คืนดาวล้อมใจ

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคล และผมจะแจ้งข้อหาบุกรุก" เสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องพักส่วนตัวไม่ได้ทำให้ร่างสูงใหญ่ของคิรากรหยุดชะงักเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มาเฟียหนุ่มกลับยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มคมกริบทอประกายพราวระยับราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อตัวน้อยให้จนมุม เพดานห้องนอนสลัวมีเพียงแสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องลงมา ขับให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความระอุแปลกประหลาด กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงลอยวนอยู่ในอากาศ ยิ่งทำให้พายอาร์ที่ยืนพิงแผ่นหลังติดกับผนังห้องรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง มือบางกำเข้าหากันแน่นโดยอัตโนมัติ ยิ่งเห็นร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละก้าว หัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งเต้นโครมครามจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก เหตุการณ์เมื่อครู่ที่ห้องทำงานใหญ่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ คำพูดท้าทายที่เขาเผลอหลุดปากออกไปเพื่อเอาชนะ กำลังย้อนกลับมาเล่นงานตัวเองในระยะประชิดเช่นนี้ "ละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคลอย่างนั้นเหรอครับ..." เสียงทุ้มต่ำพاย์กังวานเอ่ยขึ้นช้าๆ ขณะที่คิรากรก้าวเข้าไปหยุดยืนห่างจากร่างเพรียวเพียงแค่คืบเดียว ไอความร้อนจากตัวของชายหนุ่มแผ่ซ่านจนพายอาร์ต้องเผลอกลั้นหายใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจคนตัวเล็กตั้งแต่รอยย่นบนเสื้อเชิ้ตไปจนถึงริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น "คุณ... คุณถอยไปเลยนะ คิรากร เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเรื่องที่บริษัทให้มันจบแค่ตรงนั้น" พายอาร์เชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาความแข็งกร้าวในน้ำเสียง แม้ว่าขาเรียวจะเริ่มสั่นน้อยๆ ด้วยความตื่นตระหนกก็ตาม "ผมยังไม่ได้ตกลงอะไรเลยสักคำนะครับ พายอาร์" คิรากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บริเวณข้างแก้มใส "คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่า... 'ถ้าแน่จริงก็ตามมาสิ' หืม? หรือว่าจำไม่ได้แล้ว" "ผมไม่ได้หมายความว่า..." "แต่ผมหมายความตามนั้นทุกประการครับ" ไม่ปล่อยให้คนปากเก่งได้แก้ตัว นิ้วเรียวยาวแข็งแรงก็เอื้อมไปแตะที่ปลายคางมน บังคับให้พายอาร์เงยหน้าขึ้นรับสบตากับเขาตรงๆ ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าภายใต้ท่าทีดื้อรั้นและวาจาเชือดเฉือน พายอาร์กำลังหวั่นไหวกับความใกล้ชิดนี้อย่างรุนแรง ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกัน คิรากรจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาอยู่ตลอดเวลาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความเย็นชาและมาดขรึมของผู้บริหารหนุ่มมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาอันร้อนแรงที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น พายอาร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือบางเอータวางทาบลงบนอกแกร่งของอีกฝ่ายเพื่อดันตัวให้ออกห่าง แต่สัมผัสจากกล้ามเนื้อแน่นตึงผ่านเนื้อผ้ากลับทำให้รู้สึกเหมือนกำลังสัมผัสกับเตาไฟ ยิ่งผลัก... เหมือนยิ่งเข้าใกล้ "คุณมัน... คนฉวยโอกาส" พายอาร์กระซิบเสียงสั่น "ยอมรับก็ได้ครับ... เฉพาะกับคุณคนเดียวเท่านั้น" คิรากรหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ความดื้อรั้นของเด็กคนนี้ไม่เคยทำให้เขารู้สึกเบื่อเลย มีแต่จะยิ่งอยากปราบพยศให้ยอมสยบอยู่ใต้ร่างของเขาคนนี้เท่านั้น มืออีกข้างที่ว่างโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน แรงดึงดูดมหาศาลทำให้ร่างของพายอาร์เซถลาเข้าไปแนบชิดกับแผ่นอกแกร่งอย่างไร้ทางหนี ความนุ่มนวลที่เข้ามาแทรกซึมอยู่ในการกระทำของมาเฟียหนุ่มช่างน่ากลัวเสียยิ่งกว่าความเกรี้ยวกราด ปลายนิ้วอุ่นที่ลูบไล้อยู่บริเวณกรอบหน้าทำเอาพายอาร์ขนลุกซู่ สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วกลับขาวโพลนไปหมด แรงปะทะคารมที่เตรียมมาเป็นร้อยประโยคถูกกลืนหายลงคอไปจนหมดสิ้นเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ดวงตากลมโตหลับ Sวบลงอัตโนมัติเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ปัดป่านอยู่บริเวณเปลือกตา ความตื่นเต้นเร้าใจผสมผสานกับความกลัววิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความโรแมนติกที่แฝงมากับความร้ายกาจนี้กำลังหลอมละลายเกราะป้องกันทุกอย่างที่พายอาร์สร้างขึ้น ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกกำลังจะทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงประท้วงทั้งหมด เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ *กริ๊งงง!* คิรากรขมวดคิ้วมุ่นอย่างขัดใจ ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เขาสบถเบาๆ ในลำคอแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยร่างบางในอ้อมแขน พายอาร์ฉวยโอกาสนี้ใช้มือทั้งสองข้างดันอกแกร่งแล้วกระโดดถอยหลังหนีออกมาตั้งหลักทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความเขินอายและโล่งอกในเวลาเดียวกัน มาเฟียหนุ่มผ่อนลมหายใจยาวด้วยความเสียดาย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความหงุดหงิด ทว่าเพียงแค่กวาดสายตาผ่านชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ประกายตาคมกริบก็เปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมขึ้นมาทันที บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงจนพายอาร์สัมผัสได้ "มีอะไร" คิรากรกรอกเสียงทุ้มต่ำลงไปในสาย (นายครับ... ทางฝั่งโกดังเก่าที่ท่าเรือเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ คนของเราแจ้งว่ามีกลุ่มคนไม่ทราบฝ่ายบุกรุกเข้าไป และดูเหมือนพวกมันกำลังพยายามค้นหาเอกสารสำคัญที่คุณเก็บไว้ครับ!) สิ้นเสียงรายงานจากปลายสาย คิรากรก็หันขวับมามองหน้าพายอาร์ทันที นัยน์ตาสีเข้มวับวาวขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ขณะที่พายอาร์ซึ่งยืนหอบหายใจอยู่ปลายเตียงถึงกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันนั้น ...และในวินาทีที่คิรากรกำลังจะเอ่ยปากสั่งการลูกน้อง ปลายสายก็ส่งเสียงอุทานด้วยความตกใจแทรกเข้ามาอีกครั้ง (นายครับ! แย่แล้วครับ... พวกมันไม่ได้มาแค่ค้นหาเอกสาร แต่พวกมัน...) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!