ความลับในบัญชีรายชื่อ

"ชื่อพวกนี้... มันไม่มีวันถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์ใช่ไหม" เมฆเอ่ยถามขณะที่นิ้วสั่นเทาชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เมนเฟรมในห้องเซิร์ฟเวอร์ชั้นที่ 13 แสงสีเขียวจากจอสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เหนื่อยล้าของเขา สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่แค่ตัวเลขผลประกอบการ แต่มันคือรายชื่อพนักงานที่ถูกจัดเรียงตามลำดับรหัสประจำตัว และชื่อนับสิบที่เขาคุ้นตาเป็นอย่างดี กลับถูกไฮไลท์ด้วยตัวอักษรสีแดงเข้ม... ชื่อของคนที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน รินที่ยืนกอดอกพิงชั้นวางเซิร์ฟเวอร์อยู่ด้านหลังเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนเมฆสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "ระบบนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อคำนวณกำไรขาดทุนหรอกเมฆ แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อ 'บริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์' ที่ไม่มีวันหมดอายุ" เสียงของรินราบเรียบจนน่าขนลุก เธอเลื่อนมือข้ามไหล่เมฆไปกดแป้นพิมพ์อย่างชำนาญ "เธอเห็น 'รหัส 005' ไหม นั่นคือรหัสของพี่สาวเธอ" ลมหายใจของเมฆสะดุดกึก เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น พี่สาวของเขาหายไปเมื่อห้าปีก่อน ข่าวแจ้งว่าเกิดอุบัติเหตุในลิฟต์ แต่ศพไม่เคยถูกพบ และตอนนี้ ชื่อของเธอกลับปรากฏสถานะ 'On Duty' อยู่ในระบบ "สถานะกำลังปฏิบัติงาน? นี่มันบ้าอะไรกัน! เธอตายไปแล้วนะริน!" เมฆตะคอกเสียงต่ำ พยายามควบคุมอารมณ์ที่เริ่มพุ่งพล่าน "หรือว่าที่นี่ไม่ใช่บริษัท... แต่เป็นคุกที่พวกเขายังคงสูบวิญญาณคนพวกนี้ไปใช้งานต่อ?" รินไม่ตอบ เธอเพียงแค่นัยน์ตาสั่นไหวครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองกล้องวงจรปิดที่มุมห้อง ซึ่งเลนส์ของมันกำลังหมุนมาทางพวกเขาอย่างเชื่องช้า ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจับจ้องเหยื่อ "ถ้าเธออยากรู้ความจริง... ลองกดปุ่ม Enter ที่รหัสพี่เธอสิ" รินกระซิบ "แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะ ถ้าเธอเรียกใครบางคนกลับมาจากระบบได้ สิ่งที่ออกมาพร้อมกันอาจไม่ใช่แค่พี่สาวของเธอ" เมฆลังเล นิ้วของเขาสั่นเทาเหนือปุ่มกด ความสงสัยที่กัดกินใจมานานห้าปีกับสัญชาตญาณเอาตัวรอดกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด เขาจำได้ว่าในห้องนี้มีกฎเหล็กข้อหนึ่งที่รินเคยบอกไว้ 'อย่าแตะต้องไฟล์ที่มีสีแดงเลือด' แต่ในวินาทีนี้ ความรักความผูกพันมันท่วมท้นจนเขาไม่สนกฎเกณฑ์ใดๆ อีกต่อไป เมฆกด Enter เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นห้อง เซิร์ฟเวอร์ส่งเสียงครางครืนราวกับมันกำลังสำลักข้อมูลมหาศาล แสงไฟในห้องดับวูบลงเหลือเพียงสีแดงฉานที่กระพริบถี่ๆ ตามจังหวะหัวใจของเขา "แกทำอะไรลงไป!" รินอุทานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกที่เมฆไม่เคยได้ยินมาก่อน เธอคว้าแขนเขาไว้แน่น "รีบถอยออกมาจากตรงนั้น เดี๋ยวนี้!" หน้าจอคอมพิวเตอร์เปลี่ยนไป มันไม่ได้แสดงรายชื่อพนักงานอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นภาพถ่ายสดจากกล้องวงจรปิดในจุดที่เมฆไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือห้องลับใต้ดิน... ห้องที่พี่สาวของเขาถูกขังอยู่ท่ามกลางสายระโยงระยางของเครื่องจักรที่ดูเหมือนจะดึงดูดพลังงานชีวิตจากร่างที่ซูบผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เธอยังมีชีวิต... แต่เธอกำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของตึกนี้ "ดูนั่นสิเมฆ..." รินพูดเสียงแผ่ว "นั่นไม่ใช่แค่พี่สาวของเธอ แต่นั่นคือจุดกำเนิดของ 'ท่านประธาน'" ทันใดนั้น เสียงตามสายของตึกที่เงียบงันไปนานก็ดังขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะแหบแห้งที่คุ้นเคย แต่อบอวลไปด้วยความเย็นเยียบที่บาดลึกถึงกระดูก เสียงนั้นไม่ได้มาจากลำโพง แต่มันดังก้องอยู่ในหัวของเมฆโดยตรง "ยินดีต้อนรับสู่การเลื่อนตำแหน่งนะ คุณเมฆ... ต่อจากนี้ไป เธอจะเป็นพนักงานดีเด่นคนใหม่ของเราตลอดกาล" ประตูห้องเซิร์ฟเวอร์ที่ควรจะล็อคอยู่กลับค่อยๆ เปิดออกเองช้าๆ พร้อมกับร่างของพนักงานหญิงคนหนึ่งที่เดินตรงเข้ามาหาเขาในสภาพที่ไร้ใบหน้า ร่างนั้นสวมชุดยูนิฟอร์มของบริษัทที่สะอาดสะอ้าน แต่รอยเลือดที่ซึมออกมาจากคอเสื้อกลับบอกเล่าเรื่องราวที่น่าสยดสยองยิ่งกว่า เมฆถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับเครื่องเซิร์ฟเวอร์ รินหายไปจากข้างกายเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้ ทิ้งให้เขาเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าและร่างไร้หน้าที่กำลังชี้มือมาที่เขาด้วยนิ้วที่ยาวผิดธรรมชาติ "พี่..." เมฆพึมพำด้วยเสียงที่แทบจะขาดใจ ร่างไร้หน้าเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เมฆจำได้แม่นยำว่าเป็นเสียงของพี่สาวตัวเอง "เมฆ... พี่หิวนัก... ขอแรงงานของเธอมาช่วยพี่หน่อยนะ" ลิฟต์แก้วด้านนอกห้องเปิดออก เสียง 'ติ๊ง' ที่เคยเป็นสัญญาณบอกชั้น กลับกลายเป็นเสียงใบมีดกระทบเหล็กที่แหลมคมจนบาดแก้วหู เมฆตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า เขากำลังจะไม่ได้กลับออกไปจากชั้นที่ 13 นี้อีกตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปสู่ความมืดมิดในชั้นที่ 13 ไปพร้อมกับผมนะครับ — ลิฟต์แก้วชั้นลบ