หมาโบ้ตัวที่หนึ่ง

"เกมแก้แค้นเพิ่งเริ่มต้น... น้องรัก" ประโยคสั้นๆ ที่ทิ้งท้ายไว้จากคืนก่อนยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของพายอาร์ เหมือนเสียงกระซิบจากซาตานที่จงใจปั่นป่วนหัวใจให้ปั่นป่วน แต่คนอย่างพายอาร์หรือจะยอมตกเป็นเบี้ยล่างนาน สองขาเรียวก้าวเข้ามาในเพนต์เฮوسหรูส่วนตัวของคิรากรด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความท้าทาย ทว่า... บรรยากาศภายในห้องกลับไม่เป็นไปอย่างที่คาดคิด ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องรับแขกขนาดใหญ่ กลิ่นอายของความเย่อหยิ่งและอำนาจที่มักจะแผ่ออกมาจากตัวของมาเฟียหนุ่มกลับเจือจางลงอย่างประหลาด คิรากรไม่ได้นั่งไขว่ห้างรอต้อนรับด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยแบบทุกที ร่างสูงโปรดในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่อธิบายไม่ถูก... มันไม่ใช่ความเกรี้ยวกราด แต่มันคือความอัดอั้นและดื้อรั้นแบบเด็กๆ ที่ถูกขัดใจ "มาสายไปสามนาทีนะครับ คุณพายอาร์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับไม่มีความดุดันเหลืออยู่เลย มีเพียงความตัดพ้อเจือความเวงว้าวนิดๆ ที่ทำเอาคนฟังถึงกับชะงักไป พายอาร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย กอดอกมองคนตรงหน้าด้วยความระแวง "ผมไม่ใช่ลูกน้องคุณ คิรากร จะมาตรงเวลาหรือเลทสามนาทีมันก็สิทธิ์ของผม ว่าแต่... เรียกผมมาที่นี่ทำไม มีเกมอะไรจะเล่นอีก หรือว่าเบื่อแผนแก้แค้นตื้นๆ นั่นแล้ว?" "เกมเหรอ..." คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมเข้มมองสบตาเขานิ่ง "คุณคิดว่าผมว่างพอจะเล่นเกมเด็กน้อยพวกนั้นตลอดเวลาหรือไง" "อ้าว ก็เมื่อคืนใครกันล่ะที่ประกาศกร้าวซะดิบดี" พายอาร์ย้อนทันควัน ริมฝีปากบางยกยิ้มหยัน "หรือว่าคิดแผนไม่ออกแล้ว เลยเรียกผมมาดูคุณนั่งหน้าบูด?" คิรากรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเข้าประชิดตัวพายอาร์ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าไร้ซึ่งคุกคาม มีเพียงความกดดันบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของคนตรงข้ามสะดุดไปชั่วขณะ พายอาร์ถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ แต่คิรากรกลับไม่ยอมหยุด เขายกมือขึ้นทาบกับผนังทั้งสองข้าง กักขังร่างเพรียวเอาไว้ตรงกลาง ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบจะแนบชิด "ทำอะไรของคุณ ถอยไปนะ" พายอาร์เอ็ดเสียงเขียว มือเล็กพยายามดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่คนตัวโตกว่ากลับนิ่งสนิท ราวกับแผงอกนั้นทำมาจากเหล็กกล้า "เจ็บ..." คิรากรพึมพำเบาๆ เสียงทุ้มแหบพร่าลงอย่างน่าใจหาย "อะไรนะ?" "ผมเจ็บ..." ดวงตาคมกริบที่เคยดุดันและเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ถูกเก็บกดไว้มานาน คิรากรก้มหน้าลงเล็กน้อย หน้าผากมนชนเข้ากับลาดไหล่บางของพายอาร์อย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวจนขนลุกซู่ พายอาร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขยับตัวจะผลักออกแต่ก็ถูกอ้อมแขนแข็งแกร่งคว้าเข้าที่เอวบาง รั้งเข้าไปแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง คิรากรซุกใบหน้าลงกับซอกคอของเขา หลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังหาที่พักingพิงจากโลกภายนอกที่เหนื่อยล้า "คุณ... เป็นบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยผมนะ!" พายอาร์โวยวาย หัวใจเต้นรัวระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสแนบชิดที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนโหมดจากเสือร้ายกลายเป็นลูกแมวตัวยักษ์นี่ต่างหาก "อย่าเพิ่งขยับ..." เสียงกระซิบพร่าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เฉียดอยู่ใกล้ผิวเนื้ออ่อน "อยู่แบบนี้สักพัก... ขอร้องล่ะ" น้ำเสียงนั้น... มันไม่ใช่การออกคำสั่งแบบมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ แต่มันคือการอ้อนวอนจากผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังพังทลายลงทีละน้อย กำแพงความเย็นชาที่คิรากรสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองถูกพังทลายลงต่อหน้าพายอาร์อย่างไร้กระบวนท่า พายอาร์นิ่งงัด สติที่เตรียมมาเพื่อปะทะคารมกระเจิงหายไปหมด มือที่ตั้งท่าจะผลักไสค่อยๆ ทิ้งลงข้างลำตัวอย่างทำอะไรไม่ถูก ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงเนื้อผ้าเชิ้ตที่ยับยู่ยี่จากการกำแน่นของอีกฝ่าย คิรากรกำลังสั่น... ตัวตนที่เคยแข็งกร้าวและทรงอิทธิพลตอนนี้กลับเปราะบางเสียจนเขาไม่กล้าแม้แต่จะผลักไส "คุณ... ไปโดนอะไรมาทำไมถึง..." พายอาร์เอ่ยเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกต่อต้านถูกแทนที่ด้วยความสงสัยและเวทนาลึกๆ "ผมไม่ได้เป็นอะไร แค่..." คิรากรเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาคู่คมแดงก่ำเล็กน้อยอย่างคนอดนอน "แค่รู้สึกว่า... ถ้าวันหนึ่งไม่มีคุณคอยเถียงคอยต่อปากต่อคำ ชีวิตผมคงน่าเบื่อตายชัก" "นี่คุณ!" พายอาร์ตวัดสายตาค้อนใส่ทันที หายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมา "คิดว่าจะหยอดคำหวานแล้วผมจะใจอ่อนเหรอ?" "ไม่ได้หยอด... พูดจริง" คิรากรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพายอาร์ นิ้วเรียวใหญ่เอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยทำเอาพายอาร์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ผมยอมแพ้แล้ว... พายอาร์" "ยอมแพ้อะไรของคุณ?" "ยอมแพ้ความดื้อของคุณ ยอมแพ้ทุกอย่าง..." คิรากรระบายยิ้มจางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง รอยยิ้มที่ไม่ได้เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม แต่มันคือความจริงใจที่สะท้อนออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ "ผมมันแค่หมาโบ้ตัวหนึ่ง... ที่ต่อให้คุณไล่ยังไงก็ไม่ยอมไปไหนหรอก" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลทำเอาพายอาร์ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเขินอายตีรวนขึ้นมาจนพูดไม่ออก ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะระเบิดออกมา "พูดจาเพ้อเจ้ออะไรก็ไม่รู้..." พายอาร์เบือนหน้าหนีความอบอุ่นจากสายตานั้น "ปล่อยได้แล้ว ผมอึดอัด" "ไม่ปล่อย..." คิรากรกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด ปลายจมูกโด่งรั้นคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสอย่างถือสิทธิ์ "ถ้าจะให้ปล่อย ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน" "ข้อแลกเปลี่ยนอะไรอีก?" "คืนนี้... อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนผมนะ" น้ำเสียงออดอ้อนที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากผู้ชายคนนี้ ทำเอาพายอาร์ถึงกับนิ่งงัน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานล้ำและเคมีที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยหน้าเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากด้านนอก ปัง! ปัง! ปัง! "คุณคิรากรครับ! แย่แล้วครับ! คนของเราที่ส่งไปสืบเรื่องนั้น... ถูกซุ่มโจมตีแล้วครับ!" เสียงตะโกนร้อนรนของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศสีชมพูลงในพริบตา คิรากรชะงัก รอยยิ้มออดอ้อนเมื่อครู่หายวับไปกับตา แววตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาทันทีราวกับคนละคน ร่างสูงผละออกจากพายอาร์ช้าๆ แต่สายตายังคงจดจ้องใบหน้าหวานที่ไม่สู้ดีนัก "รอผมตรงนี้..." คิรากรเอ่ยเสียงต่ำ กระชับนาฬิกาข้อมือแน่น ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่ประตูเพื่อเปิดรับสถานการณ์วิกฤต พายอาร์มองตามแผ่นหลังกว้างที่ก้าวออกไป ทว่าก่อนที่ประตูบานใหญ่จะเปิดกว้างออกจนสุด สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนจากกระจกใสบานใหญ่ด้านข้าง... เงาของใครบางคนที่ยืนอยู่ระเบียงห้องด้านนอก พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่เล็งตรงเข้ามาผ่านกระจกใสพอดิบพอดี! "คิรากร! ระวัง!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ รักนะครับ!