กฎเหล็กในลิฟต์แก้ว

“อย่ามองรูนั่น” น้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้นแทรกความเงียบงันที่กดทับโสตประสาท เมฆสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำแฟ้มเอกสารในมือร่วงหล่น เขาหมุนตัวกลับไปหาต้นเสียง รินยืนพิงผนังโถงทางเดินอยู่ตรงนั้น ดวงตาคู่คมกริบของเธอไม่ได้จับจ้องที่ใบหน้าเขา แต่จ้องเขม็งไปที่รอยแยกของประตูลิฟต์ร้างที่ยังคงสั่นไหวเบาๆ ราวกับมีบางอย่างพยายามแง้มมันออกมาจากด้านใน “เมื่อกี้... คุณเห็นใช่ไหม?” เมฆถาม เสียงของเขาสั่นพร่าเกินกว่าจะควบคุมได้ เขาพยายามปรับลมหายใจที่เต้นรัวอยู่ในอก “ไอ้เสียงลากเหล็กนั่น มันไม่ใช่คนแน่ๆ” รินไม่ตอบ เธอเดินตรงเข้ามาหาเขา ระยะห่างที่ลดลงทำให้เมฆเห็นความผิดปกติในดวงตาของเธอ มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือ ‘ความเวทนา’ เธอคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้เขารู้สึกถึงกระดูกที่กดทับกัน “ที่นี่ไม่มีที่ว่างสำหรับความสงสัย” รินกระซิบชิดใบหู ลมหายใจของเธอเย็นเฉียบราวกับเพิ่งออกมาจากห้องเก็บศพ “ฟังให้ดีนะเมฆ ถ้าไม่อยากกลายเป็นแค่อีกหนึ่งรายชื่อในแฟ้ม ‘พนักงานที่ลาออกโดยไม่แจ้งล่วงหน้า’ จงจำกฎของตึกนี้ให้ขึ้นใจ” เธอจูงเขาเดินเลี่ยงไปทางลิฟต์แก้วฝั่งตะวันออก แสงไฟในโถงกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนสัญญาณเตือนภัยที่กำลังจะดับสูญ ลิฟต์แก้วทรงกลมใจกลางตึกดูโดดเด่นและน่าพิศวง มันโปร่งใสจนเห็นโครงสร้างเหล็กกล้าที่ขึ้นสนิมและสายเคเบิลที่สั่นไหวอย่างไร้เหตุผล รินกดปุ่มเรียกลิฟต์ ตัวเลขดิจิทัลเหนือประตูเริ่มนับถอยหลัง... 15... 14... 13... เมฆสังเกตเห็นมือของรินเกร็งแน่นขณะที่ตัวเลขกำลังจะเปลี่ยนไปที่ 13 เธอรีบกดปุ่ม ‘ปิดประตู’ ย้ำๆ ทันทีที่ตัวลิฟต์เคลื่อนมาถึงชั้น 14 ของตึก “ทำไมไม่ไปที่เลข 13?” เมฆถามด้วยความสงสัยที่อัดอั้น “ผมเห็นปุ่มมันอยู่บนแผงควบคุมนะ ถึงมันจะดูเก่าจนเหมือนไม่ได้ใช้งานมานานก็ตาม” รินหันขวับมามองเขา สายตาของเธอแข็งกร้าว “ห้ามกดเลข 13 เด็ดขาด โดยเฉพาะหลังเที่ยงคืน ต่อให้เห็นใครอยู่ในนั้น หรือได้ยินเสียงคนเรียกให้ช่วย... ก็ห้ามกด!” “เพราะอะไร?” “เพราะชั้นที่ 13 ไม่มีอยู่จริงบนแผนผังอาคาร” รินเว้นจังหวะ เสียงของเธอเบาหวิวราวกับกำลังพูดกับความว่างเปล่า “แต่มันมีอยู่จริงในความหิวโหยของสิ่งที่อาศัยอยู่ใต้เงาของตึกนี้ ถ้าคุณกดเลขนั้น ลิฟต์จะกลายเป็นโลงศพเคลื่อนที่ และ ‘ท่านประธาน’ จะเป็นคนเลือกเมนูอาหารเย็นของตัวเองผ่านกล้องวงจรปิดพวกนั้น” เธอชี้ไปที่กล้องวงจรปิดมุมห้องที่หมุนตามการเคลื่อนไหวของพวกเขาอย่างแม่นยำ ทุกครั้งที่เลนส์กล้องหมุนผ่าน เมฆรู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมทิ่มแทงที่ท้ายทอย “คุณรู้อะไรมากกว่านั้นใช่ไหม?” เมฆเค้นถาม พลางขยับเข้าไปใกล้ “พี่สาวผม... เธอหายไปเมื่อ 5 ปีก่อนในตึกนี้ เธอทำงานแผนกเดียวกับคุณ ริน คุณต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่!” รินชะงักไปครู่หนึ่ง เงาสะท้อนจากกระจกแก้วของลิฟต์ทำให้เห็นแววตาที่สั่นไหวของเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉยตามเดิม “พี่สาวคุณไม่ได้หายไปไหนหรอกเมฆ...” เธอพูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเขา “เธอแค่กลายเป็นส่วนหนึ่งของกฎเหล็กไปแล้ว และถ้าคุณยังขุดคุ้ยเรื่องนี้ไม่เลิก คุณก็จะกลายเป็นเครื่องเซ่นสังเวยรายต่อไปแทนที่จะเป็นผู้ค้นหาความจริง” ทันใดนั้น ลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนที่ลงอย่างนุ่มนวลกลับกระตุกรุนแรงจนทั้งคู่เสียหลักไปกระแทกกับผนังแก้ว ไฟภายในลิฟต์ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกริ่งดังลากยาวบาดแก้วหู แรงสั่นสะเทือนทำให้ลิฟต์หยุดชะงักค้างอยู่กึ่งกลางระหว่างชั้น 13 และ 14 ความมืดมิดเข้าครอบงำจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว เมฆรู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พุ่งผ่านช่องว่างของประตูลิฟต์ที่ปิดไม่สนิท ท่ามกลางความเงียบงัน เสียง ‘ครูด’ ของโลหะที่เขาได้ยินเมื่อตอนต้นบทดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ได้มาจากโถงทางเดิน แต่มันดังมาจาก... ‘ด้านบนเพดานของห้องโดยสารลิฟต์’ บางอย่างที่มีน้ำหนักมหาศาลกำลังปีนป่ายอยู่บนหลังคาลิฟต์ที่พวกเขายืนอยู่ “อย่าหายใจ...” รินกระซิบผ่านความมืด เสียงของเธอสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมฆกลั้นหายใจจนหน้าอกแทบระเบิด ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะยอมแพ้ต่อความกดดัน เสียงประกาศจากลำโพงในลิฟต์ที่ควรจะพังไปแล้วก็ดังขึ้น เป็นเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาด เสียงที่เมฆจำได้แม่นยำว่าเป็นเสียงของพี่สาวเขา... เสียงที่ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ แต่เป็นเสียงที่ดังสดๆ มาจากช่องลำโพง “เมฆ... ขึ้นมาหาพี่สิ... ชั้นที่ 13 กำลังรออยู่” เมฆเบิกตากว้างเมื่อเห็นแสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นที่ปุ่มกดหมายเลข 13 บนแผงควบคุม ทั้งที่ไม่มีใครแตะต้องมันเลยแม้แต่นิ้วเดียว ลิฟต์เริ่มเคลื่อนตัวขึ้นไปอย่างไร้เหตุผล มุ่งหน้าสู่ชั้นที่ไม่มีอยู่จริงตามกฎของตึกนรกแห่งนี้! *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ชั้นลบไปกับผม "ลิฟต์แก้วชั้นลบ" ครับ