ความกลัวที่กลายเป็นพลัง

"อย่ามองตามเสียง... เมฆ! สบตาผมไว้!" รินกระชากคอเสื้อผมจนตัวปลิว ผมเซไปปะทะกับตู้เอกสารเหล็ก เสียงสนั่นหวั่นไหวดังก้องไปทั่วโถงทางเดินชั้น 13 ที่ควรจะเงียบสงัด แต่ทว่า ในวินาทีนั้นเอง เสียงกระซิบที่เคยโหยหวนเหมือนคนใกล้ตายกลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงเคาะแป้นพิมพ์ดีดรัวเร็ว... *แกร็ก แกร็ก แกร็ก* ราวกับว่ากำแพงปูนเปลือยพวกนี้กำลังทำงานล่วงเวลาไปพร้อมกับพวกเรา "ผม... ผมเห็นมัน" ผมหอบหายใจรุนแรง กลิ่นสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ความกลัวที่เคยกัดกินหัวใจเหมือนสัตว์ร้ายเริ่มเปลี่ยนรูป ร่างกายผมสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะสิ่งที่ผมเห็นผ่านม่านตาที่กำลังสั่นระริก รินขมวดคิ้วแน่น ดวงตาของเธอฉายแววไม่มั่นใจ "นายเห็นอะไร เมฆ?" "เห็นรอยแยก..." ผมชี้มือไปยังอากาศว่างเปล่าเบื้องหน้า "มันไม่ใช่แค่ตึก... ริน ผมเห็นมิติที่ซ้อนทับอยู่ข้างหลังพวกเรา... ผมเห็นเงาของพี่สาวผม เธอไม่ได้หายไปไหน เธอถูกขังอยู่ในรอยต่อของเวลาพวกนี้!" ผมหลับตาลงแน่น พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองศึก ในหัวสมองของผม ภาพห้องทำงานที่คุ้นเคยเริ่มบิดเบี้ยว ขอบโต๊ะที่ทำจากไม้ปาติเกิลพองตัวเหมือนเนื้อเยื่อสิ่งมีชีวิต กลิ่นน้ำมันเครื่องลอยอบอวลแทนที่กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศที่ผมคุ้นเคย ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไม 'ท่านประธาน' ถึงได้ครองตึกนี้มาเนิ่นนาน เพราะตึกนี้ไม่ใช่สิ่งปลูกสร้าง แต่มันคือ 'สิ่งมีชีวิต' ที่ดูดกลืนเวลาของพนักงานทุกคนเข้าไป "ถ้านายเริ่มเห็นความจริงแล้ว..." รินถอยห่างออกไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าของเธอเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความกังวล "นั่นหมายความว่านายกำลังจะข้ามเส้นแบ่งระหว่าง 'เหยื่อ' กับ 'เครื่องสังเวย' นะ เมฆ ถ้าสติแตกตอนนี้ นายคือศพในระบบคนต่อไปทันที" ผมสูดหายใจลึก ลืมตาขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ผมไม่ได้มองเห็นแค่ความมืด แต่ผมเห็นเส้นใยสีดำจางๆ ที่เชื่อมต่อระหว่างเพดานกับพื้นดิน มันคือเส้นสายของระบบไฟฟ้า... ไม่สิ มันคือเส้นสายของ 'ความกลัว' ที่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นพลังงาน ผมเอื้อมมือออกไปสัมผัสอากาศข้างหน้า ความรู้สึกเหมือนนิ้วมือจมลงในเจลเย็นเยียบ กระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ ผมไม่ได้ถอยหนี แต่มันกลับกลายเป็นแรงผลักดัน ผมเริ่ม 'เห็น' โครงสร้างของตึกนี้เป็นเหมือนผังวงจรคอมพิวเตอร์ขนาดมหึมา ที่ซึ่งชีวิตของพนักงานทุกคนถูกแปลงเป็นข้อมูลดิจิทัลที่ไร้ค่า "ผมไม่กลัวแล้วริน" ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนตัวเองยังตกใจ ความหวาดกลัวที่เคยเป็นโซ่ตรวน บัดนี้มันกลายเป็นพลังงานที่ผมสามารถหยิบจับและบิดเบือนได้ "ถ้าท่านประธานใช้ความกลัวของเราเป็นเชื้อเพลิง... งั้นผมก็จะขอเปลี่ยนมันเป็นอาวุธ" *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นจากความว่างเปล่า ประตูเหล็กสองบานที่ไม่มีอยู่จริงแยกตัวออก เผยให้เห็นโถงทางเดินที่มืดมิดกว่าเดิม แต่สิ่งที่ก้าวออกมาจากลิฟต์นั้นไม่ใช่ใครที่ผมรู้จัก... มันคือเงาร่างของชายคนหนึ่งในชุดสูทขาดวิ่น ใบหน้าของเขาคือใบหน้าของผม... แต่นัยน์ตาคือสีแดงฉานไร้แววความเป็นมนุษย์ "แกทำผิดกฎ..." เสียงของร่างแยกนั้นดังสะท้อนผ่านเสียงตามสายของตึก "พนักงานที่มองเห็นรอยต่อ ต้องถูก 'รีเซ็ต' ระบบใหม่" รินหยิบมีดคัตเตอร์ขึ้นมาสั่นๆ เธอรู้ดีว่านี่คือการเผชิญหน้าครั้งสำคัญที่สุด แต่ก่อนที่ร่างนั้นจะพุ่งเข้ามา ผมกลับก้าวเดินไปข้างหน้าเสียเอง ผมไม่ได้มองมันเป็นศัตรูอีกต่อไป แต่ผมมองมันเป็นส่วนหนึ่งของรหัสที่ผมต้องลบ "กฎเหล็กของตึกนี้คือ 'ห้ามออกหลังเที่ยงคืน'" ผมยิ้ม ความรู้สึกเยือกเย็นแผ่ซ่านไปทั่วกระดูกสันหลัง "แต่ถ้าผมไม่ใช่พนักงานอีกล่ะ?" ผมคว้าอากาศธาตุตรงหน้าแล้วกระชากอย่างแรงราวกับดึงสายเคเบิล ร่างแยกนั้นกรีดร้องด้วยเสียงที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก พื้นที่รอบตัวเราเริ่มพังทลายลงเหมือนไฟล์วิดีโอที่ถูกลบกระทันหัน ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคยในชุดทำงานปีเก่าก็ก้าวออกมาจากมุมมืด... เธอคือพี่สาวของผม... เธอไม่ได้มีใบหน้าแบบมนุษย์อีกต่อไป แต่มีตัวเลขและรหัสแปลกๆ วิ่งผ่านผิวหนังแทน "เมฆ... หนีไป..." เสียงของเธอไม่ใช่เสียงพูด แต่มันถูกส่งผ่านคลื่นความคิดเข้าสู่หัวของผมโดยตรง "ข้างหลังนั่น... ไม่ใช่แค่ท่านประธาน... แต่มันคือสิ่งที่เราทุกคนช่วยกันสร้างขึ้นมาเอง!" ทว่าก่อนที่ผมจะคว้าตัวเธอไว้ได้ ไฟในตึกทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกริ่งเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหว ในความมืดสนิทนั้น ผมสัมผัสได้ถึงมือเย็นจัดที่วางลงบนไหล่ของผมจากด้านหลัง... มือที่ไม่ใช่ของริน และไม่ใช่ของพี่สาว "ยินดีต้อนรับสู่ตำแหน่ง 'ประธานคนใหม่' นะครับ... คุณเมฆ" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในตึกนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ลิฟต์แก้วชั้นลบ