ฝันร้ายที่กลายเป็นจริง

"ถอยหลัง... ถอยออกไปจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของผมแหบพร่าจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม เมฆยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าผนังคอนกรีตเปลือยเปล่าของชั้นที่ 13 แผ่นหลังของก้อง เพื่อนร่วมงานฝ่ายบุคคลที่เพิ่งวิ่งหนีตายมาด้วยกันเมื่อครู่ กำลังแนบสนิทอยู่กับพื้นผิวซีเมนต์เย็นเยียบอย่างน่าประหลาด ไม่มีเสียงร้องโหยหวน มีเพียงเสียงเนื้อหนังที่ถูกบดอัดคล้ายกับหยดน้ำกำลังซึมผ่านแผ่นกระดาษทิชชู ดวงตาของก้องเบิกโพรงกว้างจนแทบทะลักออกมาจากเบ้า ริมฝีปากอ้าค้างพยายามจะเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่สิ่งที่หลุดออกมามีเพียงฟองอากาศสีแดงสดและเสียงหอบหายใจติดขัด นิ้วมือทั้งส้าวจิกทึ้งลงไปบนเนื้อปูนราวกับมันไม่ใช่ของแข็ง แต่มันคือโคลนตมก้นบึงที่พร้อมจะดูดกลืนทุกชีวิตลงไป "ช่วย... ด้วย..." นั่นคือคำสุดท้ายที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอของก้อง ก่อนที่ร่างทั้งร่างของเขาจะจมหายเข้าไปในเนื้อปูนสีเทาอย่างช้าๆ ราวกับถูกกลืนกินโดยสัตว์ประหลาดไร้รูปร่างที่ซ่อนตัวอยู่หลังผนังตึก เนื้อปูนรอบตัวก้องกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นเล็กๆ คล้ายผิวน้ำยามมีก้อนหินตกลงไป ก่อนที่มันจะกลับมาเรียบสนิท แน่นทึบ และเย็นเยียบไร้ร่องรอย... ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นตรงนั้นตั้งแต่แรก ผมทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น พลังงานในร่างกายราวกับถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น ฝ่ามือทั้งสองข้างเปื้อนฝุ่นปูนและหยดเลือดจางๆ ที่กระเซ็นติดผนัง หัวใจเต้นรัวกระหน่ำจนจุกอยู่ที่ลำคอ ภาพเพื่อนร่วมงานที่ยืนคุยเรื่องโครงการเมื่อตอนบ่ายถูกบดขยี้หายไปต่อหน้าต่อตา มันรุนแรงเกินกว่าสมองของมนุษย์ปกติจะประมวลผลได้ทัน "อย่าส่งเสียงดัง... และอย่าหันหลังให้ผนังเด็ดขาด" เสียงกระซิบเย็นเยียบที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ รินก้าวเข้ามาฉุดแขนของผมให้ลุกขึ้นยืนด้วยเรี่ยวแรงที่คาดไม่ถึง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นของเธอนิ่งสนิท ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความตกใจ มีเพียงความตื่นตัวระแวดระวังอย่างถึงที่สุด "เมื่อกี้... เมื่อกี้มันอะไรกันริน ก้องเขา... เขาโดน..." ผมพยายามจะเค้นคำพูดออกมา ร่างกายสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้ "กฎข้อที่เจ็ดของตึกนี้... ผนังชั้นที่ 13 ไม่ใช่คอนกรีต แต่มันคือ 'ปาก' ของตึก" รินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด เธอกวาดสายตาไปรอบโถงทางเดินที่มืดสลัว แสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ ส่งเสียงฮัมต่ำในลำคอชวนประสาทกิน "ยิ่งคุณตื่นกลัว ยิ่งส่งเสียงดัง หรือเข้าใกล้ผนังมากเท่าไหร่ มันยิ่งได้กลิ่นความกลัวของคุณชัดเจนขึ้นเท่านั้น" ผมกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก สายตาเหลือบไปมองผนังเบื้องหลัง ซึ่งตอนนี้ผิวปูนบริเวณที่ก้องหายตัวไปเริ่มปรากฏรอยนูนเป็นรูปเงาโครงร่างมนุษย์รางเลือน มันกำลังดิ้นรนขยับเขยื้อนอยู่ใต้ชั้นปูนหนาเตอะ ชวนให้รู้สึกคลื่นไส้จนอยากจะอาقيออกมาตรงนั้น "เรา... เราต้องรีบไปจากที่นี่" ผมพยายามพยุงตัวเองขึ้นยืน ขาข้างหนึ่งยังคงสั่นเทา "ลิฟต์บริการด้านนู้นยังใช้ได้ไหม หรือเราต้องใช้บันไดหนีไฟ" รินส่ายหน้าช้าๆ สีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม "บันไดหนีไฟถูกล็อกตายตั้งแต่เที่ยงคืน ส่วนลิฟต์... คุณก็รู้ว่าระบบควบคุมทั้งหมดไม่ได้อยู่ภายใต้กฎฟิสิกส์ปกติ" เธอนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะดึงแขนผมให้เดินเลียบไปตามแนวเสาต้นใหญ่อย่างเงียบเชียบที่สุด "เราต้องไปที่ห้องควบคุมระบบชั่วคราวของชั้น 12 ทางนั้นมีช่องระบายอากาศที่ฉันเคยสำรวจไว้ น่าจะพอพาเราออกไปจากโซนนี้ได้" เราเดินย่องไปตามทางเดินยาวเหยียด บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดจนได้ยินกระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเองและเสียงหัวใจที่เต้นรัว กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ทุกก้าวที่เดินราวกับเหยียบอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดผึ่งได้ทุกเมื่อ ทว่า... ในจังหวะที่เรากำลังจะเลี้ยวเข้าสู่มุมตึกด้านหน้า เสียงประกาศตามสายอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นกังวานไปทั่วโถงทางเดิน เสียงนั้นแหบพร่า ฟังดูคล้ายเสียงกระซิบจากคนหลายคนพูดประสานกันจนน่าขนลุก *"ผู้โดยสารหมายเลขศูนย์สี่... และพนักงานบัญชีรisริน... การเดินทางชมตึกยังไม่สิ้นสุดนะครับ... ทำไมถึงรีบร้อนกลับบ้านกันนักล่ะครับ?"* ฝีเท้าของรินชะงักกึกทันที เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห้ามเลือดแทบไม่อยู่ หันมามองผมด้วยแว่นตาที่สะท้อนแสงไฟกระพริบ และคำพูดประโยคต่อมาของเธอก็ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบลงถึงขั้วกระดูก "เมฆ... เสียงตามสายเมื่อกี้... ไม่ได้มาจากลำโพงบนเพดาน" รินกระซิบเสียงสั่นเป็นครั้งแรก "แต่มันดังมาจาก... ภายใต้ผิวหนังตรงหน้าอกของคุณเอง" ผมก้มมองลงที่เสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองด้วยความหวาดผวา และสิ่งที่เห็นผ่านเนื้อผ้าบางเบาก็ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ—รอยนูนรูปมือมนุษย์ขนาดเล็กกำลังดันนูนขึ้นมาจากใต้ผิวหนังบริเวณหน้าอกซ้ายของผมอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงหัวใจเต้นระรัวที่ดังซ้อนขึ้นมาอีกหนึ่งดวง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปสู่ความมืดมิดในชั้นที่ 13 ไปพร้อมกับผมนะครับ — ลิฟต์แก้วชั้นลบ