คืนที่พายุเข้า

เสียงปิดประตูปังสนั่นพร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะ ทำเอาบรรยากาศระอุเมื่อครู่ดิ่งฮวบลดอุณหภูมิลงจนติดลบในพริบตา ทว่า คิรากรไม่ได้สนใจแขกผู้มาใหม่แม้แต่น้อย สายตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มยังคงตรึงแน่นอยู่กับร่างบางของพายอาร์ที่ตอนนี้เริ่มส่งเสียงไอโขลกออกมาเบา ๆ ใบหน้าที่เคยรั้นและเต็มไปด้วยประกายความท้าทาย บัดนี้กลับซีดเผือดจนน่าใจหาย เม็ดเหงื่อผุดพรายซึมตามไรผมและกรอบหน้าสวย "มองอะไรเล่า... จะยืนเป็นเสาหินทื่อ ๆ อีกนานไหมครับ" พายอาร์กัดฟันพูดเสียงแหบพร่า พยายามฝืนทรงตัวให้ตั้งตรง ทั้งที่ข้อต่อในร่างกายเหมือนกำลังประท้วงและรุมเร้าด้วยพิษไข้ที่จู่โจมอย่างกะทันหัน "หุบปากไปเลยพายอาร์ นายไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งอะไรทั้งนั้นเวลานี้" คิรากรสวนกลับเสียงเข้ม แววตาที่ฉาบไว้ด้วยความเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรนอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวคนดื้อรั้นในสามก้าว ปัดมือของบุคคลที่สามที่ทำท่าจะเข้ามาแตะต้องตัวพายอาร์ออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นแนบอกในท่าอุ้มเจ้าสาวโดยไม่ทันให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว "เฮ้ย! ปล่อยนะคุณ! ใครอนุญาตให้... อุot..." พายอาร์ประท้วงเสียงหลง แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยค ความวิงเวียนก็ตีตื้นขึ้นมาจนต้องซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของคนตัวโตอย่างจำยอม ลมหายใจที่เป่ารดต้นคอของคิรากรนั้นร้อนผ่าวราวจับไข้สูง บรรยากาศในห้องรับแขกตึงเครียดขึ้นอีกระดับเมื่อผู้มาใหม่เอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์นัก "คุณคีย์ครับ ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้น พายเขาแค่..." "ถอยไป" คิรากรหันไปตวัดสายตาดุจคมมีดใส่แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต "ถ้าไม่อยากให้ธุรกิจที่บ้านนายพินาศในข้ามคืนนี้ ก็ไสหัวออกไปจากห้องของฉันซะ!" พูดจบ มาเฟียหนุ่มก็ไม่รอให้ใครได้เอ่ยท้วง ร่างสูงสาวเท้ายาวตรงไปยังห้องนอนส่วนตัวทันที ทิ้งให้ผู้มาใหม่ยืนกำมือแน่นด้วยความคับแค้นใจอยู่เบื้องหลัง ภายในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม คิรากรวางร่างของพายอาร์ลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าตุ๊กตากระเบื้องเคลือบราคาแพงชิ้นนี้จะแตกสลายคามือ ทว่า เจ้าของร่างบางกลับยังคงดื้อดึง พยายามจะยันกายลุกขึ้นนั่ง "ผมไม่ได้เป็นอะไร... แค่นอนพักเดี๋ยวเดียวก็..." "นอนเงียบ ๆ ไปซะพาย!" คิรากรกดไหล่บางให้นอนราบลงไปตามเดิม น้ำเสียงดุแต่แววตกลับฉายแวววิตกกังวลอย่างชัดเจน มือหนาเอื้อมไปทาบหน้าผากมน "ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ยังจะปากเก่งอีกเหรอ นายมันดื้อด้านไม่เคยเปลี่ยนเลยจริง ๆ" พายอาร์ปรือตามองคนที่กำลังบ่นกระปอดกระแปดด้วยความหงุดหงิด แม้ปากจะบอกว่ารำคาญ แต่ลึก ๆ แล้วปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่กำลังเช็ดถูตามกรอบหน้าและลำคอให้มันช่างบรรเทาความหนาวสั่นจากพิษไข้ได้เป็นอย่างดี "คุณเป็นมาเฟียไม่ใช่หรือไง... ทำไมต้องมาวุ่นวายกับผมด้วย ปล่อยให้ผมนอนหนาวตายไปเลยสิครับ" พายอาร์เบือนหน้าหนีพลائمกระซิบตัดพ้อ คิรากรชะงักไปนิด มือที่กำลังถือผ้าชุบน้ำหมาด ๆ วางลงข้างเตียง ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบพักตร์หวานที่ตอนนี้แดงก่ำเพราะพิษไข้ ความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอกทำให้เขาเผลอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ถ้าฉันปล่อยให้นายตาย นายคงคิดสินะว่าฉันใจร้าย... แต่ถ้าฉันดูแลนายจนหายดี นายก็คงลุกขึ้นมาหาเรื่องกัดฉันได้เหมือนเดิม" คิรากรโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของอีกฝ่าย "บอกมาสิ ทำไมถึงชอบทำให้ฉันคลั่งตายอยู่เรื่อยเลยหึ... พายอาร์" คำถามนั้นไร้ซึ่งคำตอบ มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนที่ผลลอยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย คิรากรจ้องมองแพขนตางอนที่ทาบลงบนพวงแก้มเนียนอย่างลุ่มหลง มือหนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกลงมาให้อย่างเบามือ รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากหยักลึกของมาเฟียผู้เย่อหยิ่ง ทว่า ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขนั้นกินเวลาได้ไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคิรากรที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานหัวเตียงก็แผדเสียงแหลมขึ้นทำลายความเงียบ คิรากรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ เขากลัวว่าเสียงนั้นจะปลุกคนป่วยให้ตื่น จึงรีบผละตัวลุกขึ้นไปหยิบสมาร์ตโฟนมากดรับสายอย่างรวดเร็ว "มีอะไร..." กรอกเสียงลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด "(คุณคีย์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... สายของเราที่ส่งไปสืบเรื่องโกดังสินค้าทางเหนือรายงานมาว่า... ตอนนี้สินค้าล็อตใหญ่ถูกสับเปลี่ยน และคนที่อยู่เบื้องหลังไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นคนใกล้ตัวที่คุณไว้ใจที่สุดครับ!)" ปลายสายรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรนจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ทว่า หัวใจของคิรากรกลับกระตุกวูบ ใบหน้าคมคายชาดิกในเสี้ยววินาทีเมื่อสมองประมวลผลถึงความเป็นไปได้บางอย่าง เขาสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับกลับไปมองร่างบางที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงนอน ทว่า... เตียงนอนสีขาวสะอาดตากลับว่างเปล่า! ผ้าห่มผืนหนายังคงยับย่น ร่องรอยความอบอุ่นยังไม่ทันจางหาย แต่ร่างของพายอาร์กลับหายลับไปจากห้องอย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมออกสู่ระเบียงชั้นบนที่เปิดอ้าซ่ารับลมพายุยามค่ำคืนที่กำลังโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นักเขียนเสมอนะครับ