การหักหลังครั้งที่สอง

"คุณกำลังล้อเล่นกับความตายอยู่หรือเปล่าครับ ท่านหัวหน้า" เสียงของผมสั่นสะท้านไม่ต่างจากจังหวะหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอก เมฆพยายามควบคุมมือที่กำเอกสารสัญญาจ้างฉบับใหม่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด บรรยากาศภายในห้องทำงานปิดตายชั้นที่ 13 อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของกระดาษเก่าและกลิ่นโลหะจางๆ ที่ไม่ควรจะมีอยู่ในอาคารสำนักงานแห่งนี้ คุณวิชัย หัวหน้าแผนกที่ผมเคยนับถือเสมือนพี่ชาย ยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ แสงจากหลอดนีออนเหนือหัวกะพริบถี่จนเกิดจังหวะที่ดูน่าขนลุก เขายกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้บริหารใจดี แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม "การล้อเล่นกับความตายมันเป็นงานอดิเรกของคนสิ้นหวังครับคุณเมฆ แต่สำหรับคนที่มองเห็น 'โอกาส' อย่างคุณ... การยอมจำนนต่างหากคือทางออกที่ฉลาดที่สุด" คุณวิชัยขยับแว่นสายตา เลนส์สีใสสะท้อนภาพใบหน้าของผมที่ดูซีดเผือด "คุณพยายามตามหาพี่สาวคุณมาห้าปีแล้วไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อคุณหาไม่เจอ... ทำไมไม่กลายเป็น 'ส่วนหนึ่ง' ของที่นี่เสียเองล่ะครับ" "คุณหมายความว่ายังไง" ผมกัดฟันถาม พยายามขยับเท้าถอยหลังไปทางประตูที่ล็อกตายด้วยระบบแม่เหล็กไฟฟ้า "ผมไม่ได้หมายความว่ายังไงครับ ผมก็แค่ทำหน้าที่ 'สมุน' ที่ซื่อสัตย์ของท่านประธาน" เขากดรีโมทในมือ ประตูกระจกบานใหญ่ที่เคยเป็นทางออกเดียวของห้องนี้ค่อยๆ เลื่อนปิดลงช้าๆ เสียงกลไกเฟืองเหล็กบดเบียดกันดังแสบแก้วหู "คุณคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างผมจะยอมก้มหัวให้พวกพนักงานกระจอกๆ อย่างคุณไปตลอดกาล? ตำแหน่งที่ว่างลงหลังจากคุณเซ็นชื่อในฐานะ 'ประธานคนใหม่' มันจะทำให้คุณมีอำนาจ... อำนาจในการสั่งให้ทุกคนในตึกนี้เลิกเป็นผี หรือกลายเป็นผีที่ทรมานไปชั่วกัลปาวสาน" ความจริงกระแทกเข้ามาในหัวราวกับถูกค้อนทุบ ริน... เธอเคยเตือนผมแล้วว่าอย่าไว้ใจใครในชั้นนี้ แต่นี่มันเกินกว่าที่ผมจินตนาการไว้หลายเท่าตัว พี่สาวของผมอาจจะไม่ได้หายสาบสูญไปเฉยๆ แต่เธออาจจะถูกคนที่ผมเรียกว่า 'หัวหน้า' ส่งไปเป็นส่วนหนึ่งของระบบที่ไร้หัวใจนี่ "คุณขายวิญญาณให้มันไปเท่าไหร่" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน คุณวิชัยหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะดังก้องสะท้อนไปมาในห้องจนแยกไม่ออกว่าเสียงนั้นมาจากคนตรงหน้าหรือมาจากลำโพงติดผนัง "ผมไม่ได้ขายวิญญาณครับคุณเมฆ ผมแค่เลือกฝั่งที่ชนะ และในตอนนี้... ฝั่งที่ชนะกำลังรอนั่งเก้าอี้ตัวนั้นอยู่" เขาผายมือไปทางเก้าอี้หนังสีดำสนิทหลังโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่า ทันใดนั้น สายเคเบิลสีดำนับสิบเส้นก็เลื้อยออกมาจากรอยแยกของฝ้าเพดาน ราวกับงูพิษที่กระหายเลือด พวกมันไม่ได้พุ่งเข้าใส่ผม แต่กลับพุ่งไปเกาะติดที่พนักพิงเก้าอี้ราวกับกำลังจัดเตรียม 'บัลลังก์' เพื่อการต้อนรับครั้งสำคัญ ผมมองเห็นรินยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าอีกฝั่งของห้อง เธอไม่ได้เข้ามาช่วยผม เธอทำเพียงแค่ยืนกอดอก มองดูเหตุการณ์ด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าใจหาย เธอขยับริมฝีปากเป็นคำพูดเงียบๆ ที่ผมอ่านออกเพียงเสี้ยววินาทีว่า *'หนีไป'* แต่ทว่า แขนของผมกลับถูกพันธนาการด้วยเงาประหลาดที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ล็อกแขนผมไว้กับที่อย่างแน่นหนา "คุณเมฆครับ..." คุณวิชัยเดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เขาหยิบปากกาหมึกซึมสีเงินยื่นมาตรงหน้าผม "เซ็นชื่อซะ แล้วทุกความลับของตึกนี้... ทั้งเรื่องพี่สาวคุณ ทั้งเรื่องที่ว่าทำไมคนถึงหายไปหลังเที่ยงคืน... คุณจะได้รับคำตอบทั้งหมดในฐานะผู้ควบคุม" ผมจ้องมองปากกาด้ามนั้น ปลายปากกาแหลมคมราวกับเข็มฉีดยา ความมืดมิดในใจเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะ แสงไฟในห้องดับวูบลงพร้อมกันทุกดวง เหลือเพียงแสงจันทร์สีนวลที่ส่องผ่านกระจกหน้าต่างบานสูง เผยให้เห็นเงาดำทมิฬขนาดมหึมาที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหลังเก้าอี้ตัวนั้น ร่างนั้นไม่มีใบหน้า มีเพียงปากกว้างที่ฉีกยิ้มจนถึงใบหู และดวงตาที่ว่างเปล่าดั่งหลุมศพ มันยกมือขึ้นชี้มาที่ผม... แล้วเสียงที่ฟังดูเหมือนเสียงกระดูกหักนับร้อยชิ้นก็ดังขึ้นในหัวของผม *“ยินดีต้อนรับสู่กะทำงาน... ชั่วกัลปาวสาน”* ทันใดนั้น บานหน้าต่างกระจกที่ล็อกแน่นหนาพลันแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ไม่ใช่จากภายนอก แต่เป็นเพราะรินที่กระโดดพุ่งเข้ามาพร้อมกับขวานเหล็กในมือ เธอไม่ได้มาช่วยผม แต่เธอกลับกระชากคอเสื้อผมแรงจนตัวปลิวไปกระแทกกับผนัง ก่อนจะตะโกนด้วยเสียงที่แหบพร่าว่า "ไอ้งั่ง! แกมองไม่เห็นเหรอว่าใครยืนอยู่ข้างหลังวิชัย!" ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพสะท้อนในกระจกที่แตกกระจาย... ร่างที่ยืนอยู่ข้างหลังวิชัยไม่ใช่ท่านประธาน แต่เป็นร่างที่โชกไปด้วยเลือดของ 'พี่สาว' ที่ผมตามหามาตลอดห้าปี เธอกำลังใช้มือที่ไร้หนังกำพร้าลูบไล้ไปบนใบหน้าของคุณวิชัยอย่างรักใคร่ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความสยองขวัญในอาคารแห่งนี้ด้วยกันนะครับ