เงาที่สวมรอย

“อย่าเพิ่งขยับ... ถ้าไม่อยากให้เงาของคุณถูกตัดขาดจากร่าง” เสียงกระซิบของรินเย็นเยียบจนเกือบจะละลายไปกับความมืดในห้องโถงชั้น 13 ผมหยุดกึกทันที หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แรงกดดันมหาศาลจากบรรยากาศรอบข้างทำให้ลมหายใจของผมติดขัด เบื้องหน้าของผมห่างออกไปเพียงห้าเมตร ร่างหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้ ร่างนั้นสวมสูทสีน้ำเงินเข้มแบบเดียวกับที่ผมสวมอยู่ทุกประการ แม้กระทั่งรอยขาดเล็กน้อยที่ชายแขนเสื้อจากการกระแทกกับขอบโต๊ะเมื่อวาน ก็ยังปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน “นั่น... นั่นไม่ใช่คนใช่ไหมครับ ริน” ผมถามเสียงสั่น พยายามควบคุมสติไม่ให้ตะโกนออกไป รินไม่ตอบ เธอเพียงแต่เลื่อนมือมาจับแขนผมไว้แน่น แรงบีบนั้นทำให้ผมรู้ว่าเธอกำลังตื่นตระหนกไม่ต่างกัน “จำคำพูดเมื่อครู่ได้ไหม เมฆ... ตอนที่เสียงตามสายประกาศว่าคุณได้รับตำแหน่งแทนพี่สาวคุณน่ะ” “ครับ ผมจำได้แม่น” “นั่นไม่ใช่คำยินดี แต่มันคือการ ‘คัดลอก’” เธอกระซิบต่อ “กฎของชั้นที่ 13 ข้อที่เก้า... เมื่อมีผู้มาแทนที่ในตำแหน่งที่ว่างลง เงาเดิมจะถูกบังคับให้กลายเป็นศพ และผู้ที่มาใหม่... จะต้องสวมรอยใช้ชีวิตแทนจนกว่าจะครบวาระ” ทันใดนั้น ร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้าก็ค่อยๆ หมุนตัวกลับมา วินาทีที่ได้เห็นใบหน้านั้น ผมแทบหยุดหายใจ โลกทั้งใบเหมือนหมุนคว้าง ความรู้สึกเหมือนยืนอยู่หน้ากระจกเงาที่ไม่สะท้อนภาพตัวเอง แต่กลับสะท้อนภาพคนที่ ‘สมบูรณ์แบบ’ กว่า ใบหน้าของชายคนนั้นเหมือนผมทุกระเบียดนิ้ว แต่ทว่าดวงตา... ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่า ไม่มีแววตาของความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ มีเพียงความมืดมิดที่ลึกสุดหยั่งเหมือนก้นบึ้งของลิฟต์ที่พังทลาย ‘เมฆ’ อีกคนคลี่ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเกินกว่ามนุษย์จะทำได้ “ยินดีด้วยนะ... น้องชาย” เสียงนั้นแหบพร่าเหมือนเสียงเทปที่ถูกกรอช้าๆ “ในที่สุด เราก็ได้กลับมาเจอกันที่นี่เสียที หลังจากห้าปีที่ฉันต้องติดอยู่ในช่องว่างระหว่างชั้น” “พี่... พี่มิน?” ผมครางชื่อนั้นออกมาด้วยความสับสน พี่สาวของผมหายตัวไปในตึกนี้เมื่อห้าปีก่อน แต่ร่างตรงหน้าเป็นผู้ชาย... หรือว่าระบบของตึกนี้มันบิดเบือนไปมากกว่าที่ผมคิด? “อย่าไปฟังมัน!” รินกระชากแขนผมแรงขึ้นจนผมเซไปข้างหลัง “นั่นไม่ใช่พี่สาวคุณ และนั่นไม่ใช่เมฆที่ฉันรู้จัก มันคือ ‘เงาที่สวมรอย’ ถ้าคุณยอมรับว่ามันคือส่วนหนึ่งของคุณเมื่อไหร่ คุณจะกลายเป็นแค่ชุดสูทว่างเปล่าที่เดินไปมาในออฟฟิศนี้ตลอดกาล!” ผมยืนนิ่ง พยายามนึกถึงเหตุการณ์เมื่อห้านาทีก่อน ผมกำลังจะนั่งลงที่โต๊ะทำงานตัวใหม่ที่ตั้งอยู่กลางห้องโถงนี้ โต๊ะที่มีป้ายชื่อเขียนว่า ‘เมฆ’ วางอยู่อย่างเด่นชัด ทันทีที่ผมสัมผัสเก้าอี้ เสียงตามสายก็ดังขึ้นเพื่อยืนยันตำแหน่ง แต่แล้วภาพความทรงจำที่แตกสลายก็ไหลทะลักเข้ามา พี่สาวของผมไม่ได้หายไปไหน เธอถูก ‘สวมรอย’ ตั้งแต่วันที่เธอก้าวเข้ามาในตึกนี้ และตอนนี้... ประวัติศาสตร์กำลังซ้ำรอย “นายต้องเลือกว่าจะอยู่หรือจะตาย” เงาในร่างผมเอ่ยพลางก้าวเข้ามาใกล้ “ถ้านายยอมถอยออกไปตอนนี้ ฉันจะทำหน้าที่แทนนายเอง... ทำงานแทน ล้างหนี้แทน และใช้ชีวิตที่น่าสมเพชของนายต่อในตึกนี้ ส่วนนาย... ก็แค่กลายเป็นส่วนหนึ่งของผนังชั้น 13 ก็เท่านั้น” จังหวะนั้นเอง แสงไฟนีออนบนเพดานก็เริ่มกะพริบถี่ๆ เสียงกลไกเฟืองเหล็กของตัวตึกบดเข้าหากันจนเกิดเสียงแหลมสูงบาดแก้วหู กล้องวงจรปิดทุกตัวในห้องโถงค่อยๆ หันมาจับจ้องที่พวกเราพร้อมกันราวกับกำลังรอลุ้นผลการตัดสินใจ ผมมองไปที่เงาตรงหน้า แล้วมองย้อนกลับไปที่ริน เธอที่พยายามสู้มาตลอดแต่ในดวงตาตอนนี้กลับฉายแววสิ้นหวัง “ริน... ถ้าผมหายไป คุณจะยังจำผมได้ไหมครับ?” ผมถามขึ้นลอยๆ ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมที่พัดมาจากรอยแยกของกำแพง “คำถามนั้นไม่สำคัญเท่ากับว่า...” รินเว้นจังหวะ “คุณจะกล้า ‘ทิ้ง’ ตัวเองเพื่อทำลายวงจรนี้ไหม” ผมกำหมัดแน่น พุ่งตรงไปข้างหน้าไม่ใช่เพื่อเข้าหาร่างนั้น แต่เพื่อเอื้อมมือไปคว้า ‘ป้ายชื่อ’ บนโต๊ะทำงานตัวนั้น ผมกระชากมันทิ้งลงพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วห้อง เงาตรงหน้าชะงัก รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเริ่มแตกร้าวเหมือนเศษแก้ว แต่มันไม่ได้หายไป มันกลับก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจเย็นเฉียบปะทะที่ใบหน้าผม “เจ้าโง่... การทำลายป้ายชื่อน่ะ คือการประกาศสงครามกับท่านประธานโดยตรง” ทันใดนั้น เสียงตามสายที่เงียบไปก็กลับมาดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจจนทำให้พื้นคอนกรีตใต้เท้าผมสั่นสะเทือน “ยินดีด้วย พนักงานเมฆ... กฎข้อที่ 13 ได้เริ่มขึ้นแล้ว” ประตูลิฟต์ที่ปิดตายมาตลอดห้าปีค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นบางสิ่งที่อยู่ภายใน... บางสิ่งที่ทำให้ร่างของผมแข็งทื่อไปทั้งตัว เพราะคนที่ยืนรออยู่ในลิฟต์นั้น ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือตัวผมเองอีกคน... ในสภาพที่ไร้ผิวหนังและถูกพันธนาการด้วยสายเคเบิลนับร้อยเส้น! ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดในครั้งนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ ลิฟต์แก้วชั้นลบ