ข้อตกลงแลกเปลี่ยน

"ถ้าคุณคิดว่าการเงียบจะทำให้คุณมีชีวิตรอดจนถึงเช้า ผมบอกได้เลยว่าคุณกำลังฝันหวานอยู่ครับ คุณเมฆ" เสียงของรินราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องเก็บเอกสารชั้น 13 แสงไฟฟลูออเรสเซนต์เหนือหัวกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนสัญญาณชีพที่กำลังแผ่วลง เมฆทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพรมที่อมฝุ่น เขารู้สึกได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากผนังห้อง แม้กระทั่งอากาศที่หายใจเข้าไปยังให้ความรู้สึกเหมือนมีเข็มเล็กๆ แทงอยู่ที่ปอด เมฆเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นเพียงแววตาที่ว่างเปล่า ทว่าลึกซึ้งเกินกว่าคนปกติจะแสดงออก รินนั่งอยู่บนลังเอกสารเก่าๆ มือเรียวบางของเธอกำด้ามปากกาแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ทำไมต้องเป็นผม?" เมฆเอ่ยเสียงแหบพร่า "คุณมีข้อมูลมากกว่าใคร มีสิทธิ์ที่จะหนีไปได้ทุกเมื่อ แต่คุณเลือกที่จะดึงผมเข้ามาในเกมนี้... เกมที่พี่สาวผมต้องหายตัวไป" รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ "พี่สาวคุณไม่ใช่คนแรก และถ้าคุณยังโง่เง่าอยู่แบบนี้ คุณก็จะเป็นรายต่อไปที่ไม่ใช่คนสุดท้าย กฎของที่นี่ไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องพนักงาน แต่มันมีไว้เพื่อคัดกรอง 'เหยื่อ' ที่เหมาะสมสำหรับการสังเวย" เธอโน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างจากเมฆเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอับของกระดาษเก่าลอยมาปะทะจมูก เมฆสัมผัสได้ถึงความกดดันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ "ผมให้ข้อเสนอคุณหนึ่งอย่าง" รินกระซิบ "คุณมีทักษะในการสังเกตที่คนอื่นไม่มี และคุณมีความแค้นที่เป็นเชื้อเพลิงชั้นดี ส่วนผม... ผมมีกุญแจสำคัญที่จะปลดล็อกระบบเสียงตามสายของท่านประธาน ถ้าคุณยอมเป็น 'มือเท้า' ให้ผม สืบหาห้องลับที่ซ่อนอยู่ในผังอาคารของชั้นใต้ดินที่ถูกลบไป... ผมจะบอกวิธีพาคุณออกไปจากนรกขุมนี้ โดยที่ตัวคุณยังครบสามสิบสอง" เมฆนิ่งไป จังหวะหัวใจของเขาเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก เขาหวนนึกถึงภาพถ่ายใบสุดท้ายของพี่สาวที่พบในแฟ้มประวัติพนักงานเมื่อห้าปีก่อน แววตาของเธอในรูปนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแบบเดียวกับที่เขากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ "คุณต้องการอะไรกันแน่ ริน?" เมฆจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "คุณไม่ได้ทำเพราะสงสารผมแน่ๆ" รินเม้มปากแน่น ชั่วขณะหนึ่ง เมฆเห็นความสั่นไหวในดวงตาคู่นั้น ความลับที่เธอซ่อนไว้ดูเหมือนจะหนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับไว้เพียงลำพัง "ผมต้องการสิ่งที่ถูกขโมยไป... ของที่ท่านประธานใช้มันควบคุมคนทั้งตึกผ่านคลื่นความถี่ที่หูมนุษย์ไม่ได้ยิน ถ้าผมทำลายสิ่งนั้นได้ ตึกนี้จะไม่มีวันได้กินใครอีก" "แล้วถ้าผมปฏิเสธล่ะ?" "คุณก็แค่ต้องเลือก" รินผละตัวออกแล้วยืนขึ้น หันหลังให้กับเขา "ว่าจะกลายเป็นผีเฝ้าชั้น 13 หรือจะลองเดิมพันกับโอกาสสุดท้ายของชีวิต" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮึมฮัมของระบบระบายอากาศที่ดังขึ้นเป็นระยะ เมฆมองดูนาฬิกาข้อมือ เข็มวินาทีกำลังกระดิกเข้าใกล้เลขสิบสอง... เที่ยงคืนที่ใครหลายคนหวาดกลัวกำลังจะมาถึง เขารู้ดีว่าข้อตกลงนี้เหมือนกับการก้าวขาลงไปในหุบเหว แต่ความจริงเรื่องพี่สาวคือสิ่งที่เขาตามหามาตลอดห้าปี มือของเมฆกำแน่นจนสั่น เขาตัดสินใจเงยหน้าขึ้น สบตากับรินที่รอฟังคำตอบอยู่ "ตกลง" เมฆเค้นเสียงตอบ "แต่ถ้าคุณตุกติก ผมจะลากคุณลงนรกไปด้วยกัน" รินแสยะยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้เมฆรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก เธอหยิบกุญแจดอกหนึ่งที่ทำจากโลหะสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ แล้ววางมันลงบนฝ่ามือของเขา "งั้นเรามาเริ่มงานกันเลยดีกว่า เพราะตอนนี้... มีใครบางคนกำลังเดินขึ้นมาหาเราจากชั้นที่ 12 แล้ว" เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังสะท้อนก้องขึ้นมาจากโถงทางเดินด้านนอก เสียงนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนคนปกติ มันลากยาวและหนักแน่นเหมือนของมีคมที่ครูดไปกับพื้นคอนกรีต รินหันไปมองประตูเหล็กที่กำลังถูกกระแทกอย่างแรงจากภายนอก ก่อนจะหันมามองหน้าเมฆด้วยสีหน้าตื่นตระหนกที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "นั่นไม่ใช่ท่านประธาน" รินพึมพำเสียงสั่น "แต่นั่นคือสิ่งที่เขาเพิ่งปล่อยออกมาเมื่อวินาทีก่อน... สิ่งที่พี่สาวคุณเคยพยายามจะหยุดมันไว้" รอยแยกของประตูเหล็กค่อยๆ บิดเบี้ยวราวกับถูกพลังมหาศาลกดทับจากด้านนอก ปลายเล็บสีดำยาวเฟื้อยค่อยๆ แทรกผ่านร่องประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่คุ้นหูอย่างน่าประหลาด เสียงที่เมฆจำได้แม่นยำว่าเป็นเสียงของ 'คนคนหนึ่ง' ที่เขาคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่หายตัวไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปสู่ความมืดมิดในชั้นที่ 13 ไปพร้อมกับผมนะครับ — ลิฟต์แก้วชั้นลบ