กฎสามข้อที่ต้องทำตาม

เสียงปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพื้นโต๊ะทำงานกระจกใสอย่างเป็นจังหวะ มันเป็นเสียงที่ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกใจกลางเมือง คิรากรไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำตั้งแต่ที่พายอาร์ก้าวเข้ามา ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์จดจ้องร่างโปร่งที่ยืนอยู่ตรงข้ามราวกับกำลังประเมินราคาเหยื่อในกำมือ เอกสารฉบับหนึ่งถูกผลักมาตรงหน้าพายอาร์ ปากกาหมึกซึมราคาแพงวางทับอยู่ด้านบน "อ่านซะ แล้วเซ็น" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เต็มไปด้วยอำนาจกดดัน พายอาร์ปรายตามองเอกสารแผ่นนั้น มุมปากบางยกยิ้มหยันขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายกลับไปทันทีโดยไม่มีทีท่าว่าจะหวั่นเกรงต่อบารมีของมาเฟียหนุ่มตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย "ใจร้อนจริงนะครับ คุณคิรากร... ยังไม่ทันได้ถามรายละเอียดให้ดีเลย จะรีบผูกมัดผมไปถึงไหนกัน" พายอาร์ลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกแล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อย "ไหนดูซิครับ ว่ามหาเศรษฐีอย่างคุณ จะร่างสัญญาเอาเปรียบเด็กจบใหม่อย่างผมไว้ขนาดไหน" มือเรียวหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน กวาดสายตาผ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัดอย่างรวดเร็ว สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลทุกเงื่อนไขอย่างรอบคอบ แต่ยิ่งอ่าน คิ้วเรียวก็ยิ่งขมวดเข้าหากันทีละน้อย จนกระทั่งมาสะดุดอยู่ที่หน้าสุดท้าย "กฎสามข้อ?" พายอาร์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ เจือความเย้ยหยัน "นี่คุณเอาพล็อตนิยายน้ำเน่ามาจากไหนเนี่ย ถึงได้มี 'กฎ' บ้าๆ นี่โผล่มาในสัญญาธุรกิจได้" "มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นครับพายอาร์" คิรากรโน้มตัวไปข้างหน้า สีหน้าจริงจังขึ้นจนน่ากลัว รังสีความกดดันแผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบตัวรอบข้างลดอุณหภูมิลดลงทันตาเห็น "ถ้าคุณอยากให้โปรเจกต์ของครอบครัวคุณรอดพ้นจากการล้มละลาย คุณไม่มีสิทธิ์ต่อรอง อ่านข้อแรกให้ชัดเจนซะ" พายอาร์ก้มมองกระดาษในมืออีกครั้ง อ่านออกเสียงด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "ข้อหนึ่ง... ห้ามมีความรู้สึกเกินเลยนอกเหนือจากคำว่า 'คู่หมั้นในนาม' อย่างเด็ดขาด" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตา "ฟังดูเข้าท่าดีนี่ครับ ผมเองก็ไม่ได้พิศวาสอยากจะรักคุณให้อย่างแน่นอน" "ดีครับ งั้นก็จำใส่สมองเอาไว้ให้ดี" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบวับโรจน์ขึ้นด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "เพราะต่อให้คุณเอาตัวเข้าแลก ผมก็ไม่มีวันชายตามองคนอวดดีอย่างคุณหรอก" "ปากร้ายจังนะครับ ระวังเถอะ... คนที่บอกว่าไม่มีวัน จะกลายเป็นคนที่วิ่งตามผมต้อยๆ ทีหลัง" พายอาร์สวนกลับทันควันโดยไม่ยอมลดละความพ่ายแพ้แม้แต่นهاยเดียว "แล้วข้อสองล่ะครับ?" "ข้อสอง... ห้ามปฏิเสธคำสั่งของผมไม่ว่ากรณี ศึกษา หรือสถานการณ์ใดๆ ทั้งสิ้น" คิรากรเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ไม่ว่าผมจะเรียกตัวคุณตอนตีสาม หรือสั่งให้คุณไปทำอะไร คุณต้องทำตามทันที ไม่มีข้อแม้" "นี่มันทาสชัดๆ!" พายอาร์โพล่งออกมาอย่างเหลืออด กระแทกเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดัง "นี่ผมมาเซ็นสัญญาเป็นคู่หมั้น หรือมาสมัครเป็นทาสในเรือนเบี้ยของคุณกันแน่ครับเนี่ย!" "คุณเลือกเองนะครับพายอาร์... ไม่มีใครบังคับ" คิรากรพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองท่าทางฮึดฮัดของคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกสนุกสนานอย่างประหลาด รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นจางๆ เป็นรอยยิ้มแรกที่ทำให้ใบหน้าดุๆ นั้นดูอันตรายต่อหัวใจคนมองอย่างร้ายกาจ "ส่วนข้อสุดท้าย..." ชายหนุ่มเว้นจังหวะไปนิด ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ด้านข้างเก้าอี้ที่พายอาร์นั่งอยู่ เงาของร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนคนตัวเล็กต้องแหงนหน้ามอง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก คิรากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน จนพายอาร์ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก "ข้อสาม..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "ห้ามตกหลุมรักผมเด็ดขาด... เพราะถ้าคุณเผลอใจเมื่อไหร่ เกมนี้ผมจะเป็นคนชนะ และคุณจะไม่มีวันได้หลุดพ้นจากกรงขังของผมไปชั่วชีวิต" คำพูดนั้นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ พายอาร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่ววินาทีนั้น สติปัญญาและการโต้เถียงทั้งหมดราวกับถูกแช่แข็งด้วยนัยน์ตาคมกรามที่สะท้อนเงาของตนเองอยู่ ใกล้เกินไป... ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่าย พายอาร์พยายามจะขยับตัวถอยหนี แต่ทว่ามือหนากลับคว้าเข้าที่พนักเก้าอี้ ล็อคกรอบร่างของเขาไว้ไม่ให้ขยับไปไหนได้ นัยน์ตาคมกริบมองริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดเจนบนใบหน้าหล่อเหลา "ว่าไงครับ... กล้าพอที่จะเซ็นสัญญานี้ไหม หรือจะยอมแพ้แล้วเดินออกไปมือเปล่า ให้บริษัทของคุณพังคามือผมตอนนี้เลยดีล่ะ" พายอาร์เม้มปากแน่น ความโกรธและความท้าทายตีรวนกันอยู่ในอก มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่ก็เอื้อมไปหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาอย่างเด็ดเดี่ยว ในเมื่อก้าวเข้ามาในถ้ำเสือแล้ว ต่อให้ต้องเสี่ยงตาย เขาก็ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ผู้ชายคนนี้เด็ดขาด "เซ็นก็เซ็นครับ! ใครกลัวใครกัน!" ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษ เตรียมจะลากเส้นลายมือชื่อของตนเองลงไป ทว่าในจังหวะนั้นเอง... *ปัง!* เสียงประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่1000ขออนุญาต ร่างระหงของนางแบบสาวชื่อดังระดับประเทศก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาดุร้ายจดจ้องมาที่พายอาร์และคิรากรสลับกัน ก่อนจะหวีดเสียงแหลมลั่นห้อง "คิรากร! ผู้ชายหน้าตัวเมียคนนี้มันเป็นใคร ทำไมคุณถึงประกาศหมั้นกับมัน!" คิรากรชักสีหน้าหงุดหงิดทันที ดวงตาคมตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยความเยียบเย็น บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตาเดียว พายอาร์ที่ถือปากกาค้างไว้ หันไปมองหน้าแขกไม่速ลภด้วยความงุนงง ก่อนที่มุมปากจะกระตุกยิ้มบางๆ ออกมาอย่างนึกสนุก เมื่อเกมที่กำลังจะเริ่มดูท่าจะซับซ้อนและน่าตื่นเต้นกว่าที่คิดเสียแล้ว ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอมานะครับ