รินปรากฏตัว

กลิ่นอานิสงส์ของความตายในห้องทำงานรวมชั้นที่ 13 ไม่ได้มาพร้อมกับกลิ่นเน่าเฟะของซากศพ แต่มันคือกลิ่นของ "กระดาษถ่ายเอกสารที่ร้อนจัด" ผสมผสานกับกลิ่นอับของพรมเก่าคร่ำคร่า เมฆทรุดกายลงแนบกับพื้นพรม เย็นเยียบจนกระดูกสันหลังชาหนึบ ดวงตาเบิกโพ้างłมองเงาสีดำทะมึนที่บิดเบี้ยวผิดรูป กำลังคืบคลานออกจากช่องระบายอากาศเหนือโต๊ะทำงานของเขา *กึก... กัก... กึก...* เสียงกระดูกข้อต่อของร่างไร้หัวนั้นลั่นกรอบแกลบราวกับกิ่งไม้แห้งถูกหัก มันไม่ใช่ภาพหลอน เมฆสัมผัสได้ถึงแรงกดอากาศที่ลดฮวบลงจนแก้วหูอื้ออึง ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายสั่นเทาจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่นิ้วเดียว สติของชายหนุ่มกำลังจะหลุดลอยเมื่อเงาร่างนั้นพุ่งพรวดเข้ามาประชิด ลากยาวเป็นเงาตะคุ่มทาบทับร่างของเขาจนมืดสนิท ในวินาทีที่ความตายแผ่ไอเย็นเยียบเข้าสู่ขั้วหัวใจ... *เพล้ง!* เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึ้กถูกเหวี่ยงอัดเข้าใส่ร่างเงาดำนั้นอย่างแม่นยำ พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดยูติลิตี้สูทสีเทาเข้มที่ก้าวพรวดเข้ามาในเขตอาคมแห่งความตาย รินปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แววตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเย็นชาดุดันที่ทรงพลังพอจะขับไล่ความอึมครึมในห้องนั้นให้ถอยร่นไปชั่วขณะ "อย่ามองตาซ้ายของมัน" รินเอ่ยขึ้น เสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบขาดและก้องกังวานในความเงียบงัน "ถ้าคุณยังอยากมีลมหายใจกลับไปเจอพี่สาวของคุณ" เมฆสะดุ้งสุดตัว คำพูดนั้นสั่นสะท้อนลึกลงไปในความลับที่เขาไม่เคยบอกใคร ร่างเงาดำกรีดร้องโหยหวนด้วยเสียงที่คล้ายกับเหล็กขูดกับกระจก มันหันขวับมาทางริน ร่างบิดเบี้ยวพุ่งเข้าใส่หญิงสาวด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ แต่รินกลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอยกมือขึ้นคว้าปากกาหมึกซึมด้ามเก่าที่เหน็บกระเป๋าเสื้อ แล้วแทงสวนเข้าใส่กลางอากาศธาตุตรงจุดที่ควรจะเป็นหัวใจของวิญญาณร้ายอย่างแม่นยำ *ฉับพลัน!* แสงสีฟ้าอ่อนเปล่งประกายวาบออกมาจากปลายปากกา เกิดเสียงดังคล้ายกระแสไฟฟ้าช็อต ร่างเงาดำชะงักงัน บิดเร้าด้วยความเจ็บปวดทรมาน ก่อนจะสลายกลายเป็นควันสีเทาจางหายไปในความมืดของมุมห้อง ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจอย่างรุนแรงของเมฆที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้น เมฆกวาดสายตามองรินด้วยความตื่นตระหนกและสงสัยระคนกัน หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก "คุณ... คุณทำได้ยังไง?" เมฆเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก มือสั่นเทาพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง "แล้วคุณรู้เรื่อง... เรื่องพี่สาวของผมได้ยังไงกัน ริน?" รินไม่ตอบทันที เธอก้มลงเก็บปากกาหมึกซึมด้ามนั้นอย่างใจเย็น เช็ดคราบเขม่าสีดำที่ติดอยู่ด้วยผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเมฆ แววตาของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว ไม่มีร่องรอยของความตกใจหลงเหลืออยู่เลยสักนิด ราวกับเหตุการณ์สยองขวัญเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องสามัญธรรมดาที่เธอพบเจอจนชินชา "คุณโง่มากเมฆ ที่ยังดึงดันจะอยู่ทำโอทีหลังเที่ยงคืนในตึกนี้" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนเร้น "กฎเหล็กข้อที่สี่ของตึกนี้ระบุไว้ชัดเจน... ห้ามเปิดแฟ้มเอกสารสีแดงหลังเวลาเที่ยงคืน แต่นี่คุณกำลังทำอะไรอยู่?" เมฆชะงัก เขาก้มมองโต๊ะทำงานของตัวเอง บนนั้น... แฟ้มเอกสารปกสีแดงฉานที่เขาไม่เคยหยิบจับมาก่อน กลับวางเปิดกางคาไว้ที่หน้ากระดาษบันทึกเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน—ปีที่พี่สาวของเขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยภายในตึกแห่งนี้ "ผมไม่ได้เปิด..." เมฆพยายามปฏิเสธ ลมหายใจสะดุดกึก "ผมแค่... ผมแค่เดินกลับมาที่โต๊ะ แล้วมันก็วางอยู่ตรงนั้น..." รินหรี่ตามองเมฆอย่างพิจารณา ก่อนที่มุมปากของเธอจะกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สร้างความอบอุ่น แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนתหนาขึ้นไปอีก "มันไม่ได้วางอยู่เองหรอกครับ เมฆ" รินเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น "มีบางอย่างกำลังจงใจต้อนคุณให้จนมุม และตอนนี้... มันรู้แล้วว่าคุณกำลังเข้าใกล้ความจริงมากเกินไป" เสียงตามสายภายในห้องทำงานส่งเสียง *ซ่า...* เบาๆ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของท่านประธานจะดังลอดออกมาจากลำโพงเพดานเหนือศีรษะของทั้งคู่ *"ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบถัดไป... คุณพนักงานดีเด่น และคุณผู้ช่วยตัวน้อย หวังว่าพวกคุณจะเพลิดเพลินกับแขกรับเชิญคนต่อไป... ที่กำลังเดินออกจากลิฟต์แก้วชั้นลบในขณะนี้"* สิ้นเสียงประกาศ ไฟฉุกเฉินสีแดงทั่วทั้งชั้นที่ 13 พลิกกลับมาสว่างวาบพร้อมกัน เสียงกริ่งเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหว และที่ปลายทางเดินมืดมิด เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นปูนก็ดังขึ้น... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อย่างมั่นคง และร่างที่ก้าวพ้นความมืดออกมานั้น ทำให้เมฆต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง เพราะใบหน้าของแขกยามวิกาลคนนั้น... คือใบหน้าเดียวกับพี่สาวของเขาที่หายสาบสูญไปเมื่อห้าปีก่อนทุกประการ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปสู่ความมืดมิดในชั้นที่ 13 ไปพร้อมกับผมนะครับ — ลิฟต์แก้วชั้นลบ