ใครเป็นเจ้าของใคร

"ถ้าคุณยังไม่ถอยออกไป ผมจะถือว่าคุณฉวยโอกาสกับนักศึกษาฝึกงานนะครับ คุณคิรากร" เสียงหวานที่ลอดผ่านริมฝีปากที่อยู่ห่างกันเพียงคืบไม่ได้สั่นระริกอย่างที่เจ้าตัวพยายามควบคุมเลยแม้แต่น้อย พายอาร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้แผ่นหลังของเขาจะแนบชิดติดกับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ จนความเย็นเยียบนั้นตัดกับความร้อนผ่าวจากไอร่างกายของคนที่กักขังเขาไว้ คิรากรไม่ถอย… หน้ำซ้ำ รอยยิ้มมุมปากที่ขึ้นชื่อว่าอันตรายต่อหัวใจคนมองกลับยิ่งแย้มกว้างขึ้น ร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับอยู่โน้มใบหน้าลงมาอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "ฉวยโอกาสเหรอครับ หืม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก เล่ห์กลร้ายกาจฉายชัดในแววตาคม "เด็กฝึกงานคนไหนเขานั่งตักผู้บริหารตอนเวลางานกันล่ะครับพายอาร์ หรือว่านี่คือหนึ่งในหลักสูตรพิเศษที่คุณไปร่ำเรียนมา?" "ผมไม่ได้นั่ง! คุณต่างหากที่ดึงผมลงมา!" พายอาร์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความขัดแย้ง มือเรียวพยายามดันไหล่กว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ทว่าแผงอกแกร่งนั้นกลับแน่นหนาราวกับกำแพงเหล็ก ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย "แล้วทำไมตอนที่ผมดึง คุณถึงไม่ขัดขืนตั้งแต่แรกเล่าครับ ปล่อยให้ผมนั่งกอดคุณอยู่ตั้งนาน... หรือว่าติดใจอ้อมแขนผมซะแล้ว?" คำพูดหน้าไม่อายแต่กลับพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยนั้น ทำเอาพายอาร์เลือดขึ้นหน้า ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความคับแค้นใจ อยากจะยกมือขึ้นฟาดหน้าหล่อๆ นี่สักทีให้หายหมั่นไส้ แต่ติดตรงที่ข้อมือทั้งสองข้างถูกมือหนาเพียงข้างเดียวรวบจับไว้เหนือหัวด้วยความง่ายดายเสมือนเล่นสนุก ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุจนแทบจะหลอมละลาย เสียงกระแอมกระไออย่างเก้ๆ กังๆ ก็ดังขึ้นจากบริเวณประตูห้องทำงาน "อะแฮ่ม! คือว่า... ผม... ผมยังไม่ได้เข้ามาใช่ไหมครับผู้บริหาร?" เลขาหนุ่มหน้าตาตื่นยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์อยู่ตรงข้ามบานประตูกระจก มือข้างหนึ่งยังจับลูกบิดค้างไว้ สายตากวาดมองเพดานห้องสลับกับพื้นพรมอย่างจงใจไม่มองภาพตรงหน้า แต่ใบหูที่แดงก่ำลามไปถึงต้นคอกลับฟ้องชัดว่าเห็นทุกกระบวนท่า พายอาร์หน้าแดงแจ๋ด้วยความอาย รีบออกแรงฮึดเฮือกสุดท้ายผลักอกคิรากรเต็มแรงจนร่างสูงผละออกไปอย่างนึกเสียดาย นายเอกตัวแสบรีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่อย่างลวกๆ ก่อนจะเดินดุ่มๆ ผ่านหน้าเลขาหนุ่มออกไปโดยไม่แม้แต่จะชายตากล่าวคำอำลา ทิ้งให้เจ้านายหนุ่มยืนจัดกระดุมเสื้อสูทด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตากลับระบายไปด้วยรอยยิ้มขบขัน "มีอะไรก็ว่ามาธีร์" คิรากรเอ่ยเสียงเรียบ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวโปรดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เอ่อ... เอกสารงบประมาณโครงการรีสอร์ทล็อตใหม่ เซ็นอนุมัติเรียบร้อยแล้วครับท่าน... แต่ว่า" เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เรื่องที่ประชุมบอร์ดบริหารช่วงบ่ายนี้ ทางท่านรองประธานดูท่าทางจะไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องแผนลงทุนของแผนกประชาสัมพันธ์ฝึกงานง่ายๆ นะครับ เห็นบอกว่าเด็กใหม่คนนั้นทำตัวก้าวก่ายอำนาจเกินหน้าที่" ดวงตาคมกริบของคิรากรหรี่แคบลงทันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับอุณหภูมิในห้องลดลงหลายองศาเซลเซียส "ก้าวก่ายงั้นเหรอครับ? ผมเป็นคนมอบหมายงานนั้นเอง ใครหน้าไหนกล้าแตะต้องคนของผม..." คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยความดุดัน "เตรียมเอกสารทั้งหมดให้ผม บ่ายนี้ผมจะเข้าประชุมด้วยตัวเอง" ตัดภาพมาที่แผนกการตลาด พายอาร์กำลังนั่งสะביดเมาส์หน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความหัวเสีย ใบหน้าหวานยังคงขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเคืองโกรธผสมความเขินอายที่เผลอปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นต้อนจนมุม *ไอ้มาเฟียหน้ามึน! คนหน้าไม่อาย! ฉวยโอกาสเก่งเป็นที่หนึ่ง!* พายอาร์คิดในใจอย่างฮึดฮัด มือเรียวกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังจนเพื่อนร่วมงานข้างๆ สะดุ้งโหยง "เป็นอะไรเพื่อน หน้าบูดเป็นตูดแมวเชียว ไปโดนใครเหยียบหางมาล่ะนั่น" เสียงแซวจากเพื่อนร่วมงานดังขึ้น พร้อมกับแก้วกาแฟที่ถูกวางลงตรงหน้า "เปล่า..." พายอาร์ถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นสางกลุ่มผมนุ่มของตัวเองอย่างกลัดกลุ้ม "แค่กำลังคิดว่า... ฉันควรจะลาออกแล้วไปสมัครเป็นบอดี้การ์ดดีไหม เผื่อวันไหนหมั่นไส้จะได้อัดหน้าเจ้านายตัวเองสักหมัดสองหมัด" เพื่อนร่วมงานหัวเราะรơi "เอาวะ สู้เขา แกเพิ่งเข้ามาฝึกงานได้ไม่ถึงเดือน จะไปสู้รบกับท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลได้ยังไง ระวังโดนจับกินตับเอานะเว้ย" *โดนกินตับไปครึ่งตัวแล้วมั้ง!* พายอาร์อยากจะกรีดร้องออกAมาดังๆ ให้สมกับความคับแค้นใจ เวลาล่วงเลยจนถึงช่วงบ่าย บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ชั้นบนสุดตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก บอร์ดบริหารระดับสูงต่างนั่งประจำที่ สีหน้าของแต่ละคนบ่งบอกถึงความไม่พอใจ โดยเฉพาะ "ท่านรองประธาน" อาแท้ๆ ของคิรากร ที่กำลังนั่งกอดอกมองเอกสารในมือด้วยแววตากล่าวหา "ผมไม่เห็นด้วยกับแผนการใช้งบลงทุนของแผนกฝึกงานนี่ครับท่านประธาน!" เสียงของรองประธานวัยกลางคนดังขึ้นทำลายความเงียบ "เด็กฝึกงานคนเดียวแต่กลับมีอำนาจตัดสินใจโปรเจกต์หลักร้อยล้านแถมยังข้ามหน้าข้ามตารองผู้จัดการอีก แบบนี้มันหยามน้ำใจคนทำงานเก่าแก่ในบริษัทชัดๆ" พายอาร์ซึ่งนั่งอยู่มุมห้องในฐานะผู้ชี้แจงโปรเจกต์ เม้มริมฝีปากแน่น เตรียมจะอ้าปากโต้แย้งด้วยข้อมูลและตัวเลขที่เตรียมมาอย่างรัดกุม แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่เสียงหวานจะได้เปล่งออกมา ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกกว้างด้วยแรงผลักอันทรงพลัง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปของคิรากรร่างกายเต็มไปด้วยออร่าความกดดันก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง สายตากวาดมองรอบห้องประชุมด้วยความเย็นยะเยือกจนทุกคนต้องเงียบกริบ คิรากรเดินตรงไปยังหัวโต๊ะประชุม ทว่าเขากลับไม่นั่งลงตรงเก้าอี้ประธาน แต่กลับเดินอ้อมมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ตัวที่พายอาร์นั่งอยู่ มือหนาวางลงบนพนักพิง โน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของร่างบางด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "นั่งนิ่งๆ ครับ... เดี๋ยวสามีคนนี้จะจัดการเคลียร์หมาเห่าใบตองแห้งพวกนี้ให้ดูเอง" คำว่า 'สามี' ที่หลุดออกมาจากปากคนหน้าตายทำเอาพายอาร์สำลักน้ำลายตัวเอง หน้าแดงลามไปถึงใบหู หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก คิรากรเหยียดยิ้มร้ายกาจ ปรายตามองรองประธานผู้สูงวัยด้วยแววตาดุดันราวกับราชสีห์ที่พร้อมขย้ำเหยื่อ ก่อนจะเอ่ยเสียงก้องกังวานทรงพลังไปทั่วห้องประชุม "เรื่องโปรเจกต์นี้... ผมเป็นคนอนุมัติเอง ใครมีปัญหาอะไร... อยากจะท้วงติงอะไร เชิญคุยกับผมโดยตรงได้เลยครับ" ทว่า ก่อนที่ใครในที่ประชุมจะได้ทันเอ่ยคำใดออกมา ประวัติการณ์ความวุ่นวายครั้งใหม่ก็เกิดขึ้น เมื่อหน้าจอโปรเจกต์เตอร์กลางห้องประชุมที่ควรจะแสดงกราฟงบประมาณ กลับถูกแฮกกลายเป็นภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดในห้องทำงานส่วนตัวของประธาน... ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้า—ตอนที่คิรากรกำลังกักขังพายอาร์ไว้ในอ้อมแขนและกระซิบกระซาบกันอย่างแนบชิด ถูกฉายหราต่อหน้าบอร์ดบริหารระดับสูงนับสิบชีวิตอย่างชัดเจนทุกกระเบียดนิ้ว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักนี้นะครับ