ชั้นใต้ดินที่ถูกลืม

“อย่าหายใจแรง... กลิ่นของมันจะตามหาเราเจอ” รินกระซิบ เสียงของเธอแหบพร่าและเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งในคืนเดือนดับ เมฆหยุดชะงักค้างอยู่ตรงบันไดวนที่ทอดยาวลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง มือที่ถือไฟฉายสั่นเทาจนแสงไฟแกว่งไกวไปมาบนผนังปูนที่แตกร้าว กลิ่นอับชื้นผสมปนเปกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กเตะจมูกจนเขาต้องกลั้นหายใจแทบขาดใจ เรามาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับ เมฆรู้ดีว่าพี่สาวของเขายังคงติดอยู่ในวังวนแห่งความมืดนี้ และเบาะแสเดียวที่เหลืออยู่คือรหัสลับบนบัตรพนักงานที่เขาพบในลิฟต์เมื่อคืน มันนำเขาลงมายังชั้นที่ไม่ปรากฏอยู่บนปุ่มกดของลิฟต์ตัวใดในอาคาร... ชั้นที่ถูกลืม ชั้นใต้ดินที่ปิดตาย “ทำไมท่านประธานถึงต้องซ่อนที่นี่ไว้” เมฆถามเบาๆ พลางกวาดสายตาผ่านช่องว่างระหว่างขั้นบันได รินไม่ตอบ เธอเพียงแต่เลื่อนสายตาไปยังป้ายเหล็กที่ขึ้นสนิมเขรอะเหนือประตูบานเหล็กกล้าที่ปิดตายอยู่เบื้องหน้า บนนั้นไม่มีตัวเลข มีเพียงรอยขีดเขียนด้วยของมีคมจนเป็นรอยบุ๋มลึกลงไปว่า *‘ที่เก็บขยะ’* “บางครั้งขยะที่ทิ้งไป ก็ไม่ได้ย่อยสลายเสมอไปหรอกครับเมฆ” รินเปรยขึ้นพลางหยิบบัตรพนักงานใบเก่าของพี่สาวเมฆออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เธอแตะบัตรลงบนเครื่องอ่านบัตรที่ถูกฝังไว้ในผนังปูนอย่างเงียบเชียบ *ติ๊ด...* เสียงสัญญาณตอบรับดังขึ้นสั้นๆ ราวกับเสียงเตือนลมหายใจสุดท้าย ประตูเหล็กกล้าค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยเสียงครูดของโลหะที่บาดลึกเข้าไปในโสตประสาท กลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงกว่าเดิมโชยออกมาปะทะหน้าจนเมฆต้องยกมือขึ้นปิดจมูก เขาไม่ใช่คนขวัญอ่อน แต่ภาพที่เห็นเบื้องหน้าทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ภายในโถงกว้างขวางที่ควรจะเป็นที่เก็บเอกสารหรือห้องเครื่อง กลับกลายเป็นสุสานไร้ป้ายหลุมศพ ร่างของมนุษย์นับสิบ... ไม่สิ นับร้อยราย ถูกจัดวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบในลักษณะท่านั่งพิงผนัง บ้างก็อยู่ในชุดพนักงานออฟฟิศที่ซีดจาง บ้างก็เหลือเพียงโครงกระดูกที่สวมใส่ยูนิฟอร์มของตึกนี้ ดวงตาที่ว่างเปล่าของพวกเขาทุกคู่ดูเหมือนจะจับจ้องมาที่ผู้บุกรุกสองคนเป็นจุดเดียว “นี่มันอะไรกัน...” เมฆก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกกับขอบประตู “พี่สาวผม... พี่สาวผมอยู่ที่ไหน!” เขารีบวิ่งเข้าไปในฝูงศพ กวาดไฟฉายส่องใบหน้าของแต่ละคนด้วยความร้อนรน รินยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตู สายตาของเธอไม่ได้มีความตกใจแม้แต่น้อย ราวกับเธอคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะต้องพบกับสิ่งนี้ “เมฆ หยุดก่อน” รินเรียกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “อย่าแตะต้องตัวพวกเขานะครับ ถ้าคุณไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งของคอลเลกชันนี้” เมฆชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะไหล่ของร่างหนึ่งที่ดูละม้ายคล้ายพี่สาวของเขา “ริน... คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหม คุณเป็นคนพาผมลงมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่!” รินเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องที่เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิดนับร้อยตัวที่หันหัวมาทางพวกเขาพร้อมๆ กัน เสียงลำโพงที่ไร้ที่มาเริ่มดังแทรกความเงียบงัน มันเป็นเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นที่เมฆจำได้ขึ้นใจ เสียงของ ‘ท่านประธาน’ “ยินดีต้อนรับสู่ส่วนแสดงนิทรรศการที่หวงห้ามที่สุดของบริษัท” เสียงนั้นก้องกังวานราวกับออกมาจากผนังทุกด้าน “คุณเมฆ... การค้นหาความจริงมักมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ และดูเหมือนว่าวันนี้คุณจะจ่ายครบถ้วนแล้ว” ทันใดนั้น ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งชั้นใต้ดิน ศพที่เคยนั่งนิ่งๆ เริ่มขยับนิ้วมือและศีรษะอย่างเชื่องช้า เสียงกระดูกลั่นดัง ‘ก๊อบแก๊บ’ ไปทั่วโถง รินคว้าแขนเมฆไว้แน่นแต่ไม่ได้ดึงเขาออกไป แต่เธอกลับเดินตรงไปยังศพที่ดูเหมือนพี่สาวของเมฆที่สุด “คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยพี่สาวหรอกครับเมฆ” รินกระซิบชิดใบหูเมฆขณะที่เงาดำเริ่มขยายตัวออกจากมุมมืดของห้อง “คุณมาที่นี่... เพื่อมาเป็นคนสุดท้ายที่ทำให้คอลเลกชันนี้สมบูรณ์แบบต่างหาก” ก่อนที่เมฆจะได้ถามอะไรต่อ ร่างของศพที่เขาคิดว่าเป็นพี่สาวก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เน่าเฟะจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ แต่นัยน์ตาสีขาวโพลนคู่นั้นกลับกะพริบถี่ๆ และขยับปากพูดด้วยเสียงที่แหบแห้งยิ่งกว่าเสียงของท่านประธาน “มาสายไปหน่อยนะ... น้องชาย” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปสู่ความมืดมิดในชั้นที่ 13 ไปพร้อมกับผมนะครับ — ลิฟต์แก้วชั้นลบ