะนำให้กลับไปนอนพักผ่อนหย่อนใจที่บ้านพักคนชรา ดีกว่ามายืนประจานความโง่เขลาของตัวเองกลางงานหรูแบบนี้ให้คนอื่นเขาหัวเราะเยาะนะครับ" พรึบ! เสียงสูดปากฮือฮาด้วยความตกใจดังขึ้นจากรอบด้าน บรรดาไฮโซและนักธุรกิจที่ยืนฟังอยู่ใกล้ ๆ ถึงกับเบิกตากว้าง ไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าต่อปากต่อคำกับบูรพา ผู้มีอิทธิพลรุ่นลายครามคนนี้ด้วยถ้อยคำเจ็บแสบขนาดนี้มาก่อน ยิ่งเป็นเด็กหนุ่มที่มากับคิรากรด้วยแล้ว ยิ่งสร้างความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ คีย์เหลือบมองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างกาย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งทึ่ง ทั้งหมั่นไส้ และ... คลั่งรักจนแทบจะคว้าตัวมาฟัดให้จมอกเสียตรงนั้น ให้ตายเถอะ... ปากเก่งเป็นบ้าเลยให้ตายสิ! บูรพาหน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ ด้วยความแค้นเคือง สายตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่าพุ่งเป้าไปที่พายอาร์ทันที "สามหามนักนะ! แกเป็นใคร ถึงกล้ามาพูดจาสามหามกับฉันแบบนี้!" "ผมจะเป็นใครไม่สำคัญหรอกครับ..." คีย์ก้าวขึ้นมาบังหน้าพายอาร์อีกครั้ง แววตานิลกาฬวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่แท้จริง "แต่ถ้าคุณยังกล้าแม้แต่จะชายตามองหรือใช้คำพูดสกปรกกับคนของผมอีกแม้แต่คำเดียว... ต่อให้คุณจะมีเส้นสายมาจากไหน หรือแก่คราวพ่อคราวปู่ผมแค่ไหน ผมนี่แหละครับที่จะทำให้คุณไม่มีแผ่นดินจะ đứng ในประเทศนี้อีกต่อไป!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยอำนาจมืดที่ไร้ความปรานี บูรพากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน แม้จะเป็นอาแต่เขารู้ดีว่าคิรากรในเวลานี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้เดียงสาคนเดิมอีกต่อไป อำนาจที่มาเฟียหนุ่มถือครองอยู่นั้นน่ากลัวเกินกว่าจะหาญกล้าท้าทายตรง ๆ "ฝากไว้ก่อนเถอะ..." บูรพาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความแค้น ก่อนจะสะบัดหน้าหนีและเดินหายกลืนไปกับฝูงชนในงาน เมื่อร่างของบูรพาลับสายตา ความตึงเครียดในบริเวณนั้นก็เริ่มคลายตัวลง แต่ทว่า... ความระอุระลอกใหม่กลับพุ่งสูงขึ้นภายในใจของคนทั้งคู่ คีย์หันขวับกลับมาหาร่างบางที่ยืนกอดอกเชิดหน้าทำเป็นไม่รู้ไม่ช้า ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างคาดโทษ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวเล็กแล้วออกแรงดึงเบา ๆ ให้เดินตามไปยังมุมระเบียงด้านนอกที่ไร้ผู้คนทันที "โอ๊ะ! เจ็บนะคีย์ ดึงแรงจังวะ!" พายอาร์โวยวายเบา ๆ ระหว่างที่ถูกลากตัวออกมา แต่ก็ยอมเดินตามมาแต่โดยดีจนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกใสของระเบียงชั้นบน ลมเย็นยามค่ำคืนพัดปะทะร่าง แต่ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างสูงใหญ่ที่กักตัวเขาไว้ตรงกลางกลับร้อนระอุเสียยิ่งกว่า คีย์ใช้มือข้างหนึ่งยันกระจกไว้ กักขังพายอาร์ให้อยู่ในอ้อมกอดโดยปริยาย ดวงตาดุคมจ้องมองใบหน้าหวานที่ยังคงมีรอยยิ้มท้าทายประดับอยู่ไม่คลาย "ใครใช้ให้เธอไปต่อปากต่อคำกับมันหึ?" คีย์เอ่ยถามเสียงเข้ม ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน "รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน ตาแก่ร้อยเล่ห์เหลี่ยมจัดแบบนั้น เกิดมันทำอะไรเธอขึ้นมาจะทำยังไง?" "ก็ฉันไม่ชอบนี่นา..." พายอาร์เบะปากเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสบตามาเฟียหนุ่มตรง ๆ "ใครใช้ให้ตาแก่หื่นกามนั่นมามองฉันด้วยสายตาน่ารังเกียจแบบนั้นล่ะ แล้วอีกอย่าง... ฉันก็แค่วอนนาบีอยากช่วยแฟนตัวเองปกป้องศักดิ์ศรีบ้าง ไม่เห็นจะผิดตรงไหนเลยนี่ครับ" คำว่า 'แฟนตัวเอง' หลุดออกมาจากริมฝีปากนิ่มอย่างเป็นธรรมชาติ แต่กลับทำเอาหัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบ พลังความคลั่งรักที่พยายามเก็บกดไว้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดในเสี้ยววินาที คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีนิลเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อยก่อนจะอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอิ่มเอมใจที่เอ่อล้นจนจุกอก มือหนาเลื่อนขึ้นไล้กรอบหน้าเนียนแผ่วเบา ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยพวงแก้มใสอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นรอยช้ำ "ปากดี..." คีย์กระซิบชิดริมฝีปาก แววตาหวานเชื่อมจนคนมองถึงกับใจสั่นระทึก "แต่รู้ไหม... ว่าคำพูดเมื่อกี้กับท่าทางอวดเก่งของเธอเมื่อกี้ มันทำให้ฉัน..." "ทำให้เธอทำไมเล่า..." พายอาร์แกล้งทำเป็นใจแข็ง ทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รำไร "คลั่งรักเธอจนแทบจะบ้าอยู่แล้ว..." คีย์กระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะโน้มลงมาประทับจูบซับความดื้อรั้นบนเรียวปากบางอย่างแผ่วเบาและเร่าร้อนในคราวเดียว ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่เบื้องล่าง แต่ทว่า... ในจังหวะที่ริมฝีปากกำลังจะแนบสนิทและดึงสติของทั้งคู่ให้จมดิ่งลงในห้วงเสน่หา เสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูกระจกด้านหลังก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน "คุณคิรากรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางหุ้นส่วนใหญ่กำลัง..." ________________________________________ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอมานะครับ