รอยเลือดบนคีย์บอร์ด

"อย่าเพิ่งคลิก ถ้าไม่อยากตาย" เสียงของรินดังแทรกผ่านความเงียบงันในออฟฟิศชั้นที่สิบสาม น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบขาดพอจะทำให้มือของผมที่กำลังจะกดเปิดอีเมลฉบับล่าสุดชะงักค้างอยู่กลางอากาศ กลิ่นอายของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นอับชื้นของพรมเก่าๆ อบอวลอยู่ในอากาศจนผมรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ผมหันไปมองเธอ รินยืนพิงเสาต้นเดิม ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้มองผม แต่มองไปที่กล้องวงจรปิดที่มุมห้อง ซึ่งเลนส์สีดำสนิทนั้นดูเหมือนจะจับจ้องพวกเราอยู่ตลอดเวลา "อีเมลฉบับนี้... ไม่ได้มาจากพนักงานในตึกนี้ใช่ไหม" ผมถาม เสียงของผมแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย รินก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟฟลูออเรสเซนต์กะพริบถี่ๆ ส่งผลให้เงาของเธอทอดยาวบิดเบี้ยวไปตามพื้นพรม "มันมาจาก 'ข้างใต้' เมฆ... นายก็รู้ว่าระบบอีเมลของบริษัทเรามันเป็นระบบปิด มันไม่มีทางรับข้อมูลจากภายนอกได้หากไม่ได้รับอนุญาตจากคนข้างบน แต่ดูที่ชื่อผู้ส่งสิ" ผมก้มมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง ตัวอักษรสีแดงสดบนพื้นหลังสีดำของอีเมลปรากฏชัดขึ้นเรื่อยๆ ชื่อผู้ส่งไม่ได้ระบุชื่อพนักงาน แต่เป็นรหัสตัวเลขชุดหนึ่งที่คุ้นตาอย่างประหลาด 0-5-1-9... วันที่พี่สาวของผมหายตัวไปเมื่อห้าปีก่อน "ช่วยด้วย... ฉันยังติดอยู่ที่นี่" ข้อความในอีเมลเขียนไว้เพียงสั้นๆ แต่ทว่าจุดที่น่าขนลุกที่สุดไม่ใช่เนื้อหา แต่มันคือ 'รอยเลือด' ที่ปรากฏขึ้นบนคีย์บอร์ดของผมในวินาทีที่ข้อความถูกเปิดออก รอยนิ้วมือเปื้อนเลือดสดๆ ปรากฏขึ้นบนปุ่ม 'Enter' ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังนั่งอยู่ที่นั่นจริงๆ ในห้วงมิติที่ซ้อนทับกัน "อย่าแตะต้องมัน" รินคว้าข้อมือผมไว้แน่น "ตึกนี้ชอบเล่นกับความทรงจำ นายรู้กฎดี เมฆ... อะไรที่เห็นว่าจริง มันอาจจะเป็นกับดักที่ออกแบบมาเพื่อดึงวิญญาณนายให้จมลงไปในชั้นใต้ดินที่ไม่มีวันได้กลับขึ้นมา" "แต่รอยเลือดนี่... มันอุ่นนะ" ผมกระซิบ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อสังเกตเห็นว่าหยดเลือดนั้นไม่ได้แห้งกรัง แต่มันค่อยๆ ไหลซึมลงไประหว่างร่องคีย์บอร์ด เหมือนกับว่าคีย์บอร์ดเครื่องนี้กำลังกลืนกินเลือดนั้นเข้าไป ผมดึงมือออกด้วยความหวาดหวั่น จ้องมองรอยเลือดที่ค่อยๆ กระจายตัวเป็นตัวอักษรใหม่ทีละตัว... ทีละตัว *‘เมฆ... พี่รออยู่’* หัวใจของผมเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความคิดที่ว่าจะหนีออกไปให้พ้นจากตึกนี้ในตอนเช้าดูเหมือนจะกลายเป็นเรื่องไร้สาระไปในทันที เพราะความจริงที่อยู่ตรงหน้าคือ ความหวังที่ผมเฝ้าตามหามาตลอดห้าปี บัดนี้มันกำลังขยับเขยื้อนและเพรียกหาผมจากขุมนรก "ริน... ถ้าพี่ฉันยังอยู่" "พี่นายตายไปตั้งแต่วันที่หายตัวไปแล้ว!" รินตวาดใส่ผม แต่สายตาของเธอกลับมองไปที่หน้าจอด้วยความหวาดระแวง เธอเอื้อมมือไปคว้าเมาส์เพื่อจะปิดโปรแกรม แต่ทว่าทันใดนั้น เสียงตามสายของตึกก็ดังขึ้น *ติ๊ง... ต่อง...* เสียงเพลงคลาสสิกที่แสนคุ้นเคยดังก้องไปทั่วออฟฟิศ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะแหบแห้งที่ฟังดูเหมือนเสียงของชายแก่ที่กำลังเคี้ยวเศษแก้วในปาก "พนักงานดีเด่น... ทำไมถึงไม่ยอมตอบกลับอีเมลของแขกผู้มีเกียรติของเราล่ะครับ?" เสียงท่านประธานดังขึ้นอย่างเฉียบขาด เย็นเยียบจนน่าขนลุก ไฟในออฟฟิศดับวูบลงพร้อมกัน ทิ้งให้เราจมอยู่กับความมืดมิดที่มีเพียงแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างจ้าขึ้นมาเองโดยไม่มีใครสั่ง และสิ่งที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจไม่ใช่เสียงของท่านประธาน แต่เป็นเงาร่างสีดำที่เริ่มขยับเขยื้อนออกมาจากใต้โต๊ะทำงานของผม ร่างนั้นไม่ได้มีใบหน้า มันมีเพียงดวงตาคู่เดียวที่เบิกโพลงมองมาที่ผมผ่านรอยเลือดบนคีย์บอร์ด และสิ่งที่มันทำคือการค่อยๆ ยกนิ้วชี้ขึ้นมาวางบนริมฝีปาก... เป็นสัญญาณให้ผมเงียบเสียง "เมฆ... หันไปดูข้างหลังนาย" รินกระซิบ เสียงของเธอสั่นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ผมค่อยๆ หันไปตามสัญชาตญาณ และสิ่งที่เห็นทำให้โลกทั้งใบของผมหมุนคว้าง เพราะในเงามืดหลังตู้เอกสาร ร่างของพี่สาวผมในชุดพนักงานบริษัทที่เปื้อนคราบเลือด กำลังยืนยิ้มให้ผมโดยที่ไม่มีดวงตา... เธอถือแผ่นกระดาษในมือที่เขียนด้วยลายมือของผมเองว่า 'ฉันจะหาทางออกให้เธอ' "ริน... เธอไม่ได้มาคนเดียว" ผมพูดไม่ออก ในขณะที่ประตูออฟฟิศที่ล็อกไว้แน่นหนาจากภายนอก กำลังถูกเปิดออกอย่างช้าๆ โดยบางสิ่งที่ดูเหมือนพนักงานทุกคนในตึกนี้ที่หายตัวไปตลอดห้าปี ทุกอย่างจบลงที่รอยเลือดบนคีย์บอร์ด และบทเรียนที่ผมเพิ่งจะเข้าใจ... ยิ่งเราพยายามขุดคุ้ยความจริงในชั้นสิบสาม ความตายก็ยิ่งขยับเข้ามาใกล้เพียงลมหายใจกั้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปกับผมนะครับ — ลิฟต์แก้วชั้นลบ