ของขวัญที่ไร้คำพูด

แรงกระแทกจากเสียงปิดประตูห้องทำงานยังคงสะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึกของพายอาร์ ใบหน้าหวานเรียบตึง ดวงตากลมโตฉายแววคุกรุ่นด้วยความไม่พอใจระคนฉงน ปลายนิ้วเรียว,ขยับกำเอกสารในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ คำว่า *"ออกไป!"* ของคิรากรเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับจุดชนวนความอยากเอาชนะในตัวคนตัวเล็กให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ มาเฟียหนุ่มคิดว่าเสียงคำรามไร้เหตุผลนั่นจะไล่เขาให้พ้นทางได้หรือไง ฝันไปเถอะครับ พายอาร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธ ก่อนจะตัดสินใจหมุนตัวกลับเข้าสู่ห้องนั้นอีกครั้งโดยไม่คิดเคาะประตูให้เสียเวลา มือบางบิดลูกบิดและผลักบานไม้สักทองเปิดออกอย่างถือวิสาสะ "นี่คุณ! คิดว่าตะคอกใส่ผมแล้วเรื่องจะ..." เสียงหวานสะดุดกึกทันที ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ถ้อยคำต่อมาติดอยู่แค่ลำคอ คิรากรไม่ได้นั่งพับเพียบหัวเสียอยู่หลังโต๊ะทำงานอย่างที่คาดการณ์ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีแต่ยับย่นเล็กน้อยกำลังยืนหันหลังให้ ประชิดหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน แผ่นหลังกว้างไหววูบคล้ายกำลังพยายามควบคุมจังหวะหายใจของตัวเอง บนโต๊ะทำงานตรงหน้ามีกล่องของขวัญขนาดกะทัดรัดห่อด้วยกระดาษสีดำสนิท ผูกริบบิ้นสีทองเข้มวางเด่นเป็นสง่าอยู่ ได้ยินเสียงเปิดประตูพรวดพราดเข้ามา มาเฟียหนุ่มรีบสะบัดหน้ากลับมาทันที ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยความเย็นชาและแววตาดุดันที่พยายามสร้างเกราะกำบังอย่างรวดเร็ว "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาอีก พายอาร์!" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวกลบเกลื่อนพิรุธบางอย่าง แต่วินาทีที่ดวงตาคมกริบเหลือบไปเห็นกล่องสีดำบนโต๊ะที่ตัวเองยังเก็บไม่ทัน เขากลับชะงักไปชั่วขณะ พายอาร์หรี่ตามองปฏิกิริยานั้นอย่างจับผิด ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว ร่างเพรียวหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองตั้งแต่ใบหน้าบึ้งตึงของเจ้าพ่ออสังหาฯ ไล่ลงมายังกล่องของขวัญลึกลับใกล้มือ "ผมจะเข้าจะออกห้องนี้เมื่อไหร่ก็ได้ เพราะผมเป็นเลขา... ไม่ใช่ลูกน้องที่คุณจะไล่ตะเพิดเหมือนหมอเหมือนหมา" พายอาร์เชิดหน้าขึ้นเถียงฉอดๆ ริมฝีปากบางเฉียบขยับยั่วโมโห "แล้วนี่... อะไรครับ? ทิ้งขยะไม่ลงถังเหรอ ถึงได้เอามาวางประดับโต๊ะทำงานหรูๆ แบบนี้" คิรากรขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดระคนอับอาย ปากร้ายๆ ของคนตรงหน้านี่มันน่าจับมาตีให้ก้นลายเสียจริง ใครจะไปคิดล่ะครับว่าคนอย่างคิรากรผู้ทรงอิทธิพล จะมานั่งมุมิห่อของขวัญด้วยตัวเองแถมยังเขียนการ์ด์อวยพรด้วยลายมือเงอะงะเหมือนเด็กหนุ่มเพิ่งหัดจีบสาว "ปากดีนักนะพายอาร์ อยากรู้มากใช่ไหมว่ามันคืออะไร" คิรากรแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ พยายามดึงมาดเย่อหยิ่งและเย็นชาคืนกลับมา ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวคนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว จนพายอาร์ต้องผถอยหลังโดยอัตโนมัติแต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานพอดี พื้นที่รอบตัวแคบลงทันตาเมื่อคิรากรใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะไว้ กักตัวพายอาร์ให้อยู่ในอ้อมแขนโดยปริยาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส จนคนตัวเล็กต้องรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนร่องรอยความประหม่าที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก "ถอยไปนะคุณคีย์ มายืนประชิดแบบนี้หมายความว่าไง" พายอาร์พยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่ทว่ากล้ามเนื้อแน่นๆ นั้นราวกับกำแพงหินที่ไม่ยอมขยับเขยื้อนเลยสักนิด "ก็อยากรู้นักไม่ใช่เหรอว่าในกล่องนี้มันคืออะไร" คิรากรโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาดุๆ เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับที่ซ่อนความคลั่งรักไว้แทบไม่มิด "คนอยากรู้น่าจะลองเปิดดูเองนะ... เผื่อมันจะเป็นระเบิดที่จะเป่าหัวเลขาปากเก่งให้หายไปจากโลกนี้" "พูดจาเพ้อเจ้อ" พายอาร์เบ้หน้าใส่ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวแรงผิดจังหวะเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของอีกฝ่ายเอื้อมมาแตะที่คางเรียว บังคับให้เงยหน้าสบตาตรงๆ "ไม่ได้เพ้อเจ้อ..." น้ำเสียงของคิรากรอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเว้าวอนระคนเขินอายที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนสุดชีวิต "เปิดดูสิ... ของขวัญต้อนรับการทำงานครบสามเดือนของเธอ" พายอาร์กะพริบตาปริบๆ สมองประมวลผลคำว่า *'ของขวัญ'* จากปากคนปากร้ายใจยักษ์คนนี้อยู่หลายวินาที ดวงตากลมโตเลื่อนกลับไปมองกล่องสีดำสนิทบนโต๊ะอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมามองหน้ามาเฟียหนุ่มด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อ "คุณ... ซื้อของขวัญให้ผมเนี่ยนะ? ปกติเห็นมีแต่จะหาเรื่องไล่ออก" "ถ้าไม่เปิดแล้วจะรู้ไหมล่ะว่าให้จริงหรือเปล่า หรือว่ากลัว... กลัวว่ามันจะเป็นของจากใจฉันจนเธอตั้งตัวไม่ติด" คิรากรยิ้มมุมปาก ยักคิ้วกวนประสาทตามสไตล์คนปากไม่ตรงกับใจ แต่แววตาที่มองมากลับลึกซึ้งเกินกว่าจะหยอกล้อเล่นๆ พายอาร์กัดริมฝีปากล่างเบาๆ ความอยากรู้อยากเห็นเอาชนะความลังเล มือบางเอื้อมไปแตะกล่องสีดำช้าๆ ขณะที่คิรากรยังคงยืนค้ำร่างเขาไว้อย่างไม่ยอมถอยห่าง ราวกับกลัวว่าถ้าพลาดสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว จะพลาดปฏิกิริยาสำคัญของคนตัวเล็กไป นิ้วเรียวแกะริบบิ้นสีทองออกอย่างระมัดระวัง ฝากล่องถูกเปิดขึ้นเผยให้เห็นวัตถุเงางามที่นอนนิ่งอยู่ด้านใน มันไม่ใช่ปากกาหรูราคาแพง ไม่ใช่แฟลชไดร์ฟเก็บงาน และไม่ใช่เอกสารสำคัญอย่างที่คิด... แต่เป็นพวงกุญแจตุ๊กตาฟีนิกซ์ตัวน้อยทำจากโลหะสีทองอร่าม ที่ดวงตาฝังด้วยเพชรเม็ดเล็กจิ๋วเล่นกับแสงไฟในห้องอย่างงดงาม และที่สำคัญ... มันห้อยคู่กับการ์ดใบเล็กที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของคิรากรเอง พายอาร์หยิบพวงกุญแจนั้นขึ้นมาพิจารณา หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย คำว่า *'ฟีนิกซ์สีทอง'*... นามปากกาในนิยายออนไลน์เรื่องโปรดที่เขาเคยบังเอิญทำตกไว้ให้อีกฝ่ายเห็นเมื่อเดือนก่อน ถูกเขียนกำกับไว้ในการ์ดใบนั้น พร้อมข้อความสั้นๆ ห้วนๆ ตามสไตล์เจ้าตัว *'เลิกบ่นแล้วตั้งใจทำงานซะ ยัยตัวแสบ'* พายอาร์เงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ยืนลุ้นอยู่เงียบๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มกว้างโดยไม่คิดจะปิดบังความรู้สึกประทับใจ ขณะที่คิรากรทำเป็นเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงจางๆ อย่างคนฟอร์มจัด "ปากบอกว่าจะไล่อออก แต่ทำไมซื้อของถูกใจผมขนาดนี้ล่ะครับ คุณคิรากร" เสียงหวานเอ่ยแซوด้วยความมันเขี้ยว คิรากรหันกลับมาทำหน้าบึ้งตึงกลบเกลื่อนความเขิน "ใครว่าซื้อให้เธอ ฉันแค่ซื้อมาประชดต่างหากเล่า วางลงแล้วออกไปได้แล้ว..." "ไม่เอาครับ ของขวัญชิ้นนี้ผมรับไว้แล้ว และจะไม่ยอมคืนให้ใครด้วย" พายอาร์หัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ดวงตาเป็นประกายระยับด้วยความสุขที่ล้นปรี่ ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยเคมีหวานละมุนและความซึนที่น่ารักเกินต้านทานนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกผางโดยไม่รอให้อนุญาต ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง พร้อมรอยยิ้มเย้ายวนใจก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหวานใสที่เอמהทักทายอย่างคุ้นเคย "พี่คีย์คะ! แย่แล้วค่ะ รินได้ข่าวว่า..." คิรากรผละออกจากพายอาร์ทันที ใบหน้าคมคายกลับมาถมึงทึงและเย็นชาขึ้นในเสี้ยววินาที ขณะที่พายอาร์หุบยิ้มฉับพลัน ดวงตากลมโตหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาคมกริบที่พร้อมจะเปิดฉากสงครามประสาทครั้งใหม่ได้ทุกเมื่อ! --- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" มาโดยตลอดนะครับ)