การประชุมลับเที่ยงคืน

"อย่าได้กะพริบตาเด็ดขาด เมฆ... ถ้าไม่อยากกลายเป็นเฟอร์นิเจอร์ประดับห้องประชุมนี้" รินกระซิบเสียงแผ่วผ่านริมฝีปากที่แทบไม่ขยับ มือของเธอเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง เธอคว้าข้อมือผมไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ขณะที่พวกเราทั้งคู่กำลังหลบอยู่หลังเสาต้นมหึมาในโถงประชุมชั้น 13 ความเงียบงันที่นี่ไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันหนาแน่นและสั่นไหวราวกับมีลมหายใจของสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังเร่งเร้า เบื้องหน้าของเรา คือโต๊ะประชุมไม้มะฮอกกานีตัวยาวที่ดูเหมือนจะทอดยาวไปไกลจนสุดลูกหูลูกตา ไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนคลื่นหัวใจที่กำลังจะหยุดเต้น บนเก้าอี้แต่ละตัว มีร่างของพนักงานที่ผมคุ้นหน้าคุ้นตา—บางคนเป็นรุ่นพี่ในแผนกการตลาด บางคนเป็นเด็กฝึกงานที่เพิ่งเข้ามาใหม่เมื่อเดือนก่อน—พวกเขานั่งหลังตรงแน่ว ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองไปที่หัวโต๊ะอันว่างเปล่า ทว่า สิ่งที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจไม่ใช่สายตาที่ว่างเปล่าของพวกเขา แต่เป็น 'ผิวหนัง' ผิวหนังของพนักงานเหล่านั้นกำลังค่อยๆ เปลี่ยนสภาพกลายเป็นพื้นผิวแบบเดียวกับโต๊ะและเก้าอี้ที่พวกเขานั่ง เส้นเลือดสีเขียวคล้ำที่ควรจะอยู่ใต้ผิวหนัง เริ่มแข็งตัวกลายเป็นลวดลายไม้ที่วิจิตรบรรจง ปลายนิ้วที่เคยวางอยู่บนโต๊ะเริ่มละลายหลอมรวมเข้ากับเนื้อไม้ กลายเป็นชิ้นส่วนเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบโดยไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง "ทำไม... ทำไมพวกเขาถึงไม่ขยับเลย?" ผมพึมพำ ถามออกไปทั้งที่ใจสั่นรัว "เพราะพวกเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว" รินตอบพลางดึงผมให้ถอยหลังเข้าไปในมุมมืด "พวกเขากลายเป็น 'วัตถุ' ของบริษัทเรียบร้อยแล้ว ทุกชิ้นส่วนในตึกนี้... โต๊ะ เก้าอี้ ฝ้าเพดาน หรือแม้แต่พรมที่เหยียบอยู่ ถ้าเธอสังเกตให้ดี เธอจะเห็นว่ามันมีตำหนิที่เหมือนกับรอยแผลเป็นของคนที่เคยหายตัวไป" เสียงตามสายที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมาทันที เสียงที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจของท่านประธานดังก้องไปทั่วโถงประชุม ทำเอาพนักงานที่กำลัง 'เปลี่ยนสภาพ' เหล่านั้นขยับกรามพร้อมกันราวกับถูกเชิดด้วยเส้นด้าย "การประชุมวันนี้... เราจะมาพูดถึงเรื่องประสิทธิภาพในการทำงานที่ไม่ถึงเป้า" เมฆเหลือบมองริน เธอไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัว แต่ดวงตาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เธอค่อยๆ หยิบแฟ้มเอกสารสีดำที่แอบฉกมาจากห้องใต้ดินออกมา เปิดมันออกช้าๆ เผยให้เห็นรายชื่อพนักงานที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงสด "นี่คือบัญชีรายชื่อคนรุ่นถัดไปที่จะถูกเปลี่ยนสถานะ" รินกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "เมฆ... พี่สาวของเธอไม่ได้หายไปไหน เธอเป็นคนขีดฆ่ารายชื่อเหล่านี้ก่อนที่จะถูกจับได้" หัวใจผมกระตุกวูบ ความทรงจำเมื่อ 5 ปีก่อนย้อนกลับมาเหมือนคลื่นยักษ์ พี่สาวผมไม่ได้ทิ้งผมไป เธอเลือกที่จะสู้กับ 'ระบบ' นี้จากข้างใน ทันใดนั้น แสงไฟในห้องประชุมดับวูบลง เหลือเพียงแสงจันทร์สีเลือดที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานสูง เสียงเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งถูกลากไปกับพื้นดังครืดคราด พนักงานทุกคนที่นั่งอยู่หันขวับมาทางจุดที่เราซ่อนตัวอยู่พร้อมกัน ดวงตาของพวกเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งนัยน์ตาขาว "มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญ" เสียงท่านประธานเปลี่ยนเป็นโทนแหลมสูงจนน่าขนลุก "พนักงานดีเด่น... พวกคุณควรดูแลแขกให้ดีนะ อย่าให้เสียชื่อบริษัทของเรา" พนักงานเหล่านั้นเริ่มลุกขึ้น ร่างกายของพวกเขาบิดเบี้ยว เสียงกระดูกลั่นดังเปรี๊ยะราวกับกิ่งไม้แห้งที่ถูกหัก ร่างกายที่กึ่งคนกึ่งไม้พุ่งตรงมาทางเราด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ รินผลักผมไปที่ประตูฉุกเฉินที่ถูกล็อกตายด้วยโซ่เส้นหนา "เอาป้ายชื่อของพี่เธอมา! มันคือคีย์การ์ดเดียวที่เปิดประตูนี้ได้!" ผมควานหาป้ายชื่อที่เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อตลอด 5 ปี มือสั่นเทาจนแทบหยิบไม่ขึ้น ขณะที่เงาสีดำของพนักงานคนหนึ่งกำลังกระโจนเข้ามาห่างเพียงคืบ ผมกดป้ายชื่อนั้นลงไปบนรูกุญแจที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากโลหะข้างประตู ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยดังกึกก้องกังวานไปทั่วอาคาร ไม่ใช่เสียงไซเรนปกติ แต่เป็นเสียงดนตรีคลาสสิกที่บิดเบี้ยวจนน่าสยดสยอง ประตูค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง... มันไม่ใช่ทางหนีไฟ แต่เป็น 'ห้องทำงานของท่านประธาน' ที่ว่างเปล่า และบนเก้าอี้หนังตัวนั้น มีของชิ้นหนึ่งวางอยู่ มันคือกล่องดนตรีที่พี่สาวผมชอบที่สุด... และข้างๆ กล่องนั้น มีนิ้วมือของใครบางคนวางเรียงรายอยู่ราวกับกำลังรอการถูกใช้งาน "ริน... ประตูนี้มันพาเราไปไหนกันแน่?" ผมถาม แต่ไร้เสียงตอบกลับ เมื่อผมหันกลับไปหาคู่คิด พบเพียงความว่างเปล่า รินหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และรอยเลือดที่ลากยาวเข้าไปในห้องมืดมิดนั้น พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้องที่ผมเพิ่งก้าวเข้ามา "ยินดีต้อนรับสู่ OT รอบดึกครับ คุณเมฆ... พนักงานดีเด่นคนใหม่ของเรา" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปกับผมนะครับ — ลิฟต์แก้วชั้นลบ