คู่แข่งหัวใจปรากฏตัว

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับบานประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดอย่างแรง ทำให้เอกสารบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่เกือบปลิวว่อน คิรากรไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองทันที เขายังคงตวัดปลายปากกาเซ็นอนุมัติเอกสารชุดสุดท้ายด้วยความนิ่งสนิท ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนัด บ่งบอกว่าความอดทนของเจ้าพ่ออสังหาฯ หนุ่มกำลังเดินทางมาถึงขีดจำกัด "นายครับ! แย่แล้วครับ... พวกมันไม่ได้มาแค่ค้นหาเอกสาร แต่พวกมัน..." เสียงรายงานที่ขาดห้วงของบอดี้เนิร์ดมือขวาทำให้คิรากรต้องวางปากกาลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยววัดระดับความอันตรายในเสี้ยววินาที ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะลุกขึ้นเต็มความสูง ทว่าก่อนที่สถานการณ์หน้าเครียดจะปะทุไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูกลับดังแทรกขึ้นเสียก่อน—ไม่ใช่เสียงเคาะที่เต็มไปด้วยความยำเกรง แต่เป็นจังหวะเคาะแบบกวนประสาทที่คิรากรจำได้แม่นยำ แกร็ก! ประตูกลางห้องถูกผลักเปิดกว้างโดยไม่รอรับอนุญาต และร่างโปร่งของพายอาร์ก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ เจ้าตัวทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นสภาพความวุ่นวายย่อมๆ ในห้อง "นี่คุณคิรากร คนของคุณไปทำอีท่าไหน ถึงปล่อยให้พวกหมาลอบกัดเข้ามาถึงชั้นนี้ได้ฮะ รู้ไหมว่าแฟ้มโปรเจกต์ใหม่ผมเกือบโดนรื้อกระจาย" พายอาร์เปิดฉากบ่นทันทีโดยไม่สนว่าเจ้าของห้องจะแผ่รังสีความน่ากลัวออกมามากแค่ไหน มือเรียววางแฟ้มกระแทกลงบนโต๊ะดังปึก คิรากรถอนหายใจยาว พยายามระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่มีต่อผู้บุกรุกภายนอก เพื่อหันมาเผชิญหน้ากับ ‘แมวพยศ’ ตัวแสบที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้าแทน ดวงตาคมกริบอ่อนลงวูบหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นบางเบา ทว่าน้ำเสียงกลับเจือความดุ "เข้ามาโวยวายเสียงดังแบบนี้ เป็นห่วงเอกสาร หรือเป็นห่วงผมกันแน่ครับ คุณพายอาร์" "ใครเขาจะไปเป็นห่วงคุณกันเล่า! หลงตัวเองชะมัด" พายอาร์หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมา ความปากแข็งของอีกฝ่ายคือสิ่งที่คิรากรนึกหมั่นเขี้ยวจนอยากจะดึงเข้ามาฟัดให้หาย pouting เสียให้เข็ด บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่คลายลงไปถนัดตา เหลือเพียงเคมีคุุกรุ่นชวนจิกหมอนระหว่างเจ้านายปากร้ายกับเด็กฝึกงานปากเก่ง ทว่าความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อเสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตูห้องที่เปิดค้างไว้ ตึง ตึง ตึง... ไม่ใช่เสียงของบอดี้การ์ด และไม่ใช่เสียงพนักงานในบริษัท ร่างสูงโปร่งในชุดสูทแบรนด์ดังระดับโลกก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู ใบหน้าหล่อเหลาเข้ารูปประดับด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ เรือนผมสีบลอนด์ทองสะท้อนกับแสงไฟในห้อง ดวงตาคู่คมกวาดมองคิรากรและพายอาร์ด้วยแววตาระรื่นหูระรื่นตา คิรากรหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "อ้าว... บรรยากาศเคร่งเครียดกันขนาดนี้เชียวเหรอครับ คิรากร" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักทายอย่างคุ้นเคย พร้อมกับก้าวล้ำเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ "ไม่ได้เจอกันนานนะ... นายยังหน้าตาบูด Bitchy เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย" พายอาร์ขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองผู้มาใหม่สลับกับคิรากรด้วยความงุนงง นัยน์ตากลมโตฉายแววระแวดระวัง ทว่าคนมาใหม่กลับเบนสายตามาที่เขา ส่งยิ้มหวานหยดจนน่าหมั่นไส้ให้ พร้อมกับเอ่ยแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง "สวัสดีครับคนสวย ผม 'ธีร์' นะครับ... อดีตคนคุยเก่าของเจ้าพ่อหนุ่มหน้าเลือดคนนี้เอง" คำว่า *'อดีตคนคุยเก่า'* ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับมีประกายไฟช็อตเปรี๊ยะ พายอาร์เบิกตากว้างเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างประหลาด ขณะที่คิรากรถึงกับกรามกระตุก นัยน์ตาดำขลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ คิรากรก้าวช้าๆ ออกมาจากโต๊ะทำงาน ร่างสูงใหญ่เดินตรงเข้าไปขวางกั้นระหว่างธีร์กับพายอาร์ รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจนบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่มุมห้องยังต้องถอยก้นหนี "นายมาทำอะไรที่นี่ ธีร์" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความกดดัน ธีร์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หรา ดวงตาพราวเสน่ห์ยังคงมองเลยไหล่กว้างของคิรากรมาสบตากับพายอาร์ที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก "ก็เปล่าหรอก... แค่ได้ยินข่าวว่าโปรเจกต์ใหม่ของคิรากรมีเด็กฝึกงานคนเก่งคอยช่วยดูแล เลยแวะมาดูหน้าหน่อยว่า... เด็กคนนี้มีดีอะไร ถึงทำให้เสือร้ายอย่างนายยอมสงบปากสงบคำได้" ธีร์เว้นจังหวะนิดหนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "อ้อ แล้วก็... ที่ฉันกลับมาวันนี้ ไม่ได้มาแค่เยี่ยมเยียนนะคีย์... ฉันกลับมา *ทวงของสำคัญ* คืนต่างหากล่ะ" พายอาร์สะดุ้งเฮือก หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุเมื่อได้ยินคำประกาศกร้าวแบบนั้น ความรู้สึกร้อนรุ่มตีตื้นขึ้นมาในอกจนแทบหายใจไม่ออก ขณะที่คิรากรหันขวับมามองหน้าคนตัวเล็กข้างกายด้วยความร้อนรน กลัวเหลือเกินว่าแมวพยศของเขาจะเข้าใจผิด "อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อแถวนี้ ธีร์ ออกไปจากบริษัทของฉันซะ!" คิรากรคำรามเสียงต่ำ มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าแขนพายอาร์เข้าหาตัวเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ทว่า... พายอาร์กลับถอยหลังหลบหนึ่งก้าว ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองหน้าคิรากรนิ่งๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ก่อนที่ริมฝีปากบางจะขยับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของมาเฟียหนุ่มสะดุดกึก "อดีตคนคุยเก่า... งั้นเหรอครับ?" พายอาร์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แววตาไหวระริกด้วยความน้อยใจที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนไว้อย่างแนบเนียน "งั้นก็เชิญพวกคุณเคลียร์กันให้เรียบร้อยเถอะครับ... ผมหมดธุระแล้ว" พูดจบ พายอาร์ก็หันหลังเตรียมสาวเท้าเดินออกจากห้องไปทันทีโดยไม่ฟังคำทักท้วง คิรากรหน้าซีดเผือด หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้พายอาร์เดินออกไปตอนนี้ โอกาสที่เขาจะตามง้อแมวพยศตัวนี้คงเป็นเรื่องยากยิ่งกว่างัดช้างขึ้นภูเขา "พาย! เดี๋ยว!" คิรากรตะโกนลั่นห้อง ขายาวก้าวพรวดเดียวหมายจะพุ่งตามร่างบางไป หมับ! ทว่ามือเรียวของธีร์กลับเอื้อมมาคว้าข้อมือของคิรากรเอาไว้แน่น แรงฉุดรั้งทำให้คิรากรต้องชะงักหันกลับมามองด้วยแววตาฆาตกร ธีร์ไม่ได้สะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิตนั้นเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลายังคงประดับด้วยรอยยิ้มท้าทาย "จะรีบไปไหนล่ะคีย์... สงสัยเด็กนั่นคงยังไม่รู้ล่ะสิว่า ก่อนที่นายจะมาคลั่งรักหัวปักหัวปำแบบนี้... นายเคย *สัญญา* อะไรกับฉันไว้บ้าง..." ธีร์กระซิบเสียงเบา ทว่าชัดเจนพอที่จะทำให้คนที่กำลังจะก้าวพ้นประตูห้องหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที พายอาร์ยืนแข็งทื่ออยู่ที่หน้าประตู แผ่นหลังบางสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อหูแว่วได้ยินคำว่า 'สัญญา' จากปากของบุคคลที่สาม หัวใจดวงน้อยบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บแปลบ นัยน์ตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสโดยไม่รู้ตัว คิรากรหันขวับกลับมามองธีร์ด้วยแววตาดุดล ดั่งสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำศัตรูให้แหลقคามือ ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง "แกอยากตายใช่ไหม ธีร์..." คิรากรเค้นเสียงรอดไรฟัน แววตาคมกริบฉายชัดถึงความเอาจริง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักบทนี้ด้วยกันนะครับ ฟีนิกซ์สีทอง