คนปากร้ายใจคอเป็นอย่างไร

เสียงกรรโชกของเลขาฯ หน้าห้องดังปะปนกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้ประตูบานไม้สักทอง ทำให้บรรยากาศในเพนต์เฮาส์หรูหราตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น ทว่า ใจกลางความโกลาหลนั้น กลับไม่มีใครมีท่าทีลนลานอย่างที่ควรจะเป็น "หมายศาลบุกค้น? น่าขันเสียจริง..." คิรากรแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวไม่ได้มีความหวาดหวั่นเลยสักนิด เขายังคงยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับสะท้อนความเนี้ยบเฉียบขาดสมเป็นนักธุรกิจผู้กุมอำนาจ ในขณะที่ผม—พายอาร์ ซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว กลับหัวใจเต้นรัวด้วยความกังวล เหตุการณ์จากเมื่อครู่ยังติดอยู่ในหัว ปมปัญหาเรื่องเอกสารลับที่ถูกขโมยไปกำลังจะนำภัยมาถึงตัวคิรากรอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้ปากจะชอบเถียงและต่อปากต่อคำกับผู้ชายคนนี้ตลอดเวลา แต่ลึกๆ แล้ว ผมไม่อยากเห็นเขาเพลี่ยงพล้ำให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น "คุณคีย์ครับ พวกมันมาถึงหน้าห้องแล้ว!" เสียงตะโกนจากหน้าประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงเคาะรัวเร็วก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของกลุ่มบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ ทว่า... ก่อนที่ความวุ่นวายด้านนอกจะทันได้ก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัว คิรากรกลับขยับตัวด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง มือหนาคว้าแขนผมแล้วดึงเข้าไปหลบหลังร่างสูงใหญ่ของเขาอย่างรวดเร็ว แรงปะทะนั้นทำให้ใบหน้าของผมแนบเข้ากับแผ่นหลังกว้างโดยไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมบุรุษเจือจางผสานกับไออุ่นเฉพาะตัวลอยเข้าจมูก ชั่วขณะนั้น หัวใจที่เต้นระรัวเพราะความกลัว กลับเปลี่ยนเป็นเต้นผิดจังหวะด้วยเหตุผลอื่นแทน "ยืนนิ่งๆ ไว้ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยกระซิบกระซาบข้างหูไม่ได้มีความเยียบเย็นหรือเกรี้ยวกราดเหมือนทุกที ตรงกันข้าม... มันมีความนุ่มนวลและเจือความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึมอย่างแนบเนียน มือหนาที่เอื้อมมาจัดชายเสื้อสูทให้ผมบังเอิญสัมผัสโดนข้อมืออย่างแผ่วเบา ความอ่อนโยนที่หลุดออกมาในยามที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวนี้ ทำให้ผมถึงกับนิ่งค้างไปชั่วขณะ นี่น่ะหรือคือคีย์... ผู้ชายปากร้าย ใจดำ และเย่อหยิ่งที่ผมรู้จัก? ภาพมาเฟียหนุ่มผู้ไร้หัวใจพังทลายลงในเสี้ยววินาที เมื่อผมได้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความปกป้องยามที่เขาหันไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนผู้ถือหมายศาล ความเด็ดเดี่ยวและท่าทีปกป้องคุ้มครองนั้นมันชัดเจนเสียจนผมเผลอกลั้นหายใจ "เชิญครับ... อยากค้นอะไรก็เชิญตามสบาย แต่จำไว้ว่าถ้าหลักฐานพวกคุณปลอมแปลงมาแม้แต่นิดเดียว ผมจะฟ้องกลับให้ไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอน" น้ำเสียงกังวานทรงอำนาจเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก คิรากรก้าวออกไปรับหน้าศัตรูด้วยความมั่นเกินร้อย ทิ้งให้ผมยืนมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อหมายศาลตรงหน้า... แต่เป็นเพราะความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะเมื่อการเผชิญหน้าเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด เจ้าหน้าที่รัฐและทนายความฝั่งตรงข้ามเริ่มรื้อค้นเอกสารบนโต๊ะทำงาน แต่คิรากรกลับยืนไขว่ห้างพิงโซฟาด้วยท่าทางสบายราวกับกำลังชมละครสัตว์ สายตาคมปลาบกวาดมองผู้บุกรุกแต่ละคนด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง แต่สายตาคู่นั้น... แอบเหลือบกลับมามองผมที่ยืนหลบมุมอยู่ด้านหลังเป็นระยะ คอยเช็กความปลอดภัยของผมอยู่เสมอโดยที่ริมฝีปากยังคงต่อปากต่อคำกับศัตรูอย่างไม่ลดละ ปากร้าย... แต่การกระทำกลับสวนทางกันลิบลับ ผมเผลอยิ้มออกมาบางเบาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกต่อต้านที่มีต่อเขาในตอนแรกเริ่มเลือนหาย เหลือเพียงความอบอุ่นแปลกประหลาดที่ไหลซึมเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ ทว่า ท่ามกลางความตึงเครียดของการตรวจค้น ทนายความฝั่งตรงข้ามกลับหยิบแฟ้มเอกสารสีแดงลับขึ้นมาจากลิ้นชักลับใต้โต๊ะ—แฟ้มเอกสารที่คิรากรบอกว่าถูกขโมยไปและเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญในการมัดตัวเขา! ดวงตาสคมของคิรากรหรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาในพริบตา เมื่อเจ้าหน้าที่ชูแฟ้มนั้นขึ้นพร้อมประกาศก้องว่า "เราพบหลักฐานการทุจริตและเอกสารลับของบริษัทคู่แข่งในครอบครองของคุณคิรากรแล้วครับ! เชิญตัวคุณคิรากรไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจด้วยครับ!" พายอาร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายขยับจะพุ่งเข้าไปหา แต่คิรากรกลับยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอมานะครับ