พิธีกรรมสังเวย

กลิ่นธูปอบอวลจนน่าคลื่นไส้เจือด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดินที่ควรจะไม่มีใครย่างกรายเข้ามา เมฆก้มตัวต่ำลงจนแนบกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ มือที่สั่นเทาของเขากำแฟลชไดรฟ์ที่ขโมยมาจากห้องเซิร์ฟเวอร์ไว้แน่น “คุณคิดว่าเรามาที่นี่เพื่ออะไรครับ ริน?” เมฆกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้าน รินไม่ได้หันมามอง เธอชี้ไปที่มุมมืดของห้องซึ่งมีแท่นบูชาเก่าคร่ำคร่าตั้งอยู่ ผนังปูนด้านหลังถูกเขียนด้วยอักขระสีแดงสดที่ยังคงเปียกชื้นราวกับเพิ่งแต้มลงไปเมื่อครู่ บนแท่นนั้นวางรูปถ่ายของพนักงานบริษัทนับสิบชีวิตที่หายสาบสูญไปในช่วงห้าปีที่ผ่านมา รวมถึงรูปถ่ายของพี่สาวเขาที่วางอยู่บนสุด “ทุกวันที่ 14 พฤศจิกายน... วันครบรอบที่ตึกนี้เปิดทำการครั้งแรก” รินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตาของเธอสั่นไหวอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “ไม่ใช่แค่วันทำบุญบริษัทธรรมดา แต่คือวันที่ท่านประธานต้อง ‘จ่ายคืน’ ให้กับสิ่งที่ท่านได้ขอไว้” เมฆรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นปราดขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง เขาพยายามขยับตัวเข้าไปใกล้แท่นบูชา ทันใดนั้น ไฟเพดานที่กะพริบถี่ๆ ก็ดับมืดลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก *ตื้ด... ตื้ด... ตื้ด...* เสียงสัญญาณจากระบบเสียงตามสายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันไม่ใช่เสียงประกาศทั่วไป แต่เป็นเสียงสวดอ้อนวอนที่ฟังดูบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ เมฆเงยหน้าขึ้นมองผ่านความมืด เขาเห็นเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงทางเข้าห้อง ร่างนั้นสวมสูทเนี๊ยบกริบ ผิดกับบรรยากาศที่เน่าเฟะของห้องใต้ดินนี้อย่างสิ้นเชิง “คุณเห็นไหมครับริน...” เมฆพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นร่างของพี่สาวเขาปรากฏขึ้นในแสงรำไรจากนาฬิกาข้อมือของเขา เธอไม่ได้ตาย เธอเพียงแต่กำลัง ‘ยืนประจำการ’ อยู่ในมุมห้องนั้นอย่างไร้วิญญาณ ดวงตาของเธอว่างเปล่าและจดจ้องมาที่เมฆเหมือนไม่รู้จักกัน “อย่ามองตาเธอ” รินคว้าข้อมือเมฆไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ “ถ้าคุณสบตาเธอ คุณจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของรายชื่อที่ต้องสังเวยในปีนี้” เมฆกัดฟันแน่น ความโกรธแค้นปะทะกับความกลัวในอก “เราจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ พี่ผมไม่ใช่เครื่องมือของใคร!” เขาสลัดมือรินออกแล้วพุ่งตัวไปข้างหน้า หวังจะคว้าแขนพี่สาวไว้ ทันทีที่ปลายนิ้วเขาสัมผัสกับไอเย็นยะเยือกของหญิงสาว กองเอกสารที่วางระเกะระกะรอบห้องพลันลอยเคว้งขึ้นกลางอากาศ ราวกับมีพายุหมุนที่มองไม่เห็นกระชากพวกมันให้ปลิวว่อนไปทั่วห้อง เศษกระดาษที่เป็นสัญญาจ้างงานนับพันฉบับกลายเป็นใบมีดคมกริบที่บาดเข้าตามผิวหนังของเมฆ “แกไม่ควรมาที่นี่... เมฆ” เสียงของท่านประธานดังกังวาน ไม่ได้มาจากลำโพง แต่มันดังก้องอยู่ในหัวของเขาโดยตรง เสียงนั้นเย็นชา สุขุม และเต็มไปด้วยอำนาจมืด รินตะโกนสุดเสียง “วิ่ง! ไปที่ลิฟต์แก้วชั้นลบ เดี๋ยวนี้!” เมฆล้มลงกับพื้นขณะที่ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง เขาเห็นพี่สาวค่อยๆ ก้าวเดินมาหาเขา มือที่ซีดเผือดของเธอยื่นออกมาเหมือนจะโอบกอด แต่ในมือที่สั่นเทานั้นกลับถือมีดเล่มเล็กที่เปื้อนคราบเลือดเก่ากรัง เธอกำลังจะทำพิธีกรรมสังเวยในนาทีนี้ รินพุ่งเข้าขวางระหว่างเมฆกับพี่สาว เธอควักเหรียญโบราณออกมาแล้วโยนลงพื้น เกิดวงเวทย์สีครามวาบขึ้นชั่วพริบตาเพื่อหน่วงเวลา ร่างของพี่สาวเมฆชะงักงัน เธอแหงนหน้าขึ้นมองเพดานด้วยความเจ็บปวดก่อนจะกรีดร้องออกมาเป็นเสียงของพนักงานคนอื่นๆ รวมกันจนแก้วหูเมฆแทบแตก เมฆกัดฟันลุกขึ้นยืน รวบรวมสติทั้งหมดพุ่งตัวออกไปทางประตู แต่เมื่อเขาก้าวออกสู่โถงทางเดิน สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่ทางออกสู่ชั้นล็อบบี้ แต่มันคือลิฟต์แก้วตัวเดิมที่เปิดอ้ารอรับเขาอยู่ ภายในลิฟต์ไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่เคยเป็น... ร่างของท่านประธานนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักกลางลิฟต์ ใบหน้าของชายผู้นั้นถูกปกปิดด้วยหน้ากากกระดาษที่วาดเป็นรูปยิ้มที่บิดเบี้ยวเกินจริง เขาไม่ได้หันมามองเมฆ แต่เพียงแค่ยกนิ้วขึ้นชี้ไปที่ปุ่มกดชั้นที่ -13 ซึ่งกำลังกะพริบเป็นสีแดงฉาน “ยินดีต้อนรับสู่การประเมินผลงานประจำปีของคุณ พนักงานดีเด่น” ชายในหน้ากากพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่เมฆเคยได้ยินมา ประตูลิฟต์เริ่มปิดลงอย่างช้าๆ รินยังคงติดอยู่ภายในห้องใต้ดินที่กำลังถูกกลืนกินด้วยเงาดำมืด เมฆก้าวเข้าไปในลิฟต์โดยไม่มีทางเลือก ทันใดนั้น หน้ากากของท่านประธานก็ค่อยๆ หลุดร่วงลงเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้หน้ากากนั้น... มันคือใบหน้าของเมฆเอง ที่ดูแก่ชราและเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ราวกับผ่านเวลามานานนับสิบปี ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดกับผมในบทนี้นะครับ ลิฟต์แก้วชั้นลบจะพาคุณไปพบกับความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปครับ