ไปเที่ยวทะเลตามงาน

"ผมไม่ได้อนุญาตให้คุณถอนหายใจใส่หน้าผมนะครับ พายอาร์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเอาแต่ใจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในห้องโดยสารของรถยนต์หรูคันงาม ขณะที่ล้อรถกำลังแล่นทะยานผ่านป้ายบอกทางสู่จังหวัดชายทะเล ริมฝีปากบางของคนตัวเล็กที่นั่งกอดอกอยู่เบาะข้างคนขับเบะลงเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นเคืองอย่างปิดไม่มิด ทริปธุรกิจบ้าบออะไรกัน... นี่มันการลักพาตัวทางกฎหมายชัดๆ! ย้อนกลับไปเมื่อคืน หลังจากคำประกาศิตเผด็จการที่ให้เขาย้ายสำมะโนครัวมาอยู่ในเพนต์เฮาส์ส่วนตัว พายอาร์คิดว่าความซวยในชีวิตน่าจะแตดเพดานสูงสุดแล้ว แต่เช้าวันนี้ คิรากรกลับยกระดับความบ้าอำนาจขึ้นไปอีกขั้นด้วยการโยนเอกสารโครงการรีสอร์ตริมทะเลมูลค่าพันล้านใส่หน้าเขา พร้อมกับประโยคสั้นๆ ว่า *'เตรียมตัวไปทำงานนอกสถานที่กับผมสามวัน สองคืน'* และตอนนี้... เขาก็ถูกมัดมือชกให้นั่งรถมากับเจ้าพ่ออสังหาฯ จอมเผด็จการคนนี้โดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ "คุณคิรากรครับ นี่มันคือการใช้อำนาจมิชอบ ทริปตรวจงานรีสอร์ตทำไมต้องลากเด็กจบใหม่ตาดำๆ อย่างผมมาด้วย ในเมื่อทีมวิเคราะห์แผนธุรกิจเขาก็ส่งรายงานสรุปให้คุณหมดแล้วไม่ใช่เหรอครับ" พายอาร์หันไปเอาเรื่อง น้ำเสียงติดจะประชดประชันนิดๆ ตามประสาคนไม่ยอมคน คิรากรเหลือบสายตาคมกริบมองคนข้างกายชั่วพริบตา ก่อนจะหันกลับไปสนใจถนนเบื้องหน้า มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ "รายงานตัวหนังสือแห้งๆ บนกระดาษ มันสู้การลงพื้นที่จริงและถามตอบกับคนทำงานหน้างานไม่ได้หรอครับ... อีกอย่าง ผมจ่ายเงินเดือนคุณสูงลิ่ว คุณก็ควรทำตัวให้คุ้มค่าจ้างหน่อยสิครับ หรือว่ากลัว..." "กลัวอะไรครับ!" พายอาร์สวนกลับทันควัน หน้าตาดื้อรั้นเชิดขึ้นอย่างท้าทาย "กลัวว่าการมาค้างคืนกับผมสองต่อสอง จะทำให้คุณห้ามใจไม่ไหวจนเผลอตกหลุมรักผมเข้าจริงๆ" คิรากรลากเสียงยาวอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่นที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น "หลงตัวเองที่สุด! ฝันไปเถอะครับ!" พายอาร์สะบัดหน้าหนีไปมองวิวด้านนอกกระจกทันที สองแก้วเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ แม้จะพยายามบอกตัวเองว่านั่นเป็นแค่คำพูดกวนประสาทของคนปากเสีย แต่ไอความร้อนที่แล่นริ้วไปทั่วใบหน้ามันก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้เลยว่า... เขากำลังใจเต้นแรงกับรอยยิ้มบ้าๆ นั่น รถหรูเคลื่อนตัวเข้าสู่รีสอร์ตหรูระดับห้าดาวริมชายหาดส่วนตัว ลมทะเลพัดปะทะกระจกหน้าต่าง กลิ่นอายของเกลือทะเลและเสียงคลื่นซัดสาดช่วยขับไล่ความอึดอัดภายในรถให้จางหายไปบ้าง แต่ทว่า... ความระทึกใจระลอกใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เมื่อพนักงานต้อนรับเดินมาโค้งคำนับด้วยความนอบน้อม พร้อมกับยื่นกุญแจห้องพักให้เพียง... *ดอกเดียว* "ขออภัยด้วยครับท่านประธาน ห้องพัก VIP วิวทะเลที่ดีที่สุดของรีสอร์ตในช่วงไฮซีซั่นนี้เหลือเพียงห้องสวีทห้องเดียวตามที่ท่านได้สั่งการจองไว้เป็นกรณีพิเศษครับ" พายอาร์หันขวับไปมองหน้าคนตัวสูงทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนโมโห "คุณคิรากร! นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมถึงมีห้องเดียว!" คิรากรรับกุญแจห้องมาถือไว้ด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึก ราวกับเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยไร้พิรุธ "อ้าว ก็ช่วงนี้แขกแน่น รีสอร์ตเพิ่งเปิดใหม่ นักท่องเที่ยวแห่มาพักผ่อนกันจนห้องเต็มหมดแล้วสครับ คุณจะให้ผมนอนกลางหาดทรายรับลมทะเลรึไงครับ" "ก็แยกกันจองโรงแรมอื่นสิครับ! แถวนี้โรงแรมหรูตั้งเยอะแยะทำไมไม่ไป!" "ผมเป็นเจ้าของรีสอร์ตนะครับ จะให้ไปนอนโรงแรมคู่แข่ง ให้ชาวบ้านเขานินทาว่าบริหารงานยังไงถึงไม่มีแม้กระทั่งห้องพักให้ตัวเองนอนรึไงครับ" คิรากรอ้างเหตุผลหน้าตาย ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าเดินทางของทั้งคู่มาถือไว้เอง "เดินตามมาเถอะครับ อย่าเรื่องมากเลย แดดมันร้อน เดี๋ยวผิวสวยๆ ของคุณจะไหม้ซะก่อน" "นี่คุณ..." พายอาร์อยากจะกรี๊ดใส่หน้าไอ้คนหน้ามึนจริงๆ ให้ตายเถอะ! นี่มันแผนการลักพาตัวพ่วงเนรเทศชัดๆ! ภายในห้องพักสวีทหรูหรากว้างขวาง ตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่นและกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวทะเลสีครามได้แบบ 180 องศา เตียงนอนขนาดคิงไซส์ตั้งอยู่กลางห้องโดดเด่นสะดุดตา จนพายอาร์เผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ให้ตายสิ... ห้องกว้างออกจะตาย ทำไมเตียงถึงมีแค่เตียงเดียววะเนี่ย! ขณะที่พายอาร์กำลังยืนกอดอกทำหน้ายุ่งอยู่ริมหน้าต่าง คิรากรก็เดินเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ไออุ่นจากร่างกายหนาแผ่ซ่านเข้ามาจนสัมผัสได้ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงทำเอาขนลุกซู้ด "เลือกเอาครับ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นข้างใบหู น้ำทุ้มนุ่มลึกชวนสั่นสะท้อนในอก "คุณจะนอนเตียงเดียวกับผม หรือจะให้ผมอุ้มคุณไปนอนบนเตียงด้วยกันทั้งคืน... เลือกเอาสักทางนะครับ พายอาร์" พายอาร์สะดุ้งสุดตัว รีบก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับกระจกใสพอดิบพอดี ไม่มีทางหนีรอดไปไหนได้อีกแล้ว เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าดวงตาคมกริบของคิรากรกำลังจ้องมองมาด้วยประกายความหิวกระหาย ราวกับเสือร้ายที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อตัวน้อย "คุณคิรากร ถอยไปเลยนะ! เรามาทำงานนะเว้ย เอ๊ย... นะครับ!" พายอาร์เผลอหลุดคำหยาบออกมาด้วยความลนลานจนต้องรีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน คิรากรหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ มือหนายื่นออกไปทาบกระจกด้านข้างเพื่อกักตัวคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนผสานกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นอย่างฉับพลัน "ทำงานน่ะ ทำแน่ครับ... แต่เรื่องอื่น ก็ต้องทำเหมือนกัน" พายอาร์ใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว เคมีร้อนแรงระหว่างเขาทั้งคู่พุ่งทะยานจนแตดจุดเดือด ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากหยักกำลังจะโน้มลงมาประทับรอยจูบพิสูจน์ความคลั่งรัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะมารผจญอย่างไม่รู้กาลเทศะ! *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ท่านประธานครับ! แขกคนสำคัญจากกลุ่มทุนต่างประเทศเดินทางมาถึงล็อบบี้แล้วครับ รีบลงไปต้อนรับด่วนเลยครับ!" เสียงตะโกนจากลูกน้องหน้าห้องทำเอาคิรากรชะงักกึก ดวงตาคมฉายแววหงุดหงิดระคนไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด ส่วนพายอาร์รีบใช้จังหวะนั้นมุดลอดแขนแกร่งวิ่งหนีไปตั้งหลักที่โซฟาอีกมุมทันที พร้อมกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิรากรหันไปมองประตูด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะหันกลับมามองคนตัวเล็กที่กำลังยืนหายใจหอบถี่ด้วยความหมั่นเขี้ยว เขายกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วเอ่ยกระซิบเบาๆ ทิ้งท้ายก่อนจะเดินผละออกไป "รอดตัวไปนะครับ... แต่คืนนี้ บนเตียงนั้น... คุณไม่รอดแน่ พายอาร์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอนะครับ