คนปากร้ายเริ่มจะเสียอาการ

"คุณช่วยถอยออกไปให้ห่างจากรัศมีสามเมตรก่อนเถอะครับคุณคิรากร... ประสาทสัมผัสของผมมันกำลังจะพังเพราะรังสีความเย็นเยือกของคุณอยู่แล้ว" พายอาร์เอ่ยกลั้วหัวเราะ ทว่าดวงตากลมโตกลับไหวระริกยามต้องสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่จ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของคิรากรเวลานี้คุกรุ่นไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ดวงตาสีสนิมเหล็กของมาเฟียหนุ่มหรี่แคบลง รังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาเมื่อครู่ไม่ได้จางหายไปไหน หากแต่ถูกกดทับเอาไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวก็คงหาคำจำกัดความให้ตัวเองไม่ได้ สงครามประสาทที่เริ่มต้นขึ้นจากเรื่องไร้สาระเมื่อสิบนาที่อน กำลังลุกลามบานปลายจนกลายเป็นศึกย่อมๆ ที่ไม่มีใครยอมใคร "ฉันไม่ได้เย็นใส่เธอ... แต่ฉันกำลังใช้ความคิด" คิรากรแค่นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มขยับกายเข้าประชิดโต๊ะทำงานมากยิ่งขึ้น จนพายอาร์ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ "แล้วที่สำคัญ... อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง นายกำลังหลบเลี่ยงคำถามของฉัน" "คำถามอะไรล่ะครับ? เรื่องที่รุ่นพี่ภาคภูมิเอาดอกไม้ช่อโตมาให้ผมที่แผนกต้อนรับเมื่อเช้า หรือเรื่องที่ผมยอมรับกาแฟแก้วนั้นจากเขา?" คนตัวเล็กกว่าลอยหน้าลอยตาตอบ น้ำเสียงเจือความกวนประสาทที่ทำเอาเส้นเลือดขมับของคนฟังเต้นตุบๆ คิรากรกัดกรามกรอดจนสันกรามคมชัดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ภาพรอยยิ้มละไมของไอ้เด็กวิศวะท่าทางสำอางคนนั้นยังติดตา และมันกวนใจเขายิ่งกว่าโปรเจกต์พันล้านที่กำลังมีปัญหาเสียอีก "นายกำลังอ่อยเขา... พายอาร์" คิรากรพ่นคำพูดนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่าเต็มไปด้วยความหึงหวงที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ มือหนากำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "โอ๊ะ! พูดจาให้เกียรติกันหน่อยนะครับคุณคีย์" พายอาร์เลิกคิ้วสูง แสร้งทำเป็นตกใจระคนขบขัน "รุ่นพี่เขาแค่อัธยาศัยดี เป็นสุภาพบุรุษ และที่สำคัญ... เขาไม่ได้ทำหน้ายักษ์ใส่ผมตลอดเวลาเหมือนใครบางคนแถวนี้" "นี่นาย!" "ผมทำไมล่ะครับ? หรือว่า... คุณกำลังหึงผมอยู่?" ประโยคคำถามที่ยิงตรงแบบไม่มีกั๊ก ทำเอาห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ คิรากรชะงักไปทันที ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่กลางอก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธที่กำลังตีรวนขึ้นมาในอก "หึง? นายเอาสมองส่วนไหนคิดพายอาร์?" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเย้ยหยันถูกงัดขึ้นมาใช้เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ "คนอย่างคิรากรเนี่ยนะจะหึงเด็กกะโปโลปากจัดอย่างนาย? ฝันไปเถอะ!" "ถ้าไม่ได้หึง... แล้วทำไมคุณต้องทำหน้าเหมือนคนท้องผูกมาสามวันแบบนั้นล่ะครับ?" พายอาร์หรี่ตามองอย่างจับผิด ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานอีกก้าว ใบหน้าหวานยื่นเข้าไปใกล้ร่างสูงที่ยืนนิ่งค้าง "มือก็กำแน่นจนเส้นเลือดปูด แถมยังจ้องผมตาไม่กระพริบ... อาการแบบนี้ ภาษาจิตวิทยาเขาเรียกว่า 'อาการของคนปากแข็งแต่ใจสั่น' นะครับคุณคีย์" "พายอาร์!" คิรากรคำรามลั่น ขยับตัวรวดเร็วราวกับเสือชีตาห์ตะครุบเหยื่อ ร่างสูงก้าวข้ามผ่านโต๊ะทำงานมาประชิดตัวคนตัวเล็กกว่าในเสี้ยววินาที จนพายอาร์ผถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลังอย่างไร้ทางหนี แผ่นหลังบางแนบชิดกับตู้ไม้เนื้อแข็ง ขณะที่วงแขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกั้นขวาซ้าย ขังร่างบอบบางเอาไว้ในอาณาเขตของตัวเองอย่างเบ็ดเสร็จ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับไอความร้อนจากร่างกายของคนตรงหน้า ทำให้ลมหายใจของพายอาร์เริ่มติดขัด ใกล้... ใกล้เสียจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วกว่าปกติของอีกฝ่าย ดวงตาสคมก้มลงมองคนตัวเล็กที่เงยหน้าขึ้นสบตา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียนจนพายอาร์รู้สึกวูบวาบในท้องอย่างประหลาด "คิดว่าฉันกลัวคำขู่ของนายหรือไงหึ?" คิรากรกระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความพร่าสั่นที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "อยากรู้จริงนะ... ว่าปากเก่งๆ ของนายเนี่ย ถ้าโดนปิดสนิทด้วยวิธีอื่น มันจะยังกล้าพูดจายั่วโมโหฉันอยู่อีกไหม" พายอาร์กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความกล้าที่มีเมื่อครู่เริ่มมลายหายไปทีละน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับโหมดคลั่งรักที่ถูกปลุกขึ้นมากลายๆ ของเจ้าพ่อหนุ่ม "คุณ... คุณคีย์ ถอยไปเลยนะครับ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า..." "ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก ถ้าฉันไม่อนุญาต" คิรากรยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำเอาพายอาร์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินเข้าสู่กรงของราชสีห์ "แล้วก็เลิกเปลี่ยนเรื่องสักที... ตอบคำถามฉันมา เดี๋ยวนี้" "คำ... คำถามอะไรอีกเล่าครับ" พายอาร์หลบสายตาวาววับคู่นั้น หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "เรื่องที่นายบอกว่าฉันหึง..." คิรากรโน้มใบหน้าลงต่ำจนปลายจมูกโด่งเกือบจะแตะกับแก้มใส น้ำเสียงทุ้มนุ่มกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูที่เริ่มขึ้นสีแดงจัด "ยอมรับความจริงมาเถอะพายอาร์... ว่านายเองก็ใจเต้นไม่เป็นส่ำเหมือนกัน ตอนที่อยู่ใกล้ฉันแบบนี้" เพล้ง! เสียงคล้ายกระจกแตกในความรู้สึกของพายอาร์ดังขึ้น ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของอีกฝ่ายเอื้อมมาแตะที่เอวบางแล้วรั้งเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ เคมีร้อนแรงระหว่างทั้งคู่พุ่งทะยานสู่จุดเดือดจนแทบจะเผาผลาญอากาศหายใจรอบตัวให้มอดไหม้ ทว่า... ในวินาทีที่พายอาร์กำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกู้ฟอร์ม ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูอย่างรวดเร็ว ทำลายบรรยากาศสีชมพูอมแดงปนคุกรุ่นลงในพริบตา! "คุณคิรากรคะ! เอกสารด่วนจาก...อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!" เสียงแหลมสูงของเลขาฯ สาวหน้าห้องดังขึ้นพร้อมกับประตูที่ถูกผลเปิดผางเข้ามาเต็มแรง! คิรากรและพายอาร์ผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน พายอาร์หน้าแดงก่ำรีบกระโดดถอยหลังไปยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ส่วนคิรากรใบหน้าหล่อเหลากลับบึ้งตึงสนิท ดวงตาสีสนิมเหล็กหันขวับไปจ้องเขม็งผู้มาใหม่ที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นด้วยความตกใจกลัวจนทำเอกสารในมือหล่นร่วงกระจายเต็มพื้น "ออกไป!" คิรากรคำรามลั่นด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุด ************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาฟินและอินไปกับความปากแข็งของเจ้าพ่อหนุ่มโบ้ของเรานะครับ!