ความตายของเพื่อนร่วมทีม

“อย่ามองหน้ามัน เมฆ... อย่าแม้แต่จะหายใจให้เสียงดัง ถ้าแกไม่อยากให้ร่างนั้นกระชากวิญญาณแกออกจากร่างไปเป็นอะไหล่ในแผนกธุรการตลอดกาล” รินกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจของเธอสั่นพร่า มือเย็นเฉียบของเธอเอื้อมมาคว้าข้อมือผมไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดนั้นช่วยดึงสติที่กำลังจะหลุดลอยให้กลับมาอยู่กับร่องกับรอย ผมเงยหน้าขึ้นมองร่างของพี่สาว—หรือสิ่งที่เคยเป็นพี่สาวของผม—เธอยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แฟ้มเอกสารในมือย้อมไปด้วยสีแดงสดที่หยดลงพื้นพรมจนกลายเป็นรอยทางยาว ลิฟต์ตัวที่สองที่รินชี้บอกส่งเสียงครืดคราดน่าสะพรึงกลัว มันกำลังเคลื่อนที่ลงมาด้วยความเร็วที่ผิดธรรมชาติ สายเคเบิลสั่นสะเทือนจนผนังตึกคอนกรีตเสริมเหล็กสะเทือนเลื่อนลั่น เหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังหิวกระหายกำลังพุ่งเข้ามาตะปบเหยื่อ “นั่น... พี่ผม...” ผมพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสับสนและความหวาดกลัวที่ตีรวนอยู่ในอก “นั่นไม่ใช่พี่นาย” รินสวนกลับทันควัน แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความเด็ดเดี่ยวที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน “นั่นคือเหยื่อรายแรกที่ท่านประธานใช้เป็น ‘สมอ’ เพื่อกักขังพวกเราไว้ในชั้นที่ 13 นี้ ถ้าแกก้าวออกไปตอนนี้ แกจะกลายเป็นหนึ่งในหุ่นเชิดของมันทันที” ทันใดนั้น เสียงประกาศจากลำโพงบนเพดานก็ดังขึ้น เป็นเสียงทุ้มต่ำ เย็นยะเยือกที่คุ้นเคย *“พนักงานหมายเลข 402 และ 511... กฎข้อที่ 13: เมื่อลิฟต์มาถึงห้ามหยุดนิ่ง... จงเลือกงานชิ้นสุดท้ายที่ท่านต้องการสะสาง หากไม่เลือก... ทางเราจะเลือก ‘ชิ้นส่วน’ ให้ท่านเอง”* เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง ลิฟต์ตัวที่สองเปิดออกกว้าง แต่สิ่งที่อยู่ข้างในกลับไม่ใช่ห้องโดยสาร มันคือความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง มีเพียงมือสีขาวซีดนับร้อยคู่ที่ยื่นออกมาจากความว่างเปล่า พยายามคว้าทุกอย่างที่อยู่ใกล้ตัว รินผลักผมไปข้างหลังแรงๆ ก่อนจะขยับตัวไปขวางหน้าประตูลิฟต์ที่พังยับเยิน เธอหยิบปากกาหมึกซึมด้ามเก่าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ—อาวุธเพียงชิ้นเดียวที่เธอยอมเปิดเผยให้ผมเห็นมาตลอด—และกรีดลงบนฝ่ามือตัวเอง เลือดสีแดงฉานไหลรินออกมา แต่แทนที่จะหยดลงพื้น มันกลับลอยคว้างอยู่ในอากาศ กลายเป็นอักขระแปลกประหลาดที่เรืองแสงสีม่วงหม่น “ริน! คุณจะทำอะไร!” ผมตะโกนลั่น พยายามจะถลาเข้าไปหาเธอ แต่ร่างกายกลับถูกแรงกดดันมหาศาลตรึงไว้กับที่ “เมฆ... ฟังนะ” เธอหันกลับมามองผม รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากทำให้หัวใจผมบีบรัด “ฉันอยู่กับที่นี่มานานเกินไปจนลืมไปแล้วว่าการเป็นคนปกติมันรู้สึกยังไง การรักษาชีวิตนาย คือหนี้ที่ฉันติดค้างไว้ตั้งแต่คืนที่ประตูลิฟต์บานแรกเปิดออก... เมื่อห้าปีก่อน” “คุณพูดเรื่องอะไร? เราเพิ่งรู้จักกันแค่ไม่กี่เดือน!” “นั่นคือสิ่งที่แกเข้าใจมาตลอดไง เมฆ” รินกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะสะบัดมือไปทางร่างของพี่สาวผม อักขระสีม่วงพุ่งเข้าปะทะร่างนั้นจนเธอกระเด็นถอยหลังไป เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วโถงทางเดิน รินใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักผมเข้าไปในช่องว่างระหว่างกำแพงที่พังทลาย ซึ่งเป็นช่องทางลับที่เชื่อมต่อไปยังบันไดหนีไฟ ผมเห็นเธอคว้าตัวอักษรเหล่านั้นไว้ในมือ ก่อนจะสอดมันเข้าไปในเครื่องอ่านบัตรที่ติดตั้งอยู่ข้างลิฟต์นรกตัวนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังหวีดหวิว รินทรุดลงกับพื้น ร่างของเธอเริ่มเลือนรางเหมือนภาพถ่ายที่โดนแสงแดดแผดเผา “ไปซะ! กฎข้อที่ 13 ไม่ใช่การเลือกงาน... แต่เป็นการเลือก ‘คน’ ที่จะถูกทิ้งไว้!” เธอตะโกนสุดเสียง ขณะที่มือสีขาวจากลิฟต์นรกเริ่มลากร่างของเธอเข้าไปในความมืด ผมพยายามจะคว้ามือเธอไว้ แต่สัมผัสที่ได้รับกลับเป็นเพียงความว่างเปล่าและไอเย็นจัด ลิฟต์ตัวนั้นปิดสนิทลงพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดับวูบ ร่างของพี่สาวผมหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงแฟ้มเอกสารสีเลือดที่ตกลงบนพื้น ความเงียบเข้าปกคลุมตึกทั้งตึก ราวกับว่าเวลากำลังหยุดหมุน ผมยืนหอบหายใจอยู่หน้าบันไดหนีไฟที่มืดมิด มือของผมสั่นเทาจนกุมไม่อยู่ ในใจมีแต่คำถามที่ไร้คำตอบเกี่ยวกับริน และความลับที่เธอเก็บไว้ใต้ชื่อบัญชีที่ไม่มีใครรู้จัก ผมก้มลงมองแฟ้มเอกสารที่ตกลงมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นในวินาทีแห่งความเป็นความตาย นิ้วมือที่สั่นระริกค่อยๆ เปิดแฟ้มสีเลือดเล่มนั้นออก สิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างในไม่ใช่บันทึกการทำงาน หรือรายชื่อพนักงานที่หายไป... แต่มันคือรูปถ่ายใบหนึ่งของผมเอง—รูปถ่ายที่ถ่ายไว้เมื่อเช้านี้—ที่ถูกปั๊มด้วยตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่ว่า... *‘พนักงานสำรอง ลำดับถัดไป’* และทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง... มันเป็นเสียงส้นสูงที่ก้าวเดินอย่างมั่นคงและเชื่องช้า แต่มันไม่ใช่เสียงของริน และไม่ใช่เสียงของใครที่ผมรู้จัก เสียงนั้นหยุดลงที่ข้างหูของผม ก่อนที่ลมหายใจอุ่นๆ จะรดลงบนต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายผมแข็งตัว “ยินดีด้วยนะเมฆ... คุณได้รับตำแหน่งที่พี่สาวคุณทำทิ้งไว้แล้ว” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางในชั้นที่ 13 นี้อย่างเหนียวแน่นนะครับ ผม "ลิฟต์แก้วชั้นลบ" จะนำพาความระทึกขวัญมาส่งถึงมือท่านในตอนหน้าอย่างแน่นอนครับ